เข้าสู่ระบบเยว่ชิงจับจ้องมองไปที่อี้เจ๋อซึ่งยามนี้เขาก็กำลังจับจ้องมองมาที่นางเช่นกัน
“อาเจ๋อว่าอย่างไรล่ะ เจ้าว่าบุตรในครรภ์ข้านี้เป็นลูกของผู้ใดกัน” เยว่ชิงเอ่ยถามอี้เจ๋อ
“ลูกเจ้า ลูกเจ้ากับข้า” คราวนี้อี้เจ๋อไม่เรียกเยว่ชิงว่าพี่สาวแต่กลับเรียกนางตามที่ควรจะเป็น ทำให้เยว่ชิงอดใจเต้นแรงไม่ได้
เพราะชั่วขณะหนึ่งอี้เจ๋อดูเหมือนบุรุษหนุ่มธรรมดาที่สติปัญญาปกติทั่วไป อีกทั้งยังหล่อเหลาเอาการทีเดียว
“พี่สาว ข้าง่วงแล้ว” จู่ๆอี้เจ๋อก็เปลี่ยนท่าทีกลายเป็นอาเจ๋ออายุสิบขวบอ้าปากหาวหวอดสีหน้าง่วงงุน เยว่ชิงถอนหายใจออกมาเล็กน้อย
“เจ้าไปนอนเถอะ เดี๋ยวข้าก็จะนอนเช่นกัน” เยว่ชิงกล่าว อาเจ๋อจึงลุกขึ้นกลับไปนอนที่ของตัวเอง
เยว่ชิงล้มตัวนอนแต่ตายังคงหลับไม่ลงเพราะมีเรื่องให้ต้องคิดเพิ่มอีกอย่างหนึ่งแล้ว
‘ท่านแม่ ท่านพ่อมีความคืบหน้าแล้วล่ะขอรับ แต่โรคทางสติปัญญานี้ต้องใช้เวลานานในการฟื้นฟู” เสี่ยวเหวินน้อยเอ่ยขึ้น
‘จริงรึ? เช่นนั้นก็น่ายินดียิ่งนัก หากพ่อของเจ้าหายเป็นปกติได
เยว่ชิงจับจ้องมองไปที่อี้เจ๋อซึ่งยามนี้เขาก็กำลังจับจ้องมองมาที่นางเช่นกัน“อาเจ๋อว่าอย่างไรล่ะ เจ้าว่าบุตรในครรภ์ข้านี้เป็นลูกของผู้ใดกัน” เยว่ชิงเอ่ยถามอี้เจ๋อ“ลูกเจ้า ลูกเจ้ากับข้า” คราวนี้อี้เจ๋อไม่เรียกเยว่ชิงว่าพี่สาวแต่กลับเรียกนางตามที่ควรจะเป็น ทำให้เยว่ชิงอดใจเต้นแรงไม่ได้เพราะชั่วขณะหนึ่งอี้เจ๋อดูเหมือนบุรุษหนุ่มธรรมดาที่สติปัญญาปกติทั่วไป อีกทั้งยังหล่อเหลาเอาการทีเดียว“พี่สาว ข้าง่วงแล้ว” จู่ๆอี้เจ๋อก็เปลี่ยนท่าทีกลายเป็นอาเจ๋ออายุสิบขวบอ้าปากหาวหวอดสีหน้าง่วงงุน เยว่ชิงถอนหายใจออกมาเล็กน้อย“เจ้าไปนอนเถอะ เดี๋ยวข้าก็จะนอนเช่นกัน”เยว่ชิงกล่าว อาเจ๋อจึงลุกขึ้นกลับไปนอนที่ของตัวเองเยว่ชิงล้มตัวนอนแต่ตายังคงหลับไม่ลงเพราะมีเรื่องให้ต้องคิดเพิ่มอีกอย่างหนึ่งแล้ว‘ท่านแม่ ท่านพ่อมีความคืบหน้าแล้วล่ะขอรับ แต่โรคทางสติปัญญานี้ต้องใช้เวลานานในการฟื้นฟู”เสี่ยวเหวินน้อยเอ่ยขึ้น‘จริงรึ? เช่นนั้นก็น่ายินดียิ่งนัก หากพ่อของเจ้าหายเป็นปกติได
พวกเขาทานอาหารเย็นเสร็จก็มานั่งพูดคุยปรึกษาหารือกันต่อเรื่องคนร้ายทั้งสองในวันนี้“ชิงเอ๋อ..สกุลซ่งตามตัวเรามาถึงเมืองต้าโจวแล้ว ลูกคิดเห็นอย่างไร? พวกเราควรย้ายหนีไปอยู่ที่อื่นดีหรือไม่”ซูฮูหยินเอ่ยถามความเห็นบุตรสาว“หากเราหนี..