เจ้านายสายฟ้าแลบ의 모든 챕터: 챕터 161 - 챕터 170

ใบหน้าคมสันซุกไซ้คลอเคลียอยู่กับนวลแก้มของสวี่เพียวเพียวอย่างออดอ้อนสัมผัสที่โอนอ่อนผิดวิสัยนั้นทำให้สวี่เพียวเพียวมั่นใจได้ในทันทีว่า ชายตรงหน้าคงเมามายจนไม่ได้สติเป็นแน่ “วันหลังถ้าอยู่บ้าน อย่าลืมเสียบกุญแจค้างไว้ที่ประตูนิรภัยด้วยนะ คนอื่นจะได้เข้ามาไม่ได้” สวี่เพียวเพียว “...”ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเป็นฝ่ายถือวิสาสะเปิดประตูห้องเข้ามา มีหรือเธอจะตกใจตื่นขึ้นมากลางดึกในสภาพนี้ “คุณมาที่นี่ทำไมคะ?” “ก็คุณไม่ยอมรับสายผมนี่นา” น้ำเสียงที่ตอบกลับมานั้นฟังดูตัดพ้อ ทว่าเจือไปด้วยกระแสความน้อยใจอย่างปิดไม่มิด โดยปกติแล้วสวี่เพียวเพียวเป็นคนหลับยาก เพียงแค่เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้นเพียงแผ่วเบา เธอก็สะดุ้งตื่นลืมตาขึ้นมาทันที และเมื่อตื่นแล้ว ก็ยากนักที่จะข่มตาให้หลับลงอีกครั้ง ด้วยเหตุนี้ เธอจึงตั้งค่าให้เปิดรับสายเฉพาะเบอร์ของแม่สวี่เท่านั้นที่สามารถติดต่อหาเธอได้ตลอดเวลา เพื่อเตรียมรับมือกับเหตุฉุกเฉินจากทางโรงพยาบาลที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อโดยไม่คาดคิดขณะเดียวกัน เธอปิดกั้นสายเรียกเข้าจากบุคคลอื่นทั้งหมดสวี่เพียวเพียวพยายามจะดันแผ่นอกกว้างให้ถอยห่างทว่าชายที่ตกอยู่ใน

เซ่ามู่ทำหน้าที่ได้อย่างไร้ที่ติ เขาไม่ลืมกวักมือเรียกเพื่อนร่วมงานที่คุ้นหน้าให้ตามเข้ามาด้วยกัน เยี่ยนชิวที่ไม่คิดจะปล่อยโอกาสทองให้หลุดลอยไป รีบคว้าข้อมือสวี่เพียวเพียวกึ่งลากกึ่งจูงเข้าไปในลิฟต์ทันที ในเมื่อลิฟต์ตัวนี้กว้างขวาง ไม่ต้องเบียดเสียดกับฝูงชน แถมยังไม่ต้องเสียเวลารอคิวที่ยาวเหยียด หากใครยังมัวลังเลปฏิเสธคำเชิญก็คงดูโง่เต็มทนสวี่เพียวเพียวจำต้องใจดีสู้เสือยอมเดินตามแรงดึงเข้าไป เธอเลือกที่จะยืนสงบเสงี่ยมอยู่ทางด้านหลังของฮั่วจี้เซิน พลางเอ่ยทักทายเขาตามมารยาทพร้อมกับเยี่ยนชิวด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูปกติที่สุดชายหนุ่มเพียงแค่พยักหน้าตอบรับด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึก ก่อนจะส่งเสียงตอบกลับสั้น ๆ เพียงคำเดียว “อืม” ท่วงท่าที่ดูห่างเหินและไม่ได้มีความตั้งใจจะสานต่อบทสนทนาใด ๆ กับพวกเธอทำให้สวี่เพียวเพียวลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกด้วยพื้นฐานครอบครัวที่อบอุ่นและชีวิตสมรสอันแสนราบรื่น เยี่ยนชิวจึงเติบโตมาเป็นหญิงสาวที่มีนิสัยร่าเริงเปิดเผย ความลำบากแสนสาหัสที่สุดที่เธอเคยเผชิญ ก็มีเพียงแค่ความเจ็บจี๊ดจากพยาบาลมือหนักตอนใส่สายสวนปัสสาวะช่วงผ่าคลอดเท่านั้นประสบการณ์ห

