๕

๕

ข้านิ่งไปทันทีเมื่ออยู่ ๆ ในหัวก็เห็นภาพบางอย่างขึ้น เป็นภาพอดีตของหลีซือคนเดิมที่…

กรี๊ด! นี่มันอะไรกัน เหตุใดในนิยายไม่ได้บอกเอาไว้ เหตุใดก่อนหน้านี้ข้าไม่เห็น เหตุใดเพิ่งมาเห็นในยามนี้

“เปิ่นไท่จื่อไม่สบายใจที่ทำให้คุณหนูติงตกใจ ไม่สู้ให้เปิ่นไท่จื่อเลี้ยงน้ำชาคุณหนูติง”

ประโยคนี้คล้ายจะเป็นคำถามรอการตอบรับ แต่เพียงครู่ต่อมาข้าก็ถูกมือใหญ่เอื้อมมาจับข้อมือแล้วดึงตัวไปขึ้นรถม้า

ข้ามัวแต่ตะลึงกับสิ่งที่ได้ยินได้เห็น รู้ตัวอีกทีก็ขึ้นมานั่งบนรถม้าคันเดียวกันกับไท่จื่อแล้ว

ที่องครักษ์ของไท่จื่อรู้จักข้าไม่ได้เป็นเพราะว่าข้าจะแต่งเข้าจวนองค์ชายสี่ แต่เป็นเพราะว่า…

จ๊วบ~

ร่างข้าแข็งท่ื่อเมื่อโดนมือใหญ่ดึงตัวขึ้นมานั่งบนตักแล้วยื่นใบหน้าเข้ามาจุมพิตริมฝีปาก

ที่น่าตกใจคือร่างกายนี้ตอบรับสัมผัสของเขาด้วยการเผยอริมฝีปากออกให้ลิ้นหนาได้สอดลิ้นเข้ามาชิมความหวาน มือหนาสัมผัสร่างกายข้าสะเปะสะปะ

บีบหน้าอก บีบเอวคอด ก่อนจะไล้ใบหน้าลงมายังลำคอสูดกลิ่นหอมบนกายข้า

ในขณะที่กำลังไล้หน้าลงต่ำมายังหน้าอก ข้าถึงได้สติ ยื่นมือดันอกแกร่งเอาไว้ ส่ายหน้าไปมา

“ไม่นะเพคะ”

ไท่จื่อไม่ฟังคำปฏิเสธของข้า รั้งต้นคอของข้าเข้ามาจุมพิตอีกครั้ง

ตามนิสัยของข้าแล้วย่อมปฏิเสธการรุกรานนี้อย่างแน่นอน ถ้าไม่ติดว่าข้าเห็นภาพในอดีตขึ้นมาอีกครั้ง

ที่จริงแล้วหลีซือคนเดิมเคยร่วมเตียงกับไท่จื่อมานับไม่ถ้วน เมื่อเสร็จกิจแล้วก็มักจะได้รับยาห้ามครรภ์เสมอ การย้อนภาพเหตุการณ์ในครั้งนี้ได้ยินบทสนทนาด้วย

ในขณะที่สองร่างเปลือยเปล่ากำลังโอบกอดกันบนเตียงกว้าง ไท่จื่อก็เอ่ยขึ้นมาว่า

‘เจ้ารักเปิ่นไท่จื่อหรือไม่’

‘รักเพคะ’

ไท่จื่อจุมพิตหน้าผากบนผมหน้าม้า ไล่ต่ำลงมายังจมูกและริมฝีปาก

‘รักมากพอจะทำทุกอย่างเพื่อเปิ่นไท่จื่อหรือไม่’

หลีซือเงยหน้าขึ้นมาสบตาเข้ากับใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาที่มองเขาต่างจากแววตาที่มององค์ชายสี่โดยสิ้นเชิง

มันเป็นแววตาเช่นคนที่รักใครล้ำลึก ไม่ใช่เพียงสาวน้อยเขินอายชายหนุ่มเท่านั้น

‘ไท่จื่อประสงค์ให้หม่อมฉันทำสิ่งใดตรัสมาได้เลยเพคะ หม่อมฉันพร้อมจะทำทุกอย่าง’