พวกมันก็ต้องตามมาอีกอยู่ดี สกุลซ่งยังไม่วางใจเรื่องเราสองแม่ลูก แต่ถึงอย่างไรข้าคิดว่าเราไม่ควรหนีพวกมันเจ้าค่ะ ควรหันมาตั้งรับมากกว่า”เยว่ชิงออกความเห็น“เจ้าท้องแก่ใกล้คลอดแล้ว อีกทั้งคนในหมู่บ้านตงหยวนก็ดีกับเรามากคอยช่วยเหลือพึ่งพากันได้ แม่เองก็ไม่อยากย้ายไปที่อื่น แต่หากพวกมันตามมาเจอเราจะทำอย่างไรเล่า”“ตอนนี้พวกเราต้องระวังตัวให้มากและนำความไปปรึกษาหารือกับท่านลุงซิ่นหัวหน้าหมู่บ้านเอาไว้ก่อน จะได้ช่วยเหลือรับมือกับพวกมันได้เจ้าค่ะ”เยว่ชิงตัดสินใจไม่ย้ายไปที่ใดเนื่องด้วยความเป็นจริงที่ว่านางกำลังท้องแก่ใกล้คลอด ไม่สะดวกนักหากต้องไปเริ่มต้นใหม่ที่อื่น อีกทั้งยังมีอี้เจ๋อที่ต้องดูแลหอบหิ้วไปด้วยกัน ซึ่งเขาพลัดหลงมาอยู่กับพวกนางได้ราวปีหนึ่งแล้วหากญาติหรือครอบครัวของอี้เจ๋อยังไม่ถอดใจคอยติดต
หลังตกลงกันได้แล้วซูฮูหยินกับเยว่ชิงก็ไปยังห้องลับทันที พวกนางมองลอดผ่านกองฟางที่ปกคลุมห้องลับอยู่ เห็นอาเจ๋อเดินเล่นคนเดียว ยิ้มหัวเราะอารมณ์ดีได้พักหนึ่งก็มีแขกแปลกหน้ามาเยือน“ชิงเอ๋อ นั่นมัน..มันคือบุรุษคนเดียวกับที่ตามฆ่าพวกเราเมื่อ 8 ปีก่อนนี่”ซูฮูหยินเอ่ยน้ำเสียงสั่นเมื่อเห็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาถมึงทึงที่คุ้นหน้าชายผู้นั้นมีรอยบากเหนือหัวคิ้วด้านขวาซึ่งเกิดจากน้ำมือซูฮูหยินที่ใช้มีดสั้นกวัดแกว่งขณะพยายามต่อสู้เพื่อเอาชีวิตตัวเองกับบุตรสาวให้รอดเมื่อหลายปีก่อน“ใช่มันจริงๆด้วยเจ้าค่ะ ข้าจำหน้ามันได้ไม่มีวันลืม แล้วนั่นมันมากับใครก็ไม่รู้หน้าตาชั่วร้ายพอกันเลย”ยามนั้นเยว่ชิงอายุ 10 ขวบสามารถจดจำเรื่องราวที่ตงจิ่นส่งคนชั่วมาตามกำจัดนางและแม่เพื่อครอบครองสมบัติสกุลซูได้ดีทีเดียว“คนเลวทั้งคู่นั่นแหละ แล้วอาเจ๋อจะไม่เป็นอะไรแน่รึ”ซูฮูหยินนึกห่วงอี้เจ๋อที่ออกไปรับหน้าคนร้าย“พวกมันไม่รู้จักอาเจ๋อและเขาก็ไม่ได้เปิดประตูให้พวกมันเข้ามา ท่านแม่วางใจเถอะเจ้าค่ะ อาเจ๋อแม้นสติปัญญาเหมือนเด็กสิบขวบ แต่ก็เป็นเด็กที่ฉลาดหัวไ
ครอบครัวสกุลซูใช้เวลาครึ่งเช้ากับช่วงบ่ายทำผักดอง ปลา หมูหมักเกลือสมุนไพรรมควันและตากลมจนเสร็จคนท้องอย่างเยว่ชิงก็แข็งแรงดียิ่งนักด้วยดื่มกินน้ำและวัตถุดิบที่ใช้ธารน้ำจากมิติพิเศษดูแลตลอด‘ท่านแม่ ท่านแม่ขอรับ อีกเดี๋ยวจะมีคนแปลกหน้ามาที่เรือน ระวังตัวด้วยนะขอรับ’ เสียงทักท้วงเตือนขึ้นจากเสี่ยวเหวินน้อย‘ผู้ใดกันอาเหวิน’ เยว่ชิงถามบุตรชาย‘เป็นชายจากเมืองหลวงที่ตามเข่นฆ่าท่านยายกับท่านแม่ก่อนหน้านี้เจ้าค่ะ’ หลินเอ๋อตอบกลับมาเยว่ชิงมีสีหน้าท่าทางตกใจไม่น้อย‘หรือเถ้าแก่จงโดนจับได้แล้วว่าลอบติดต่อกับพวกเรา’เยว่ชิงคิดไปถึงเถ้าแก่จงเมิ่งจื่อคนสนิทผู้ภักดีต่อสกุลซู‘ใช่ขอรับ คนเลวระแคะระคายถึงการมีอยู่ของพวกท่านแล้ว’เสี่ยวเหวินตอบ“อาเจ๋อ มานี่” เยว่ชิงเรียกอี้เจ๋อซึ่งเขาเดินตรงเข้ามาหานางทันที“อาเจ๋อ อีกเดี๋ยวหากมีคนแปลกหน้ามาที่เรือนดูท่าทางไม่น่าไว้วางใจ เจ้าจำที่ข้าสอนได้ไหมว่าให้รับมืออย่างไร”เยว่ชิงเอ่ย อาเจ๋อทำทีนึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าให้นาง“ลองทบทวนดูหน่อยสิ หากเขาถามว่าที่นี่เป็นเรือนผ
