All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 141 - Chapter 150

พี่ใหญ่แทบไม่เคยยิ้มมาก่อนเมื่อเห็นสีหน้าเช่นนั้น ก็ให้รู้สึกแปลกตาชอบกลฮั่วจี้จั๋วอดสั่นสะท้านไม่ได้"พี่ใหญ่ พี่เรียกผมเหรอ"ฮั่วจี้เซินวางโทรศัพท์มือถือลง สองมือประสานกันบนเข่า ท่าทีดูผ่อนคลาย แต่ก็ยังทำให้ฮั่วจี้จั๋วสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น"อาจั๋ว นายเคยมีความรักมาหลายครั้งแล้วใช่ไหม?"ฮั่วจี้จั๋วรู้สึกเข่าอ่อนโดยไม่รู้ตัวแทบจะคุกเข่าสารภาพผิดเสียตรงนั้น"ผมเปล่านะ""พี่ใหญ่ นั่นมันก็เหมือนเด็กเล่นขายของ แค่คบกันขำ ๆ..."ฮั่วจี้จั๋วเริ่มคิดคำนวณในใจ ว่ามีแฟนเก่าคนไหนไปก่อเรื่องวุ่นวายต่อหน้าพี่ใหญ่ใช่หรือไม่ฮั่วจี้เซินพูดขึ้นว่า "ถ้างั้นนายรู้ไหม ทำยังไงผู้หญิงถึงจะอาละวาดใส่ฉัน?"ฮั่วจี้จั๋ว : “…”หา?ชั่วขณะหนึ่ง ฮั่วจี้จั๋วคิดว่าตนเองหูฝาดไม่กล้าตอบรับคำใดพี่ใหญ่มีรสนิยมพิเศษแบบนี้ด้วยเหรอ?ฮั่วจี้เซินไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าของฮั่วจี้จั๋วที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอย่างรวดเร็ว ขณะพูดขึ้นอีกครั้งว่า "สิ่งที่เธอทำกับคนอื่น ไม่เหมือนที่ทำกับฉัน"ฮั่วจี้จั๋วถามอย่างระมัดระวัง "พี่สะใภ้...คุณสวี่น่ะเหรอครับ? แต่ก็ถือเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ เธอชอบพี่ไงถึงได

"เมื่อเช้าเธอเห็นคุณฮั่วหรือเปล่า? คนอะไรหล่อจริง!"เพื่อนร่วมงานหญิงอีกคนส่ายหน้าด้วยความเย็นชา "หล่อที่ไหนกัน? ฉันเห็นแต่พญามัจจุราชต่างหาก"ตลกดีในสายตาของมนุษย์เงินเดือน ต่อให้เป็นหนุ่มหล่อขั้นเทพ แต่เมื่ออยู่ในคราบของนายทุน ก็ต้องเป็นพญามัจจุราชอยู่ดี"อย่าพูดแบบนั้นสิ ฉันลองถามมาแล้วนะ คุณฮั่วยังโสด ได้ยินว่าเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาเพิ่งไปดูตัวอยู่เลย มีคนแผนกอื่นบังเอิญเจอเขาพาผู้หญิงคนนั้นไปซื้อเสื้อผ้า แถมมีเด็กไปอีกคนด้วย""เธอว่า ทำไมคุณฮั่วถึงไปดูตัวกับผู้หญิงที่มีลูกติดล่ะ?"เพื่อนร่วมงานหญิงผู้เย็นชายังคงวิเคราะห์ต่อไป"ข้อแรก ทำไมถึงคิดว่าเด็กต้องเป็นลูกติดฝ่ายหญิงล่ะ? ไม่คิดบ้างหรือไงว่าฝ่ายหญิงอาจมาดูตัวกับคุณฮั่วที่มีลูกติดก็ได้? เธอรู้ได้ยังไงว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกคุณฮั่ว?""ข้อสอง นี่มันเรื่องส่วนตัวของคุณฮั่วเขา""ข้อสาม วันนี้มีประชุม นางมารร้ายก็อยู่ด้วย ถ้าเธอมัวแต่ชักช้าอืดอาดอยู่แบบนี้ มีหนุ่มหล่อไหมไม่รู้หรอก แต่รับรองเดี๋ยวได้เจอพญามัจจุราชตัวจริงแน่"เพื่อนร่วมงานหญิงคนนั้นร้องอุทานคำหนึ่ง ก่อนรีบแต่งหน้าให้เสร็จ แล้วทั้งสองคนก็ออกจากห้องน้ำไปภายใ