‘เช่นนั้น…เจ้าแต่งเป็นสนมขององค์ชายสี่ได้หรือไม่ สืบความว่าเขามีใจอยู่ฝั่งเปิ่นไท่จื่อจริงหรือไม่ หรือว่าแสร้งจงรักภักดีเพื่อรอวันหักหลังกัน’

หลีซือนิ่งไป ในแววตาร้าวรานยิ่งนัก ไท่จื่อจึงก้มหน้าลงจุมพิตบนหน้าผากหญิงสาวอีกครั้ง

‘เพื่ออนาคตของเรา เมื่อใดที่เปิ่นไท่จื่อได้ครองราชย์ เจ้าก็จะมีฐานะมียศศักดิ์ไปด้วย’

‘แต่หม่อมฉันเป็นของพระองค์แล้ว จะให้หม่อมฉันถวายตัวให้แก่องค์ชายสี่อีกหรือเพคะ’

‘เจ้ายังคงเป็นของเปิ่นไท่จื่อเสมอ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เจ้าบอกว่ารักมากมิใช่หรือ หากทำไม่ได้แสดงว่าไม่ได้รักมากพอ’

‘หม่อมฉันรักพระองค์เพคะ หม่อมฉันจะทำเพคะ หม่อมฉันยอมถวายตัวเข้าตำหนักองค์ชายสี่แล้ว’

สิ้นคำของหลีซือ ใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบนิ่งก่อนหน้านี้ก็มีรอยยิ้ม

เขายื่นหน้าเข้ามาจุมพิตแลกเปลี่ยนความหวานกับหลีซืออีกครั้ง ก่อนที่จะเริ่มบรรเลงเพลงรักกันอีกครั้ง

ตอนนี้ข้าทราบแล้ว!

แท้จริงแล้วคนที่แสดงละครได้ดีไม่ใช่คนของราชวงศ์

แต่เป็นติงหลีซือ!

แล้วหลีซือเสินจวินผู้นี้ก็แสดงละครได้แย่มากเสียด้วยสิ

โอ๊ย~ขอมีคนมาวางยาพิษข้าตอนนี้ได้หรือไม่ ข้าไม่อยากเป็นสายสืบ!

“อะ!”

ข้าหลุดเสียงร้องออกมาเมื่อรู้สึกเจ็บบริเวณหน้าอก

เมื่อก้มหน้าลงก็เห็นว่ากระโปรงเกาะอกของข้าถูกดึงลงมากองอยู่ที่เอวโดยมีใบหน้าหล่อเหลากำลังฝังริมฝีปากลงบนอกอิ่ม ใช้ลิ้นวนรอบฐาน บ้างก็ใช้ฟันขบลงบนผิวเนื้อ

“ไม่ ไม่นะเพคะ”

สิ่งที่ชัดเจนสุดในความคิดของข้าคือจะไม่ทำให้เกิดการบรรเลงเพลงรักบนรถม้าเป็นอันขาด

แต่สิ่งที่ข้ากำลังสับสนคือ จะรับบทสายสืบต่อไปหรือว่าจะทำตามบทในนิยายที่มีใจรักมั่นต่อองค์ชายสี่ซึ่งเป็นพระเอกของเรื่องไปจนกระทั่งถูกเนรเทศก็ยังมองเขาด้วยสายตาแห่งความรัก

“ทำไม เพราะกำลังจะได้เป็นของน้องสี่ก็เลยเกิดหวงตัวกับเปิ่นไท่จื่อเช่นนั้นหรือ”

ใบหน้าหล่อเหลาผละออกจากอกอิ่มมาสบตาข้า หากข้ามองไม่ผิด คล้ายกับว่าเขาจะไม่พอใจอยู่ลึก ๆ

แต่โทษที เขาเป็นคนให้หลีซือเข้าใกล้องค์ชายสี่เองไม่ใช่หรือ

มีสิทธิ์อันใดมาไม่พอใจข้า!

