All Chapters of ข้าจะทำตามบทแล้วจบที่เนรเทศ: Chapter 11 - Chapter 19

๑๑“เอาพวกมันมาวางไว้รวมกันตรงนี้แล้วจัดการเผาทิ้งเสีย กล้าปองร้ายว่าที่ฮ่องเต้ของแผ่นดินก็อย่าหวังว่าจะมีแผ่นดินกลบหน้า!”นี่คือคำสั่งแรกที่ข้าสั่งองครักษ์หลังจากที่จัดการมือสังหารทุกคนจนเลือดอาบปลายดาบรวมถึงเสื้อผ้าของข้าที่เต็มไปด้วยเลือดของศัตรูมือสังหารเหล่านี้เป็นมือสังหารสำนักนักฆ่าที่รับงานทุกอย่างขอเพียงเงินถึงดังนั้นข้าจึงไม่คิดไว้ชีวิตพวกมันเพื่อสืบความ เพราะต่อให้ซักไซ้อย่างไรพวกมันก็ไม่คิดปริปาก ทั้งยังพร้อมปลิดชีพตัวเองทุกเมื่อ“จะทำอย่างไรกับเรื่องของติงเหลียงตี้ดีพ่ะย่ะค่ะ”พูดถึงเรื่องนี้แล้วข้าก็ขบกรามแน่น รู้ได้ทันทีว่านี่คือแผนการที่วางเอาไว้แล้วมิเช่นนั้นจะพาติงเหลียงตี้ไปอีกทางหนึ่ง พาเจ้าสาวไปอีกทางหนึ่งได้อย่างไร“กระจายตัวสำรวจโดยรอบก่อน เผื่อจะเจอเบาะแสอะไรบ้าง”“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ”ข้าออกคำสั่งองครักษ์แต่ก็ออกตามหาด้วยเช่นกัน หลิงตุ้นและโว่หมิงประกบซ้ายขวา ไม่กล่าวสิ่งใดขึ้นมาเพราะทราบว่าข้ากำลังอารมณ์ไม่ดีข้าเดินสำรวจป่าสนเรื่อย ๆ จนขึ้นเนินสูงมายังหน้าผาแห่งหนึ่งที่ด้านล่างเป็นแม่น้ำ หัวใจตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นพัดลวดลายคุ้นตาตกอยู่ที่พื้น“นี่

๑๓ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาเจอหน้าองค์ชายสี่ ข้าจำเหตุการณ์ทุกอย่างได้ตั้งแต่ต้นจนกระทั่งยาปลุกกำหนัดสิ้นฤทธิ์ตอนนี้ข้ากำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนพระสวามีอย่างเป็นทางการ ต่อให้จะยังไม่ได้ทำพิธีส่งตัวก็เถอะ!“สิ้นฤทธิ์แล้วใช่หรือไม่”เสียงทุ้มต่ำมาพร้อมกับริมฝีปากหนาจรดลงบนหน้าผากของข้าแช่ไว้เช่นนั้นครู่หนึ่งแล้วผละออกเมื่อนั้นข้าถึงได้กล่าวข้อสงสัยที่มีต่อเขา“หม่อมฉันได้กลิ่นเลือดเพคะ เกิดอะไรขึ้นก่อนหน้าที่พระองค์จะมาพบหม่อมฉันที่นี่หรือเพคะ”เขานิ่งไปครู่หนึ่งคล้ายกำลังเรียบเรียงคำพูด“ก่อนจะเอ่ยเล่า พอจะบอกได้หรือไม่ว่าเหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่ได้ ไม่สิ! ต้องถามว่าก่อนหน้าจะสลบไปพบเจอเหตุการณ์ใด”ก่อนข้าสลบไปข้ารู้สึกอะไรแปลกไปหรือไม่นะ“อือ…เหมือนจะเป็นลมห่าใหญ่พัดเข้ามา หม่อมฉันได้ยินเสียงของทุกคนดังขึ้นอยู่ช่วงหนึ่ง จากนั้นก็จำอะไรไม่ได้แล้วเพคะ”ข้ากล่าวทุกอย่างตามความสัตย์จริง พยายามคิดแล้วแต่ก็คิดไม่ออกว่าแต่ใครกันนะที่เก่งกล้าสามารถถึงขนาดทำให้ข้าจำความใดไม่ได้เลย“สรุปแล้วกลิ่นเลือดนี้มาจากไหนเพคะ”เขาแสดงสีหน้าไม่มั่นใจที่จะเล่า แต่สุดท้ายก็เอ่ยเล่าออกมาจนได้“พวกเราสะกดลอยตามลม พบ