"เพียวเพียว เรื่องน้องสาวผมต้องขอโทษด้วยจริง ๆ""ผมไม่รู้เลยว่าเธอจะทำตัวร้ายกาจขนาดนี้ แต่ตอนนี้พี่เซินก็ไล่เธอออกไปแล้ว""ว่าแต่ตอนนี้พี่มีที่พักหรือยัง? ผมมีบ้านว่างอยู่หลังนึง ลองย้ายไปอยู่ดูก่อนไหม?"เรื่องย้ายบ้านสวี่เพียวเพียวแทบไม่ได้บอกใคร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเจียงซ่งผู้ไม่เคยรู้ว่าเธอพักอยู่ที่ไหนแต่ในเมื่อตอนนี้เจียงซ่งรู้แล้ว แค่คิดดูสักนิดก็พอเดาที่มาที่ไปได้ไม่ยากสวี่เพียวเพียวมองไปทางโซนเด็กฝึกงานทางด้านหลังปราดหนึ่งตรงโต๊ะทำงานของเจียงหรั่น ตอนนี้มีเด็กสาวร่างอวบคนหนึ่งนั่งแทนที่ บนใบหน้ามีรอยกระ เวลายิ้มดูอ่อนหวานน่ารักเด็กใหม่คนนี้ทำงานคล่องแคล่ว เห็นได้ชัดว่าเธอซาบซึ้งใจกับโอกาสในการฝึกงานครั้งนี้มากแค่ไหนเหตุผลที่ฮั่วจี้เซินไล่เจียงหรั่นออกนั้นคงเป็นเพราะเมื่อได้ยินจ้าวซือหนานพูดชื่อบริษัท เขาก็คงรู้ได้ทันทีว่าผู้ที่พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้สวี่เพียวเพียวไม่มีที่ซุกหัวนอน ก็คือเจียงหรั่นนั่นเองแต่เธอไม่เข้าใจการที่เจียงหรั่นมาก่อกวนเธอแบบนี้ มันมีประโยชน์ตรงไหนกัน?ในเมื่อเจียงหรั่นชอบฮั่วจี้เซิน ทำไมถึงไม่ตามตื๊อฮั่วจี้เซินเข้าไปล่ะ?เมื่อนึกถึ

คำเชิญของเด็กน้อย สุดท้ายก็กลายเป็นเพียงข้ออ้างให้ผู้ใหญ่หาช่องทางคิดไม่ซื่อฮั่วจี้เซินรับคำในลำคอน้ำเสียงทุ้มต่ำ ช่างแหบพร่าและฟังดูเร้าใจทั้งยังแฝงไปด้วยความรื่นรมย์ภายในห้องไม่ได้เปิดไฟ ท่ามกลางความสลัวราง จึงมองไม่เห็นประกายแห่งความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเขา"เพียวเพียว ไม่เคยมีใครบอกเธอเหรอ ผู้ชายน่ะไม่มีใครเป็นคนดีทั้งนั้น"บนโลกใบนี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนเป็นคนดีและเขาก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกันถ้อยคำที่พูดออกมาอย่างเรียบง่าย กลับทำให้สวี่เพียวเพียวไม่รู้จะตอบอย่างไรดีโชคดีที่เขาเพียงจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนยกมือขึ้น คลำหาสวิตช์ไฟบนผนังแล้วกดเปิดเขาเดินตรงไปนั่งลงบนเก้าอี้ภายในห้อง"ตกลงว่าฉันจะเอาแบบนี้นี่แหละ สรุปเมื่อไหร่จะวาด?"ลำตัวท่อนล่างของเขา หัวเข็มขัดถูกปลดออกครึ่งหนึ่งแล้ว กางเกงจึงหลวมโพรกจนสามารถมองเห็นขอบกางเกงชั้นในและโลโก้แบรนด์ได้อย่างถนัดตาแถมยังเผยให้เห็นเส้นวีไลน์ขยี้ใจอีกด้วยส่วนท่อนบน ก็เหลืออยู่เพียงเนกไทเส้นเดียวเท่านั้นเป็นเนกไทเส้นที่ใช้มัดมือสวี่เพียวเพียวเมื่อตอนกลางวันเมื่อเห็นเนกไทเส้นนั้น สวี่เพียวเพียวก็รู้สึกชาที่ข้อมื

สายตาของฮั่วจี้เซินกวาดมองคู่บ่าวสาว เมื่อเลื่อนผ่านเหอซิง ฝ่ายหญิงก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อยทว่า สายตาของเขาก็ไม่ได้หยุดลงแต่อย่างใด"ไม่ดีกว่าครับ พอดีผมกับเพียวเพียวมีธุระต่อ วันนี้แค่แวะผ่านมาเท่านั้น"สวี่เพียวเพียวลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ว่าหลังจากนี้จะมีธุระจริง ๆ หรือฮั่วจี้เซินแค่ดูออกว่าเธอไม่อยากอยู่ที่นี่ก็ตามแต่การปฏิเสธของเขา ก็ทำให้สวี่เพียวเพียวรู้สึกซึ้งใจเหอซิงกัดริมฝีปากล่าง ก่อนพูดเป็นทำนองน้อยใจว่า "เพียวเพียว พวกเธอมาแล้วทำไมไม่บอกฉันสักคำ ในเมื่อมาแล้ว ไม่คิดจะขึ้นไปนั่งพักสักหน่อยเหรอ?""เสี่ยวเหยาชนเธอ เขาผิดก็จริง แต่ยังไงเธอก็เป็นคุณอาของเด็กในท้องฉันนะ จะไม่ให้ซองแดงสักหน่อยคงไม่ค่อยดีมั้ง"ความหมายก็คือ น้องชายเธอไม่ได้ทำผิดอะไรขนาดนั้นสวี่เพียวเพียวตวัดสายตามองเหอซิงวันนี้ผู้เป็นเจ้าสาวดูหรูหราสง่างาม เครื่องสำอางบนใบหน้าแต่งแต้มอย่างไร้ที่ติส่วนเธอเพิ่งออกมาจากห้องทำงาน แล้วยังต้องวิ่งวุ่นไปที่โรงงานอีก สภาพจึงดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง แถมบนใบหน้าก็ปราศจากเครื่องสำอางใด ๆเมื่อเทียบกันแล้ว สวี่เพียวเพียวก็ได้แต่ยิ้มมุมปาก และแค