“หม่อมฉัน หม่อมฉันเพียงกลัวว่าร่างกายจะเป็นรอยเพคะ”

“อ้อ ไม่ชอบที่ร่างกายถูกตีตราจองจากเปิ่นไท่จื่อนั่นเอง อีกตั้งเจ็ดวันกว่าจะถวายตัวในน้องสี่ ถึงเวลานั้นร่องรอยก็คงหายไปแล้ว”

ข้าคิดจะขัดขืน แต่อยู่ ๆ ร่างกายก็แข็งทื่อ ปากที่กำลังจะเอ่ยปฏิเสธก็พูดไม่ออก

ราวกับว่าถูกพลังของใครสะกดร่างกายเอาไว้ให้ไหลไปตามการสัมผัสของไท่จื่อ

แย่แล้ว! ทำอย่างไรดี

ในหัวข้าตะโกนคำนี้อยู่ซ้ำ ๆ พยายามขัดขืนสัมผัสจากชายหนุ่มแล้วแต่ก็ไม่อาจทำได้ สุดท้ายก็ได้บรรเลงเพลงรักกับไท่จื่อบนรถม้าในท่าที่ข้านั่งอยู่บนตักเขาตลอด

ข้าคิดว่ามันควรจะจบอยู่เพียงเท่านี้ ไม่คิดว่ารถม้าที่ข้านั่งอยู่จะมุ่งออกนอกเมืองมาจอดอยู่สถานที่แห่งหนึ่ง

ข้าถูกไท่จื่ออุ้มลงจากรถม้าเข้าไปในจวนสวนไผ่แห่งหนึ่ง ตอนแรกข้ายังไม่คุ้นสถานที่จนกระทั่งถูกอุ้มเข้ามาในห้องหนึ่งที่มีเตียงกว้างวางเอาไว้

การตบแต่งห้องคุ้นตาจนข้านึกออกว่าที่นี่เป็นสถานที่เริงรักของไท่จื่อและหลีซือคนเดิม

เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของข้าตอนนี้ถูกลอกคราบออกจนร่างกายเปลือยเปล่า

ที่น่ากลัวไปกว่านั้น ไท่จื่ออู๋เฉินปี้ก็ปลดฉลองพระองค์ปักลายมังกรห้าเล็บสีดำเอากองไว้ที่พื้น

เมื่อร่างกายไร้เสื้อผ้าติดกายแล้วเขาก็เข้ามาคร่อมร่างของข้าเอาไว้ เล้าโลมข้าด้วยปากทั้งร่างโดยที่ข้าไม่อาจห้ามสัมผัสนี้หรือเอ่ยปากปฏิเสธได้เลยนอกจากการหลุดเสียงครางกระเส่าออกมาเท่านั้น

การบรรเลงเพลงรักดำเนินไปกว่าหนึ่งเค่อแล้วจบลงที่สองร่างเปลือยเปล่านอนกอดก่ายกันอยู่

“วันนี้เปิ่นไท่จื่อเห็นเจ้าอยู่ที่ร้านหนังสือกับน้องสี่ ท่าทางเหมือนหนุ่มสาวกำลังเกี้ยวพานกันอยู่ ก็ไม่รู้ว่าท่าทางเขินอายของเจ้าเป็นการแสดงอันยอดเยี่ยมหรือเป็นเพราะว่าเขินอายจริง ๆ”

“กริ้วหรือเพคะ”

คำถามนี้ไม่เพียงชายหนุ่มที่รูม่านตาขยาย แม้แต่ข้าเองก็ยังตกใจ เพราะไม่คิดว่าตนจะเอ่ยปากได้แล้ว

ข้ายกมือขึ้นปิดริมฝีปากเอาไว้เพราะตกใจที่พูดได้หลังจากผ่านไปเกือบชั่วยาม

“รู้ตัวแล้วใช่หรือไม่ว่าพูดอะไรออกมา!”

