๓

๓

เพราะเทพแห่งดวงชะตาใช้นิยายจากโลกมนุษย์มาเขียนชะตาชีวิตของเทพผู้ฝ่าด่านเคราะห์หลายท่าน

ข้าจึงอยากไปดูร้านหนังสือที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ดูว่ามีเรื่องใดที่น่าสนใจหรือไม่

เผื่อจบสิ้นการเป็นมนุษย์แล้วจะได้ไปนำเสนอเจ้านาย!

ไม่คิดว่าจะเห็นร่างคุ้นตาของเทพแห่งดวงชะตาเปิดอ่านตำราตัวอย่างทีละหน้าทีละหน้าจนเจ้าของร้านหันมาเขม่นใส่บ่อยครั้ง

โทษฐานที่อ่านจนจบแล้วไม่จ่ายเงิน!

“เถ้าแก่ว้าวุ่นใจอยู่ใช่หรือไม่ ทำอย่างไรก็แก้ปัญหาคนอ่านตำราแล้วไม่จ่ายเงินไม่ได้เสียที”

ข้าเดินเข้าไปใกล้เถ้าแก่ร้านสูงวัยแล้วเอ่ยเสียงเบา นินทาเทพแห่งดวงชะตาในคราบบัณฑิตย์ทรงภูมิ

เทพแห่งดวงชะตาค่อย ๆ เปิดอ่านหนังสือทีละหน้าจนกระทั่งเปิดอ่านจนหมดเล่มแล้วถึงค่อยวางลงที่เดิม เพราะเปิดอ่านเล่มใหม่

“หนักใจมากเลยคุณหนู ที่สำคัญบัณฑิตย์ท่านนี้ยังมาบ่อยมาก แล้วซื้อหนังสือแค่เล่มเดียวทั้งที่เปิดอ่านไปตั้งหลายเล่ม”

เถ้าแก่ร้านเห็นโอกาสระบายความทุกข์ที่แฝงเจตนาบ่นเทพแห่งดวงชะตาก็จัดเต็ม ทั้งยังพูดเสียงดังจนคนในร้านหันมามอง รวมถึงเทพแห่งดวงชะตาด้วย

“หนังสือไม่ได้มัดเอาไว้ความหมายคือให้เปิดอ่านได้ อีกอย่างข้าก็ไม่ได้ทำหนังสือยับ เช่นนี้ข้าผิดหรือ”

เจ้านายข้า! ถามหน้าซื่อตาใสแท้

“ก็คนอื่นไม่ได้เปิดอ่านจนหน้าสุดท้ายเช่นท่าน คนอะไรไม่รู้อ่านหนังสือได้เร็วแท้ แบบนี้ข้าก็ขายหนังสือไม่ได้พอดี”

“เช่นนั้นเถ้าแก่ก็คิดเงินตามเวลาจับหนังสือสิเจ้าคะ คิดเงินแบบเหมาจ่ายไปเลย”

“นี่เจ้า!”

เทพแห่งดวงชะตาถลึงตาใส่ข้าอย่างดุร้าย ข้าจึงรีบหนีจากจุดนี้ไปยังมุมหนึ่งของร้าน ปล่อยให้เถ้าแก่จัดการปัญหาลูกค้าหน้าหนาเอง

“เป็นเทพที่งกอันใดเช่นนี้ เอาเรื่องของคนอื่นมาใช้ประโยชน์แต่ก็ไม่คิดจ่ายเงินให้เขา”

“บ่นข้าหรือ!”

ข้าสะดุ้งเมื่อเทพแห่งดวงชะตาโผล่หน้าผ่านชั้นหนังสือเข้ามา

จากสถานการณ์นี้ทำให้ข้าทราบว่าสัญชาตญาณที่ได้มาจากการเป็นเทพได้หายไปหมดแล้ว

มีไม่กี่อย่างที่สามารถทำได้ หนึ่งในนั้นคือการมองเห็นเทพ เซียน ปีศาจ สามารถแยกออกว่าใครเป็นคนหรือผี เพียงแค่ทำเป็นมองไม่เห็นเท่านั้น

“ท่านเทพ ตกใจหมดเลยเจ้าค่ะ”

“กลายเป็นสตรีขวัญอ่อนไปแล้ว แม่มนุษย์!”

ไม่มีคำหยาบอยู่ในประโยคเลย แต่เหตุใดรู้สึกเจ็บ!

