๔

๔

ทางด้านองค์ชายสี่อู๋เยี่ยนหยา…

“องค์ชายทรงพระสรวลใส่หม่อมฉันหรือเพคะ”

ท่าทางของนางตอนถามประโยคนี้จริงจังมาก นางจะรู้หรือไม่ว่าตัวเองกำลังทำสีหน้าต่างไปจากคนเดิม

ที่เหลียงกงกงกล่าวว่านางเปลี่ยนไปนั้น...

ข้าเริ่มจะเชื่อแล้ว!

ว่าแต่…อะไรทำให้นางเปลี่ยนไปกัน

“เปิ่นหวางหัวเราะเจ้าเพราะรู้สึกเอ็นดู เมื่อครู่ให้เปิ่นหวางรับหน้าคนเดียวเลยนะ”

“บุรุษที่รักหยกถนอมบุปผาต้องทำเช่นนี้อยู่แล้ว”

ข้าเลิกคิ้วเมื่อนางนางโต้ตอบทันทีทันควัน เพราะสิ่งนี้เป็นการแสดงออกว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่

“เอ่อ หม่อมฉันหมายความว่า เปิดทางให้บุรุษได้แสดงความเป็นสุภาพบุรุษออกมาเพคะ”

นางคงรู้ตัวแล้วว่าได้เผยธาตุแท้ออกมา ตอนนี้จึงกลับมาสวมบทบาทดรุณีผู้ลุ่มหลงในรัก

อย่างที่บอกว่าข้าอ่านคนเก่งมาก แม้นางจะพยายามปรับแววตาให้ระยิบระยับราวกับว่ากำลังมองสิ่งสวยงามที่สุดในโลกในเวลาที่มองข้า

แต่ก็ยังไม่อาจตบตาข้าได้อยู่ดี!

“อ้อ เปิ่นหวางคงต้องขอบคุณคุณหนูติงที่ให้โอกาสนี้แล้วกระมัง”

ข้าแสร้งถามเสียงเข้มซึ่งนางก็รีบโบกมือปฏิเสธไปมา ท่าทางติดร้อนรนจนเหมือน…แสร้งทำ!

“หม่อมฉันไม่กล้าเพคะ จะเรียกว่าหม่อมฉันให้โอกาสพระองค์ได้อย่างไร เป็นองค์ชายแล้วที่เมตตาหม่อมฉัน ซึ้งใจยิ่งนักเพคะ”

ว่าแล้วนางก็ก้มหน้าลงต่ำบีบตัวให้แคบลง แสดงความเขินอายออกมา ข้าทนไม่ไหวหลุดหัวเราะในลำคอ

แล้วก็เป็นไปตามคาด นางรีบเงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่ข้าในทันที!

“องค์ชายทรงพระสรวลใส่หม่อมฉันอีกแล้ว”

“เปิ่นหวางไม่คิดว่าคุณหนูติงจะเป็นคนตลกแบบนี้”

ข้าปิดปากหัวเราะนางที่แสดงสีหน้าตื่นตะลึงใส่

ไม่มีสตรีคนใดแสดงท่าทีเช่นนี้ใส่ข้ามาก่อน ดังนั้นจึงรู้สึกแปลกใหม่ไม่น้อย

“หม่อมฉันแสดงท่าทางตลกออกไปหรือเพคะ เหตุใดหม่อมฉันไม่รู้ตัวเลยสักนิด”

ไม่ว่าเปล่านางยังยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้า ก้มหน้าลงต่ำเล็กน้อยลูบคิ้ว แตะมุมปาก

แล้วตอนที่นางยื่นมือไปแตะที่ริมฝีปากสีหวานของตนนั้นข้าถึงได้หยุดหัวเราะ เริ่มจะไม่ตลกแล้ว

นางแตะริมฝีปากตัวเองเช่นนี้ใช่มีใจทอดสะพานให้ข้าหรือไม่

นางกำลังทอดสะพานให้ข้าใช่หรือไม่!

“หากหม่อมฉันเผลอขมวดคิ้วหรือเม้มริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว หม่อมฉันขออภัยองค์ชายด้วยเพคะ”

“ไม่ถือสา! ว่าแต่...คุณหนูติงมาซื้อหนังสืออะไรหรือ”

ข้าตัดเรื่องที่นางกำลังทอดสะพานใส่ข้าออกไปเมื่อเห็นสีหน้าแววตาของนาง

แต่หากข้าอ่านผิดไป เป็นนางตบตาข้าได้ ข้าก็จะขอชมเชยนางที่แสดงได้อย่างเป็นธรรมชาติ

“อ้อ หม่อมฉันมาหาหนังสือนิยายอ่านเพคะ องค์ชายเล่าเพคะ”

ข้ารู้ตัวเองเลยว่าตอนนี้ดวงตากำลังเปล่งประกายมากแค่ไหน สถานการณ์เดียวกันต่างกันเพียงแค่เวลา

เหมือนนางจะเปลี่ยนไปจริง!

