All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 151 - Chapter 160

แต่หลังจากพ่อสวี่เสียชีวิต ถ้าไม่นับเมื่อครู่ เธอก็ไม่เคยพบเจอญาติ ๆ ของตระกูลเหลียนอีกเลยญาติต่อให้สนิทกันแค่ไหน ถึงเวลาลำบากก็ทำได้แค่มองดูอยู่ห่าง ๆ เท่านั้นและชีวิตก็ยังต้องก้าวเดินต่อไปด้วยตัวเองอยู่ดีสวี่เพียวเพียวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "ฮั่วจี้เซิน ก่อนหน้านี้ฉันเคยเห็นประโยคหนึ่งบอกไว้ว่า เวลาคุณคิดถึงใคร ก็เท่ากับคุณกำลังก้าวเข้าไปในบ่วงกรรมของคนคนนั้น""คุณใส่ใจเรื่องอดีตสามีฉันมากเลยเหรอคะ?"เธอรู้ดี ฮั่วจี้เซินต้องฟังความนัยออกแน่ว่าเธอหมายถึงอะไรแต่ชายหนุ่มกลับตอบว่า "ฉันใส่ใจเรื่องอะไร เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอ?"สวี่เพียวเพียวไม่รู้จริง ๆที่เขาทำแบบนี้ เพราะหลังเลิกกัน เธอก็ไปแต่งงานมีลูกกับคนอื่น มันจึงไปสะเทือนศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของเขาสินะ?หรือว่า เขาใส่ใจลูกสาวเธอกันแน่?เธอหันไปมองเขา"ฉันควรรู้ด้วยเหรอคะ?"ภายในดวงตาอันกระจ่างใสนั้นปรากฏเพียงความงุนงง เลื่อนลอย สับสน และหวาดระแวงสำหรับเขาแล้ว ความรู้สึกเหล่านี้ช่างดูแปลกตาในอดีต มันไม่เคยปรากฏอยู่ในแววตาเธอสักครั้งแต่ตอนนี้กลับคุ้นเคยเป็นอย่างดี อย่างน้อยในช่วงที่ผ่านมา เวลาที่เธอมองเขา ก็ม

แต่คนที่คุ้นเคยกันดีก็จะรู้ว่า ในใจของสวี่เพียวเพียวนั้นไม่ได้มีอะไรเลยเมื่อเธอมองเขาเวลานี้ จึงดูมึนงงเล็กน้อยฮั่วจี้เซินเอื้อมมือไปจิ้มจมูกอันโด่งรั้นของเธอแผ่วเบา"ตอนลูกสาวเธอฟังนิทานภาษาอังกฤษ ก็ทำหน้าแบบนี้แหละ"เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วพอสวี่เพียวเพียวได้สติ เขาก็ดึงมือกลับไปแล้วหลังรถแล่นออกมาได้ระยะหนึ่ง"จริงสิ" ฮั่วจี้เซินพลันโยนโทรศัพท์มือถือตัวเองลงบนตักสวี่เพียวเพียว "อวี๋ฮุ่ยอยากแอดไลน์เธอ เดี๋ยวหาชื่อพี่เขาในไลน์ฉัน แล้วส่งข้อมูลติดต่อให้หน่อยแล้วกัน"ครั้งก่อนที่ได้คุยกันสั้น ๆ สวี่เพียวเพียวพบว่าอวี๋ฮุ่ยเป็นคนนิสัยดี ค่อนข้างตรงไปตรงมา ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมคิดร้ายกับใคร ถือว่าเป็นคนเรียบง่ายและจริงใจคนหนึ่งสวี่เพียวเพียวไม่ได้คิดอยากมีเพื่อนใหม่ แต่การได้รู้จักคนดี ๆ เพิ่มอีกสักคนก็ไม่เลวเหมือนกันฮั่วจี้เซินกำลังมองถนน จึงไม่สะดวกดูโทรศัพท์โทรศัพท์ของเขาไม่ได้ใส่เคส และไม่ได้ติดฟิล์มกันรอย เดาว่าเขาคงชอบสัมผัสของตัวเครื่องเปล่า ๆ มากกว่า จึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องรอยขีดข่วนหรือการกระแทกรหัสผ่านหกหลักสวี่เพียวเพียวกระซิบถาม "คุณฮั่วคะ ช่วยปลดล็อกหน้าจอให้ฉั

ฮั่วจี้เซินรีบพูดขึ้นทันที "คุณน้าเรียกผมว่าเสี่ยวฮั่วก็ได้ครับ"ท่าทีที่อ่อนน้อมของเขา ทำให้บนใบหน้าของแม่สวี่แสดงความประหลาดใจเล็กน้อยชายหนุ่มพูดต่อ น้ำเสียงบอกถึงความเสียดาย"เมื่อก่อนผมเคยมีโอกาสได้พบคุณลุง ตอนนั้นไม่ทราบว่าเป็นคุณลุง ก็เลยเสียมารยาทไปเล็กน้อยครับ"สวี่เพียวเพียวผู้กำลังหยิกเอวด้านหลังของฮั่วจี้เซิน มีอันต้องหยุดมือลงทันทีเธอขมวดคิ้ว นี่เขาเคยเจอคุณพ่อเธอตั้งแต่เมื่อไหร่?ฮั่วจี้เซินไม่ได้พูดอะไรต่อ สวี่เพียวเพียวเองก็ไม่กล้าซักไซ้ต่อหน้าแม่สวี่"งั้นสองคนนี้ก็เคยรู้จักกันมาก่อนใช่ไหม?"ฮั่วจี้เซินไม่ตอบ ด้วยรอให้สวี่เพียวเพียวเป็นฝ่ายอธิบายเธอพูดตะกุกตะกัก "คะ... เคยเรียนที่เดียวกันค่ะ..."แม่สวี่มองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าสวี่เพียวเพียวกำลังโกหกเวลาที่ลูกสาวโกหก สายตาจะลอกแลก ไม่กล้าสบตาใครเรียนที่เดียวกันงั้นเหรอ มหาวิทยาลัยเอแต่ละปีมีนักศึกษาจบตั้งเยอะแยะ จ้าวซือหนานก็เป็นนักศึกษาปริญญาโทของมหาวิทยาลัยเอเหมือนกัน ทำไมไม่เห็นสวี่เพียวเพียวไปหยิกเอวเขาบ้าง?แม่สวี่ไม่ได้เปิดเผยความในใจของตนเองออกมา"ไม่ได้ไปด้วยกันค่ะ แค่บังเอิญเจอกันที่โรงแรม"