ซูฮูหยินออกมาดูบุตรสาวและอาเจ๋อเตรียมอาหารสำหรับฤดูหนาวอย่างขยันขันแข็ง“ชิงเอ๋อ เจ้าไปได้หมูป่ามาจากที่ใดกัน” ซูฮูหยินประหลาดใจเมื่อเห็นหมูป่าตัวหนึ่งนอนแอ้งแม้งอยู่ที่ลานหลังบ้าน“ข้าซื้อจากนายพรานที่ตลาดแล้วให้เขาตามนำมาส่งก่อนหน้านี้น่ะเจ้าค่ะ” เยว่ชิงโป้ปดตอบมารดาไป ซูฮูหยินพยักหน้ารับ“เช่นนั้นดีเลย หน้าหนาวปีนี้เราคงมีเนื้อให้กินกันอย่างอุดมสมบูรณ์ทีเดียว” ซูฮูหยินเอ่ยอย่างพอใจ“เจ้าค่ะท่านแม่ ข้าตั้งใจว่าจะเอาไปแบ่งปันกับเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงด้วย”“ดีแล้วล่ะ พวกเขาช่วยดูแลเรามามาก แบ่งไปให้เถอะ” ซูฮูหยินกล่าวอย่างมีน้ำใจเอื้อเฟื้อไม่แพ้บุตรสาว จากนั้นก็มาช่วยกันหมักดองผักที่อาเจ๋อเก็บล้างทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว โดยอาเจ๋อหันไปจัดการกับเจ้าหมูป่าตัวโตต่อ‘อาเจ๋อนี่ดูท่าจะใช้มีดคล่องแคล่วกว่าที่นางคิดแฮะ ก่อนหน้านี้ตัวตนของเขาเป็นใครกัน แม้นจะสติปัญญาอ่อนด้อยราวเด็กสิบขวบ แต่ทักษะความสามารถหลากหลายอย่างจากที่นางสังเกตดูกลับไม่อ่อนด้อยเลยสักนิด’ เยว่ชิงคิดขณะบรรจ
หลังกลับออกมาจากโรงเตี๊ยมซินเจียงแล้วอี้เจ๋อก็คอยเดินตามเยว่ชิงไม่ห่าง“พี่ชายคนนั้นชอบพี่สาว ต้องชอบพี่สาวแน่ๆ”อี้เจ๋อเอ่ย มองหน้าเยว่ชิงพร้อมรอยยิ้มดูไร้เดียงสา“อืม คงงั้นแหละ” เยว่ชิงตอบกลับไป‘ขนาดนางท้องป่องยังมีเสน่ห์ดึงดูดใจบุรุษอีกนะ เฮ้อ..แต่ก็แน่ล่ะ ดูสิ..รูปโฉมนางงดงาม มีหน้าตาผิวพรรณดีถึงเพียงนี้เลยนี่นา’เยว่ชิงอดชื่นชมตัวเองไม่ได้แม้นโลกนี้จะไม่มีผลิตภัณฑ์บำรุงผิวชั้นยอด ครีมบำรุงผิวชั้นดี แต่การที่เยว่ชิงได้ดื่มกินน้ำจากธารวิเศษ วัตถุดิบชั้นยอด รวมทั้งพืชผักผลไม้ที่รดบำรุงด้วยธารน้ำวิเศษก็ทำให้นางแข็งแรงสุขภาพดี ผิวพรรณผุดผ่องเปล่งประกายทีเดียว‘ใช่ขอรับ เจ้าค่ะ ท่านแม่ของพวกเรางดงามมากจริงๆ ไม่เช่นนั้นคงไม่มีพวกเราขึ้นมาแน่’ เจ้าสองแฝดในท้องที่เงียบไปนานเอ่ยขึ้นกับมารดาของพวกเขาอีกครั้ง‘แน่ะเจ้าเด็กแก่แดด บิดาของพวกเจ้าต้องพิษไม่รู้เรื่องราวหรอกนะ พวกเจ้าจึงได้มาอยู่ในนี้น่ะ’เยว่ชิงเอ่ยกับลูกๆของนางทางจิตสำนึกพร้อมเอามือลูบหน้าท้องนูนป่องแผ่วเบา‘ไม่ใช่เสียหน่อย ท่านพ่อยามนั้นแม้นจะต้องพิษแต่ยังคงมี