เมื่อเดือนก่อนข้าบังเอิญเจอนางที่ร้านหนังสือแห่งนี้ นางกล่าวว่ามาหาหนังสือรวมบทกลอนอ่านทั้งที่ข้ายังไม่ได้เอ่ยถาม

สืบรู้ในภายหลังว่าหนังสือที่นางซื้อกลับไปอ่านแท้จริงแล้วเป็นหนังสือนิยาย

วันนั้นนางทำข้าหัวเราะได้ วันนี้เองก็เช่นกัน!

“เปิ่นหวางคิดว่าคุณหนูมาหาหนังสือรวมบทกลอนอ่านเสียอีก”

นางนิ่งไปทันทีเมื่อข้าเอ่ยประโยคนี้ ท่าทางคล้ายคนกำลังนึกสิ่งใดออก ข้าพยายามคาดเดาลักษณะอาการนี้

หรือนางไม่คิดจะสร้างภาพต่อหน้าข้าแล้ว!

“ถูกองค์ชายจับได้แล้ว แท้จริงแล้วหม่อมฉันกำลังมาหาหนังสือรวมบทกลอนเพคะ เผื่อจะต่อกลอนกับองค์ชายได้บ้าง”

กล่าวจบนางก็ก้มหน้าลงแสดงท่าทางเขินอายอีกครั้ง คราวนี้ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างไม่ต้องพยามยาม

ข้าคิดว่านางคงจะอายมากกว่าเขิน!

“เช่นนั้นให้เปิ่นหวางเลือกให้ดีหรือไม่”

“เป็นพระมหากรุณาเพคะ”

นางย่อกายลงขอบคุณข้า ยังคงแสดงท่าทางเขินอาย ไม่กล้าสบตากันโดยตรง

ภาพของพวกเราที่คนภายนอกเห็นในตอนนี้ก็คงเป็นสาวงามกำลังถูกเกี้ยวพานจากบุรุษ

ไม่ต้องเดา! เรื่องในวันนี้จะต้องถึงหูพระชายาทั้งสองของข้าเป็นแน่

เอาเป็นว่าในอนาคตข้าจะพยายามปกป้องเจ้าเท่าที่จะสามารถทำได้ก็แล้วกัน

(จบองค์ชายสี่อู๋เยี่ยนเหยา)

ทางด้านติงหลีซือ…

“กว่าจะเลือกเสร็จ ข้าจะบ้าตายรายวัน”

ตอนนี้ข้ากลับมาขึ้นรถม้าประจำจวนแล้ว เพราะต้องรับมือกับองค์ชายสี่เพียงลำพังโดยไม่มีสาวใช้อยู่ด้วย

นอกจากจะต้องคอยระวังองค์ชายสี่แล้วยังต้องระวังสายตาของคนภายนอกอีก

“รู้อย่างนี้ให้ซิงซิงมาด้วยก็ดีไป ไม่รู้เสียงลือเสียงเล่าอ้างเรื่องว่าที่สนมกับองค์ชายสี่เล่าลือไปถึงหูพระชายาของเขาหรือยัง”

ตามธรรมเนียมแล้วชายหญิงที่ยังไม่ได้แต่งงานกันไม่ควรชิดใกล้ วันนี้ข้าไม่ได้พาสาวใช้มาด้วย องค์ชายสี่ก็ให้องครักษ์อยู่ห่าง ๆ อีก

“ข้าแย่แน่เลย…โอ๊ย~”

ข้ากระทืบเท้ากับรถม้า หัวเสียกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก แต่แล้วก็ต้องชะงัก

“เดี๋ยวนะ! ข้าเป็นเดือดเป็นร้อนกับชีวิตติงหลีซือตั้งแต่เมื่อไร ร่างนี้ตายเร็วก็เป็นผลดีต่อข้าไม่ใช่หรือ การฝ่าเคราะห์กรรมจะได้จบง่าย ๆ”

เมื่อคิดได้เช่นนั้นข้าก็รู้สึกสบายใจขึ้น ในหัวนึกถึงท่าทางของว่าที่สวามีแล้วก็ขนลุก

“ในนิยายบอกว่าเขาเป็นคนดีโดยเนื้อแท้ แต่ข้ากลับเห็นต่าง เขาคือคนที่ผ่านการฝึกมาอย่างโชกโชนแล้ว คนของราชวงศ์นี่น่ากลัวจริง ๆ”

ข้าลูบแขนตัวเองขึ้นลงอีกครั้ง คลี่ผ้าสีหวานออกก่อนที่จะหยิบตำรารวมบทกลอนที่องค์ชายสี่เลือกให้พร้อมจ่ายเงินให้ด้วยขึ้นมาอ่าน

“รวมบทกลอนของหลี่ป๋ายเช่นนั้นหรือ

ว่าแต่...หลี่ป๋ายคนนี้ใช่คนเดียวกับที่ท่านเทพเอานิยายของเขามาเขียนเป็นชะตาชีวิตท่านเทพอัคนีหรือไม่ เหมือนจะชื่อเรื่องว่า เวหานิรันดร์กาลอะไรสักอย่าง”

ข้าพยายามคิดเนื้อหานิยายเรื่องนั้นฆ่าเวลาการเดินทาง ไม่คิดว่าภาพรอยยิ้มขององค์ชายสี่เมื่อครู่จะย้อนเข้ามาในหัวข้าอีกครั้ง

ท่าทางอ่อนโยนที่ข้าจับได้ว่าแสร้งทำยังคงทำให้ข้ารูัสึกขนลุกแปลก ๆ

ฮี้~

เอี๊ยด~

ตุบ!