“ท่านเทพไม่มีเงินหรือเจ้าคะ สงสารเถ้าแก่ยิ่งนัก เจอเทพที่อ่านหนังสือเร็วขั้นเทพเข้าไปเจ๊งเลย”

“เจ๊งอะไรพูดจาไม่เป็นมงคล อีกอย่างการที่ข้าแตะหนังสือเล่มไหนจะทำให้หนังสือเรื่องนั้นขายดี ไม่เชื่อก็หันไปดูสิ”

ข้าหันไปจ้องแผงหนังสือ ปรากฏว่าหลังจากนั้นมีหลายคนให้ความสนใจหนังสือเล่มดังกล่าวจริง ๆ

เถ้าแก่จึงไม่ได้ให้ความสนใจพวกเราอีก

“เพิ่งมาขายดีวันนี้หรือไม่เจ้าคะ มิเช่นนั้นเถ้าแก่คงไม่ปรับทุกข์กับข้า”

เทพแห่งดวงชะตาชะงักไปเล็กน้อยแล้วกลบเกลื่อนด้วยการเปลี่ยนเรื่องสนทนาแทน

“อะแห่ม! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“ตอนนี้ยังดีเจ้าค่ะ แต่ต่อจากนี้ก็ไม่แน่”

เมื่อเจ้านายเปลี่ยนเรื่องข้าก็ไม่คิดจะอยู่ในหัวข้อนี้ต่อ ตอบคำถามออกไปด้วยความสัตย์จริง

“อ้อ ข้าแค่แวะมาดู เช่นนั้นข้าไปละ!”

เทพแห่งดวงชะตาหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่ในชั่วขณะนั้นก็หมุนตัวกลับมาหาข้า

“เต็มที่ละ อย่าให้เสียชื่อข้า”

ข้ามุ่นคิ้วให้กับท่าทีของเทพแห่งดวงชะตา

ไม่มีใครสังเกตเลยว่าเทพแห่งดวงชะตาได้เดินออกไปจากร้าน เดินผ่านตัวผู้คนไปได้โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

“นี่สินะที่เขาเรียกว่าประสบการณ์ กลับสวรรค์เมื่อใดเห็นทีข้าจะต้องลงมาเที่ยวเล่นเมืองมนุษย์อีกรอบ”

“คุณหนูติงจะกลับสวรรค์หรือ”

ข้าสะดุ้งเมื่ออยู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงนุ่มทุ้มของบุรุษคนหนึ่งดังขึ้นฝั่งตรงข้ามชั้นหนังสือ

เมื่อหันไปมองก็เห็นว่าเป็นร่างสูงขององค์ชายสี่อู๋เยี่ยนหยายืนเอามือไพล่หลังมองข้าด้วยสีหน้าอ่อนโยน แม้แต่ดวงตายังเป็นประกายระยิบระยับ

ขนลุก!

ข้าเอามือลูบแขนทันทีเมื่อรู้สึกขนอ่อนบนกายลุกชัน

หน้าตาของเขาในความทรงจำหลีซือคนเดิมเป็นเช่นนี้เสมอ เพราะแบบนี้สาวน้อยวัยแรกแย้มไม่ประสาจึงหลงรักชายหนุ่มจนถอนตัวไม่ขึ้น

สวรรค์! คนเราสามารถมีสีหน้าและแววตาแบบนี้ได้จริง ๆ หรือ

“คุณหนูติงหนาวหรือ ให้เปิ่นหวางถอดเสื้อคลุมให้หรือไม่”

องค์ชายสี่เอ่ยด้วยคำพูดไม่พอยังทำท่าจะถอดเสื้อตัวนอกออก

ข้าไม่ห้ามเขาแต่รีบเดินเข้าชั้นหนังสือแล้วหยิบตำราขึ้นมาเล่มหนึ่งเอาไว้บังใบหน้า

สวรรค์! เขาจะมาแสดงความอ่อนโยนในที่สาธารณะเช่นนี้ไม่ได้นะ ข้าขนลุก

“คุณหนูติงเป็นอันใดหรือ”

องค์ชายสี่เดินตามเข้ามา สีหน้าชัดเจนว่างุนงง เพราะเช่นนี้ข้าถึงได้นึกขึ้นได้ว่าหลีซือในอดีตไม่ได้ปฏิบัติกับองค์ชายสี่ห่างเหิน

“เอ่อ ไม่มีอันใดเพคะ หม่อมฉันเป็นกังวลว่าผู้คนจะเอาเราไปเล่าลือในทางที่ไม่ดี เลยหลบเข้าที่มิดชิดหน่อย”