ไท่จื่ออู๋เฉินปี้คงคิดว่าข้าเผลอหลุดปากเอ่ยคำพูดนี้ เมื่อรู้ตัวว่าตนพูดผิดไปแล้วจึงปิดริมฝีปากเอาไว้

“หม่อมฉัน…”

ข้าไม่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองถามออกมาเป็นสิ่งที่ผิด แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็คิดจะขอโทษไว้ก่อน

ไม่คิดว่าเขาจะเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน!

“จะไม่ให้เปิ่นไท่จื่อโกรธได้อย่างไร ตัวเจ้าเป็นของเขาได้แต่ไม่อาจมอบใจให้เขาได้!”

ข้าตะลึงในคำพูดของเขา ไม่คิดว่าไท่จื่อที่ดูทรงอำนาจเช่นนี้จะแสดงท่าทางหวงความรัก

คนของราชวงศ์ขาดความรักถึงเพียงนี้

“ต่างกันหรือเพคะ”

“เหตุใดจะไม่ต่าง หากเจ้ามอบตัวให้น้องสี่ไปแล้ว สุดท้ายข้าก็จะดึงตัวเจ้ากลับมา แต่หากเจ้ามอบใจให้เขาไปแล้ว ต่อให้ใช้สารพัดวิธีก็คงไม่อาจเอาหัวใจเจ้ากลับมาได้”

โอ้โห! มีทั้งลูกหนักลูกเบา ถึงว่าติงหลีซือถึงได้ยอมทำทุกอย่างให้เขา แม้จะต้องมอบกายให้ชายที่ไม่ได้รักก็ตาม

“หม่อมฉัน…”

ข้าพูดไม่ออกทำเพียงหลบตาเขามองไปทางอื่น ตอนนี้สับสนไปหมดเพราะเนื้อเรื่องของข้าที่อยู่นอกเหนือจากบทนิยายยังมีอะไรซ่อนเอาไว้

‘เต็มที่ละ อย่าให้เสียชื่อข้า’

ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าคำพูดของท่านเทพหมายความว่าอย่างไร

เจ้านายของข้าช่างใจร้าย จะเตือนกันให้เยอะกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้

“เปิ่นไท่จื่อเห็นความลังเลในแววตาเจ้า อย่าบอกนะว่าได้มอบใจให้น้องสี่ไปแล้ว”

ข้าหลุดออกมาจากความคิดของตัวเองแต่ก็ต้องมาตะลึงในคำถามของไท่จื่อ

มอบใจหรือ…บ้าน่า! ข้าจะมอบใจให้เขาได้อย่างไร

“ใช่จริง ๆ ด้วย สตรีทรยศ!”

ไท่จื่ออู๋เฉินปี้ไม่รอให้ข้าปฏิเสธก็บีบคอเล็กของข้าด้วยน้ำหนักไม่เบา

ข้าพยายามดึงมือเขาออก ริมฝีปากเผยอออกเตรียมจะเอ่ยปฏิเสธ

ในจังหวะนั้นชายหนุ่มก็ปล่อยมือแล้วก้มใบหน้าลงมาจุมพิตบนริมฝีปากของข้า

แก่นกายที่ปัดป่ายอยู่บริเวณหน้าท้องทิ่มผิว ไม่นานเขาก็สอดกายเข้ามาในความอุ่นทีเดียวมิดลำ

“อะ! เจ็บ…”

ข้าดันริมฝีปากเขาออก ขาสั่นไปหมดให้กับการสอดกายเข้ามาในช่องคับแคบ

“เจ้าจะได้จำ!”

เป็นอีกครั้งที่ไท่จื่ออู๋เฉินปี้บรรเลงเพลงรักบนร่างกายของข้า ต่างกันตรงอารมณ์ในการกระแทกกระทั้น เขาฝังกายเข้ามาราวกับว่าลงโทษข้าที่ปันใจไปให้คนอื่น

แต่ข้าจะโกหกออกไปได้อย่างไรว่าเขาและองค์ชายสี่ล้วนไม่ใช่คนที่ข้ามอบใจให้ ส่วนร่างกายนั้นเห็นทีจะต้องปล่อยไปตามนิยายแล้ว

ข้าจะคิดว่ามันคือด่านเคราะห์ที่ต้องเผชิญแล้วกัน!