ภาพในหัวของข้าหายไปทันทีเมื่อคนบังคับรถม้าหลอนเบรกรถจนข้าเสียหลักลงไปนั่งกองกับพื้น

“ขออภัยขอรับคุณหนู พอดีรถม้าด้านหน้าเราหลอนเบรก บ่าวหยุดรถตามไม่ทันขอรับ คุณหนูเป็นอันใดหรือไม่ขอรับ”

ก็เจ็บนะสิ ถามได้!

“ไม่เป็นไร”

ข้าตอบออกไปเช่นนั้นทั้งที่ความเป็นจริงเจ็บมาก ในตอนนั้นเองที่ได้ยินเสียงไม่คุ้นหูดังขึ้น

“มีใครเป็นอันใดหรือไม่ ข้าเป็นตัวแทนของไท่จื่อมาขออภัยที่คนของเราบังคับรถม้าไม่ดี เป็นเหตุให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น”

ไท่จื่อเช่นนั้นหรือ ฟังจากเสียงแล้วชายคนนี้คงเป็นองครักษ์ไม่ใช่ขันที

“คุณหนูขอรับ ท่านองครักษ์…”

คนบังคับรถม้ายังไม่ทันเอ่ยจบประโยคข้าก็ลงจากรถม้า คนบังคับรถม้าจึงไม่เอ่ยต่อ

“รถม้าของไท่จื่อนั่นเอง”

เมื่อองครักษ์เอ่ยถึงไท่จื่อเช่นนี้แล้วไม่ลงไปทำความเคารพเลยก็คงน่าเกลียด

“คารวะคุณหนูติง”

องครักษ์ของไท่จื่อโค้งตัวลงทำความเคารพข้าซึ่งข้าก็รีบทำความเคารพตอบ

องครักษ์ของไท่จื่อรู้จักข้าได้เพราะว่าองค์ชายสี่อยู่ฝั่งไท่จื่อกระมัง...อือ~น่าจะ!

“เหตุสุดวิสัย ข้าเข้าใจ ฝากทูลไท่จื่อด้วย ข้าขอบพระทัยที่ไม่ทรงถือโทษ ว่าแต่…พระองค์ทรงปลอดภัยดีใช่หรือไม่”

ข้าเอ่ยถามแล้วตวัดสายตามองไปยังรถม้าคันหรูหรา ไม่คิดว่าเจ้าของรถม้าจะเดินลงมา

ข้าตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะก้มหน้าลงต่ำไม่สบตาชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังเดินลงมาหาข้า

“ถวายพระพรไท่จื่อเพคะ”

“คุณหนูติงไม่ต้องมากพิธี”

ชายหนุ่มไม่เพียงเอ่ยด้วยคำพูดเท่านั้นแต่ยังขยับกายเข้ามาประคองข้าให้กลับมายืนตรงตามเดิม

ข้าเริ่มสงสัยแล้วว่าเชื้อพระวงศ์ชายของราชวงศ์อู๋ปากว่ามือถึงกันทุกคนหรือไม่

ไยกล้าแตะต้องสตรีที่ยังไม่ออกเรือนได้

อีกทั้งสตรีที่ว่าก็ยังเป็นว่าที่สนมของน้องชายที่สนับสนุนการขึ้นครองบัลลังก์ของเขาด้วย

“คุณหนูติงไม่บาดเจ็บใช่หรือไม่”

พอโดนถามอีกครั้งข้าก็เงยหน้าขึ้นมองคนถามอย่างลืมตัว เมื่อนั้นถึงได้สบตาเข้าดวงตาคมกริบที่อยู่บนใบหน้าเรียวยาว

จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาเรียบนิ่งไม่เห็นรอยคลื่น

สายตาของเขาทำเอาแผ่นหลังของข้าร้อนวาบเพียงแค่ได้สบตากัน หัวใจเต้นระส่ำอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

นี่สินะ สายตาของผู้มีอำนาจ!

ในตอนนั้นเองที่ข้าเห็นความทรงจำในร่างหลีซือคนเดิมแว๊บเข้ามาในหัว จนกระทั่งภาพเหตุการณ์หายไปแล้วข้าถึงได้สะท้านในใจ

นี่มันอะไรกัน!

ภาพที่ข้าเพิ่งเห็นเมื่อครู่คืออันใดกัน!!

เหตุใดข้าเพิ่งมาเห็น!!!