ข้านึกถึงสีหน้าของหลีซือในอดีต พยายามเลียนแบบท่าทางของนางในยามที่มองหน้าองค์ชายสาม

ไม่ว่าจะเป็นแสดงท่าทางเขินอายแล้วแสร้งก้มหน้าลงต่ำ หน้าแดงหูแดงไม่กล้าสบตา

แต่ติดปัญหาตรงที่ข้าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้หน้าแดงขึ้น ก็หวังว่าเขาจะจับทางไม่ได้นะ

“อ้อ”

องค์ชายสี่พยักหน้าเข้าใจแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ที่แท้กลัวคำนินทาของผู้คนนั่นเอง ไม่ต้องกลัวนะ อย่างไรเราก็ต้องเป็นสามีภรรยากันในอนาคต ไม่ต้องกลัวว่าผู้คนจะมองเราในทางที่ไม่ดี”

รวดเร็วนัก!

เขาปรับสีหน้าให้กลับมาอ่อนโยนเช่นเดิมได้ในระยะเวลาสั้น ๆ นับถือ ๆ

“เป็นหม่อมฉันที่กังวลเกินเหตุแล้ว ขออภัยองค์ชายสี่นะเพคะ”

ข้าเอ่ยเสียงหวานแล้วย่อกายลงคารวะเขา

“อย่าได้มากพิธีเลย”

ข้าไม่คิดว่าองค์ชายสี่จะปากว่ามือถึง ปราดเข้ามาพยุงข้าให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

ในจังหวะนั้นข้าเผลอเงยหน้าขึ้นจึงสบสายตาเข้ากับดวงตาคู่โต

เพราะดวงตาคู่นี้ทำให้ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนขึ้น เพียงแค่ฉีกยิ้มตรงมุมปากก็ดูเทพบุตรแล้ว

“ว้าย!”

ในขณะที่เรากำลังจ้องตากันอยู่นั้น เสียงของสตรีคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

เมื่อนั้นเราสองคนจึงผละออกจากกันโดยที่ข้ารีบหลบหลังองค์ชายสี่ ใช้ความสูงใหญ่ของเขาบังตัวเอาไว้

องค์ชายสี่เอียงใบหน้ามามองหน้าข้าเพียงเสี้ยว ข้าเงยหน้ามองเขาแล้วพยักพเยิดให้อีกฝ่ายรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าเพียงลำพัง

“แม่นางอย่าเข้าใจผิด ว่าที่ภรรยาเพียงทำความเคารพเปิ่นหวางเท่านั้น”

ชุดที่ชายหนุ่มสวมใส่ในตอนนี้เป็นลวดลายมังกร ไม่ต้องแทนตัวเองว่าเปิ่นหวางใครก็รู้ว่าเขาเป็นเชื้อพระวงศ์

“ขออภัยเพคะ”

แม่นางคนนั้นย่อกายลงทำความเคารพแล้วเดินจากไป ไม่นานต่อจากนั้นองครักษ์ขององค์ชายสี่ก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

“ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะองค์ชาย กระหม่อมบกพร่องในหน้าที่แล้ว”

ไม่แปลกหากองครักษ์จะรู้สึกแบบนี้ หากเมื่อครู่สตรีคนนั้นเป็นมือสังหารองค์ชายสี่ไม่แคล้วได้แผลไปแล้ว

“เฮือก!”

ข้าสะดุ้งเมื่อร่างสูงหมุนตัวมาหาแล้วเอามือไพล่หลังหรี่ตามองข้า

“หม่อมฉันทำอันใดผิดหรือเพคะ เหตุใดทอดพระเนตรหม่อมฉันเช่นนี้”

ข้าถามออกไปทั้งยังเบี่ยงกายหลบไปมุมฝั่งซ้ายอยากออกไปจากมุมนี้

ทว่าร่างสูงก็ขยับปิดทางเอาไว้ ข้าจึงเงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมเลิกคิ้วใส่ด้วยความเคยชิน

“ทำอะไรผิดเช่นนั้นหรือ…”

เขาทำท่าคิดจนข้าเผลอกลืนน้ำลายลงคอ แต่เพราะเขาไม่ตอบข้าจึงเอ่ยถามไปตามตรง

“องค์ชายสี่ทรงคิดนานเช่นนี้ ใช่หมายความว่าหม่อมฉันทำผิดหลายกระทงเลยหรือไม่เพคะ”

สิ้นคำถามของข้าเขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง ไม่นานก็หัวเราะเบา ๆ ในลำคอจนข้ามุ่นคิ้วใส่

หัวเราะข้าเช่นนั้นหรือ!