๑๕ตุบ!“หม่อมฉันขออภัยเพคะพระสนม”มี่อิงคุกเข่าฟุบหน้าลงกับพื้นทันทีเมื่อได้ยินคำสั่งอันเด็ดขาดของไท่จื่อเฟยข้าก้มมองนางแต่ไม่รับการขอโทษนี้ หันไปมองนางกำนัลคนอื่นเพื่อจะขอน้ำชา“ขอน้ำชาอันใหม่ให้ข้าที”นางกำนัลที่ถูกออกคำสั่งหันไปมองหน้าไท่จื่อเฟยก็ได้รับการพยักหน้ารับเบา ๆตอนที่นางกำนัลยื่นน้ำชาให้ข้ามีความระมัดระวังเป็นอย่างมากข้าที่ไม่มีใจอยากเล่นบทนี้อยู่แล้วก็ตั้งใจรับ เดินเข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้าไท่จื่อเฟยโดยไม่สนใจการมี่อิง“น้ำชาเพคะไท่จื่อเฟย”ไท่จื่อเฟยยื่นมือมารับน้ำชาจากมือข้าในทันที จิบชาเล็กน้อยพอเป็นพิธีก็เป็นอันเสร็จพิธียื่นน้ำชา“ไม่ต้องมาคารวะเช้าทุกวันจนเป็นกิจวัตร หากเปิ่นกงอยากเจอเจ้าจะให้คนมาเชิญเอง”เอ่ยสั้น ๆ ก็หันไปออกคำสั่งกับนางกำนัลที่ยื่นน้ำชามาให้ข้า“ไปหยิบยามาทาให้พระสนม โดนน้ำร้อนลวกมากหรือไม่ ไหนให้เปิ่นกงดู”ข้าลุกขึ้นยืนแล้วดึงชายกระโปรงขึ้น พบว่าเป็นรอยแดงตั้งแต่ข้อเท้าขึ้นมายังหน้าขา เพียงเท่านี้ดวงตาคู่งามก็ตวัดไปมองมี่อิงอย่างดุร้ายมี่อิงรีบก้มหน้าลงต่ำไม่สบตาเจ้านาย ไท่จื่อเฟยก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากคาดโทษเอาไว้“เปิ่นกงขออภัยแทนมี่อิงด้วย ต่อ

๑๗สองเดือนผ่านไปคำกล่าวที่ว่า ‘พระสนมคนโปรด’ ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว ตอนนี้ไท่จื่ออู๋เฉินปี้โปรดปรานติงเหลียงตี้ถึงขนาดมาค้างด้วยที่ตำหนักทุกคืนสิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเพราะตั้งแต่แต่งไท่จื่อเฟยมา ไท่จื่อก็ยังเสด็จมาหาเฉพาะวันที่ฮองเฮากำหนดไว้ให้เท่านั้น แต่มาเพียงค่อนคืนก็กลับไปค้างกับติงเหลียงตี้จนกระทั่งถึงเช้าข่าวสารนี้รู้ถึงพระกรรณฮองเฮาแล้ว พระนางได้รับสั่งให้สะใภ้เอกหรืออีกฐานะหนึ่งคือหลานสาวพาตัวติง เหลียงตี้เข้าเฝ้าในวันนี้จ้าวฮองเฮาใคร่รู้นักว่าสตรีประเภทใดที่มัดใจพระโอรสของนางได้แต่งตั้งเป็นสนมขั้นสูงก็แล้วไปเถอะ แต่เหตุใดถึงได้เสด็จไปหาทุกเช้าค่ำ!ทางด้านจ้าวฮองเฮา….ช่วงนี้สิ่งที่กวนใจข้ามากที่สุดไม่พ้นเป็นเรื่องข่าวลือเกี่ยวกับพระโอรสที่ว่าหลงใหลได้ปลื้มพระสนมจนไม่เหลียวแลชายาเอกสิ่งนี้เป็นการกระตุ้นความทรงจำเก่าสมัยเป็นไท่จื่อเฟยวังบูรพายอมรับอย่างไม่อายเลยว่าข้าเกลียดที่สุดเมื่อได้ยินบ้านไหนสามีหลงใหลภรรยารองมากที่สุด ก็ไม่คิดว่าพระโอสองค์เดียวของข้าจะเป็นไปกับเขาด้วย“ฮองเฮาเพคะ ไท่จื่อเฟยและติงเหลียงตี้เสด็จมาแล้วเพคะ”“เชิญเข้ามาได้”นางกำนัลโค้งตัวลงทำความเ

๑๙ติงหลีซือกำลังนอนอยู่บนเตียงในช่วงบ่ายคล้อย ตอนนี้นางแพ้ท้องหนักมาก อ่อนเพลียจนต้องนอนอยู่นิ่ง ๆ ไม่อาจทำสิ่งใด“หมดสภาพเลย”ในขณะนั้นเองนางก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้นภายในห้องบรรทม ดวงตาคู่งามลืมขึ้นมองต้นเสียงก็เป็นเทพแห่งดวงชะตาเจ้านายของนางจริงดั่งที่คิด“ท่านเทพ! มาได้อย่างไรเจ้าคะ”“มาดูคนแพ้ท้อง”ติงหลีซือลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าอิดโรย ท่าทางไร้เรี่ยวแรงจนเทพแห่งดวงชะตาต้องเข้ามาพยุงขึ้นนั่ง“ท่านเทพ ไหนเจ้าคะการเนรเทศ เหตุใดข้าถึงได้มานอนแพ้ท้องอยู่แบบนี้”“เจ้านี่แปลก! ไม่ต้องเนรเทศให้ลำบากก็ดีแล้วมิใช่หรือ เหตุใดจึงเรียกร้องการเนรเทศนัก”ติงหลีซือเถียงไม่ออก ทำเพียงถอนหายใจเทพแห่งดวงชะตาเห็นแบบนั้นก็เสกผลไม่รสเปรี้ยวมาให้นางหนึ่งถาด“ทานผลไม้เหล่านี้เสีย แล้วเจ้าจะไม่แพ้ท้องอีก”ติงหลีซือดวงตาลุกวาว ยื่นมือไปรับถาดมาวางไว้บนเตียง ผลไม้มีหลากหลายชนิดแต่นางเลือกทานเฉ่าเหมย [1] เป็นอันดับแรกเพราะชอบในรูปร่างของมัน“งื้อ~สะใจเจ้าค่ะ”รสเปรี้ยวผสมหวานทำให้นางหลับตาพริ้ม อร่อยจนตัวสั่น เทพแห่งดวงชะตาเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะ“หากเจ้าชอบข้าจะขอนำเข้าพืชชนิดนี้จากเทพต่างทวีป นี่คือผลไม้จาก