All Chapters of Naging Akin Siya Matapos Ang Isang Gabi: Chapter 41 - Chapter 50

ANG GABING BAGO ANG ARAW NG PANGARAP Ito na ang gabing bago ang aming kasal. Nakatira ako sa bahay ng nanay ko sa probinsya, habang si Zeus ay nakatira sa isang maliit na kubo malapit sa bukid—ayon sa kaugalian, hindi dapat magkita ang bride at groom bago ang kasal para sa swerte. Ngunit hindi ako makatulog. Naiisip ko ang lahat ng mangyayari bukas—ang daanan sa bukid na puno ng bulaklak, ang musika ni Kuya Jun, ang ngiti ng mga taong mahal namin, at ang sandali na magsasabi kami ng “oo” sa isa't isa. Nakita ko ang aking wedding dress na nakasabit sa pintuan ng aking kuwarto—puti, malinis, at puno ng bulaklak na parang ginawa para sa akin. “Anak, hindi ka pa natutulog?” tanong ng nanay ko, pumasok sa kuwarto at umupo sa tabi ng aking kama. “Kinakabahan ka ba?” “Oo, Nanay,” sabi ko, tumulo ang luha ko ng kagalakan. “Hindi ako makapaniwala na bukas na ang aking kasal. Bukas, magiging asawa na ako ni Ze

: MGA ALAALA NA HINDI MALILIMUTAN AT SIMULA NG BAGONG LALAKBAY Pagkatapos ng seremonya at pagkain, nagkaroon ng bahagi ng kasal na kung saan ang mga bisita ay nagbibigay ng regalo at mensahe para sa amin. Ang nanay ko ay nagbigay sa akin ng isang maliit na kahon na may laman na isang kwintas na gawa ng ginto—isang regalo na ibinigay sa kanya ng aking ama noong sila ay ikinasal. “Anak, ibibigay ko ito sa iyo,” sabi niya, umiiyak na. “Sana itong kwintas ay magbigay sa inyo ng swerte at pag-ibig na walang hanggan.” “Salamat, Nanay,” sabi ko, yumakap sa kanya. “Hindi ko malilimutan ito.” Si Kuya Jun ay nagbigay sa amin ng isang gitara na may sulat na “Para sa mag-asawang Montenegro—mga kanta ng pag-ibig hanggang sa huli.” “Gusto kong magtugtog tayo ng kanta para sa inyong anak balang araw,” sabi niya, ngumingiti. Ang mga tauhan ni Zeus ay nagbigay sa amin ng isang malaking kahon na may laman na isang bag

: PAGBABALIK SA TAHANAN AT SIMULA NG BAGONG PANGARAP Matapos ang isang linggo ng napakagandang honeymoon sa Palawan, sumakay na kami ni Zeus sa eroplano papunta sa Maynila. Habang nasa eroplano, hawak ko ang kanyang kamay at tinitingnan ang mga larawan namin doon—mga larawan na may ngiti namin na puno ng kagalakan. “Zeus, nakakamiss na agad ang Palawan,” sabi ko. “Oo, pero mas masaya akong babalik tayo sa ating tahanan,” sabi niya, hinalikan ako sa noo. “Dun natin simulan ang ating mga pangarap—ang paaralan sa probinsya at ang ating sariling pamilya.” Pagdating namin sa Maynila, nakita namin si Kiko, si Miguel, at ang ibang tauhan ni Zeus na naghihintay sa airport. “Boss Zeus! Mrs. Montenegro! Maligayang pagbalik!” sigaw nila, nagpalakpakan. Mayroon silang inihandang bulaklak at isang maliit na cake na may sulat na “Maligayang pagbabalik, mag-asawa!” “Salamat sa inyo!” sigaw ko, ngumingiti nang malak

UNANG ARAW BILANG PAMILYA AT KALIGIRAN Nagising ako ng umaga na may maliit na kamay na nakahawak sa aking braso. Tumingin ako at nakita ko ang aming anak na tahimik na natutulog sa tabi ko – ang kanyang maliit na mukha ay puno ng katahimikan, walang alam sa mga pagsubok na pinagdaanan namin para sa kanya. Nasa tabi ko rin si Zeus, nakatingin sa amin nang may luha ng kagalakan. “Magandang umaga, mahal ko,” sabi niya, hinalikan ako sa noo. “Nakatulog ka ba ng maayos?” “Oo, lalo na ngayong nandito siya,” sabi ko, hawak ang kamay ng aming anak. “Anong pangalan nating ibibigay sa kanya?” “Sinabi natin dati na gagawin nating pangalan siyang ‘Luna’ – parang ang buwan na sumasikat noong gabing bago tayo ikasal,” sabi niya, hawak ang mukha ni Luna. “Tama ba?” “Tama,” sabi ko, ngumingiti nang malaki. “Luna Montenegro. Ang ganda ng pangalan niya.” Pagkatapos ng ilang or

GANAP NA KALAYAAN AT PAGWAWAKAS NG DIGMAAN Mga araw ang lumipas matapos kausapin si Don Ricardo. Ang balita ay kumalat sa buong Maynila at probinsya – ang lahat ng pinuno ng mafia ay nagkasundo na tapusin ang digmaan nang tuluyan, at lahat ng teritoryo ay ibibigay sa organisasyon para sa kabutihan. Isang araw, tinawagan ni Don Roberto si Zeus para imbitahin kaming pumunta sa Lugar ng Mga Bato – ang parehong lugar ng unang labanan namin kay Don Ricardo. “Gusto nating gawin ang isang seremonya doon,” sabi niya. “Isang seremonya para sa pagwawakas ng digmaan at pagtatatag ng bagong kinabukasan.” Pagdating namin doon, nakita namin ang lahat ng pinuno ng mafia, mga tauhan, pamilya, at mga bata na naghihintay. May isang malaking batong inukit na may sulat: “DITO NATAPOS ANG DIGMAAN – DITO NAGSIMULA ANG KAPAYAPAN.” “Zeus, Little Ay – ikaw ang magtatapos nito,” sabi ni Don Roberto, ibinibigay sa kanya isang maliit na sandata. “Ito