เหลียนฮว่าชอบฮั่วจี้เซินไม่ใช่เล่นคงเป็นความมหัศจรรย์ของสายเลือดละมั้งทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ฮั่วจี้เซิน เหลียนฮว่าก็มักจะดีใจเป็นพิเศษแม้กระทั่งกินข้าวเสร็จ ก็ยังไม่อยากห่างไปไหน คอยอยู่ข้างกายเขาเสมอเหลียนฮว่าเท้าคาง มองไปทางสวี่เพียวเพียว"คุณแม่คะ วันนี้หนูเจอคุณป้าสะใภ้กับพี่ชายด้วยค่ะ ดูเหมือนคุณป้าสะใภ้อยากให้พี่ชายมาเข้าโรงเรียนอนุบาลของเรานะคะ"คุณป้าสะใภ้ที่แกพูดถึง ก็คืออดีตภรรยาของเหลียนเส้าจิ่นพวกเขามีลูกด้วยกันหนึ่งคน เนื่องจากตอนที่หย่ากันเด็กยังอยู่ในวัยให้นม ลูกจึงตกอยู่ในความดูแลของคนเป็นแม่เด็กคนนั้นอายุมากกว่าเหลียนฮว่าเล็กน้อยตะเกียบในมือสวี่เพียวเพียวพลันชะงักกึกก่อนหน้านี้ เธอมัวแต่วุ่นวายอยู่กับงานศพของคุณย่า อาการป่วยของคุณพ่อ และลูกสาวที่เพิ่งลืมตาดูโลก จึงไม่มีเวลาไปใส่ใจเรื่องของเหลียนเส้าจิ่นแต่พอตอนนี้ลองทบทวนถึงวันเกิดของลูกชายเหลียนเส้าจิ่นดูแล้วเหอซิงกล้าดียังไงถึงไปยั่วยวนสามีชาวบ้าน แล้วเหลียนเส้าจิ่นแอบนอกใจตอนที่ภรรยาตัวเองกำลังตั้งท้องอยู่ได้ยังไงความรู้สึกจุกเสียดตีตื้นขึ้นมาในอกของสวี่เพียวเพียว ก่อนจะม้วนวนลงไปในกระเพาะอาห

มือที่กำลังลูบไล้ไปตามชายกระโปรงได้ตอบคำถามแทนเขาแล้วเธอจึงรีบกดมือฮั่วจี้เซินไว้สวี่เพียวเพียวไม่รู้ตัวเลยว่าใบหน้าตนเองกำลังแดงก่ำ ประกอบกับแสงไฟที่เป็นโทนสีส้ม เมื่อสาดส่องลงมา ความเขินอายระคนขุ่นเคืองบนใบหน้า จึงดูคล้ายฟองอากาศในน้ำอัดลมรสส้มที่ทำให้เขามึนเมาจนแทบคลั่ง"ดะ... เดี๋ยวฉันแจ้งตำรวจนะ"ฮั่วจี้เซินขยับตัวเข้าไปอีกนิดเขาโน้มใบหน้าเข้าใกล้เธอ "แหม เก่งจังเลย แบบนี้ต้องให้รางวัลสักหน่อยแล้วมั้ง?""ฉันพูดจริงนะ"ฮั่วจี้เซินรับคำในลำคอ "แจ้งตำรวจแล้วจะบอกว่ายังไง? บอกว่าเธอไม่รู้จักฉัน หรือจะบอกว่าฉันคิดทำอะไรเธองั้นเหรอ?"เขาไม่ได้แสดงเจตนาอะไรที่ลึกซึ้งไปกว่านั้น ต่อให้สายตาดูเปิดเผยโจ่งแจ้ง และลูกกระเดือกจะขยับขึ้นลง แต่ก็พิสูจน์อะไรไม่ได้ทั้งสิ้นสวี่เพียวเพียวผลักใบหน้าของเขาออกไปในมือถือพู่กันวาดรูปต่อ"เมื่อก่อน... ฉันกลัวคุณจะรู้ว่าฉันเป็นคนอารมณ์ร้าย แล้วก็กลัวว่าคุณจะเกลียดฉัน"ฟองอากาศแห่งความคลุมเครืออันแสนเย้ายวนเมื่อครู่นี้ ล้วนถูกคำพูดของเธอเจาะจนแตกสลายไปหมดสิ้นเธอไม่ได้สนใจเลยว่าฮั่วจี้เซินยังคงนั่งอยู่ตรงหน้าการขยับเข้ามาใกล้ กลับทำให้เ