หญิงสาวผู้นั้นยังคงไม่ยอมลดละความพยายาม เธอยังคงออดอ้อนตื๊อขอซื้อพวงกุญแจชิ้นนั้นต่อจากฮั่วจี้เซินให้ได้ ทว่าเขากลับหนักแน่นและยืนกรานปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ในจังหวะที่หญิงสาวคนนั้นกำลังจะเดินจากไป ไม่แน่ชัดว่าเป็นเพราะความประมาทหรือความจงใจประชดประชัน เธอเดินกระแทกไหล่ฮั่วจี้เซินเข้าอย่างจัง แรงปะทะส่งผลให้พวงกุญแจหลุดมือร่วงลงสู่พื้น เสียงของแข็งกระทบดังแว่วมาพร้อมกับภาพที่บาดตา ตุ๊กตาปูนปลาสเตอร์ตัวน้อยแตกกระจายออกเป็นสองเสี่ยงในทันที คู่กรณีใจดำผู้นั้นนอกจากจะไม่เอ่ยคำขอโทษแล้ว เธอยังสะบัดหน้าเดินจากไปอย่างไม่ยี่หระฉีเหมี่ยวที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ เห็นภาพของฮั่วจี้เซินค่อย ๆ ย่อตัวลงเก็บเศษตุ๊กตาที่แตกละเอียดนั้นขึ้นมาประคองไว้บนฝ่ามืออย่างหวงแหน ก่อนจะเดินไปขอยืมกาวจากพนักงานแถวนั้น แล้วทรุดตัวลงนั่งบรรจงซ่อมแซม ต่อชิ้นส่วนเหล่านั้นกลับเข้าด้วยกันอย่างระมัดระวังที่สุดท่ามกลางสายตาของคนรอบข้าง บางคนถึงกับหลุดหัวเราะเยาะในท่าทีที่ดูจะเกินกว่าเหตุ “โธ่ ก็แค่ตุ๊กตาปูนปลาสเตอร์ถูก ๆ ตัวเดียวเองไม่ใช่เหรอ แฟนนายเรียนคณะวิจิตรศิลป์มาไม่ใช่เหรอ? บอกให้เธอทำให้ใหม่ก็ได้นี่”

สวี่เพียวเพียวรีบเอ่ยปฏิเสธพัลวันเพื่อตัดไฟแต่ต้นลม “เท่าที่ฉันพอจะทราบมา นักวาดคนนี้ไม่รับงานประเภทที่ต้องเข้ามานั่งประจำในออฟฟิศหรอกค่ะ”ฮั่วจี้เซินพยักหน้าพลางใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้าสายตาของเธอก็พลันไปสะดุดเข้ากับแหวนวงนั้นที่ยังคงสวมอยู่ที่นิ้วของเขา มันคือแหวนวงเดียวกับที่เขาบรรจงสวมให้เธอที่โรงแรมเธอมั่นใจว่าได้คืนเขาไปแล้วอย่างเด็ดขาดหลังจากก้าวเท้าออกมา “เรื่องเมื่อคืนนี้” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ราวกับไม่ใส่ใจ สวี่เพียวเพียวรีบเอ่ยขัดขึ้นทันควัน “ฉันทราบดีค่ะ คุณเมามาก”มือของฮั่วจี้เซินเกาะกุมเมาส์ตรงหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองดวงหน้าเธอแววตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองร่างบางที่ยืนรักษาระยะห่างจากเขาอยู่พอสมควรท่าทางลี้ภัยของเธอในตอนนี้ดูประหม่าเสียจนน่าขัน ราวกับกำลังระแวดระวังว่าเขาจะนึกครึ้มกลายร่างเป็นหมาป่าเจ้าเล่ห์พุ่งเข้าขย้ำเธอในตอนที่เผลออย่างนั้นแหละฮั่วจี้เซินลอบขบขันอยู่ในใจเมื่อเห็นท่าทางตรงหน้า“ในเมื่อเธอบอกว่าทราบดี แล้วทำไมถึงต้องบล็อกฉันด้วยล่ะ?” สวี่เพียวเพียวสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกกระเพื่

สวี่เพียวเพียวจำต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาลที่โถมเข้าใส่จากทุกทิศทาง เธอทำได้เพียงพยักหน้าตอบรับอย่างขัดเขิน“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณป้า” หลังจากนั้นไม่นานนัก เกี๊ยวน้ำร้อนกรุ่นที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนก็ถูกยกมาเสิร์ฟ เฉียนอี๋บรรจงประคองชามมาวางลงตรงหน้าอย่างทะนุถนอมในจังหวะนั้นเอง ฮั่วจี้เซินก็เอื้อมมือไปหยิบช้อนส่งให้สวี่เพียวเพียวอย่างเป็นธรรมชาติ เขายังคงจำได้แม่นยำว่า เวลาเธอทานเกี๊ยวน้ำ มักจะใช้ช้อนทานมากกว่าการใช้ตะเกียบคีบให้วุ่นวาย สวี่เพียวเพียวรับช้อนที่เขายื่นมาให้ หลังจากนั้น ทั้งคู่ต่างก้มหน้าก้มตาจัดการมื้ออาหารตรงหน้าไปอย่างเงียบเชียบ นี่ถือเป็นครั้งแรกที่คุณนายฮั่วได้พบหน้ากับสวี่เพียวเพียวอย่างเป็นทางการเดิมทีเธอตั้งท่าราวกับจะเอ่ยปากซักไซ้ไล่เลียงประวัติของหญิงสาวผู้นี้ให้กระจ่างทว่าอวี๋ฮุ่ยกลับไหวตัวทัน เธอรีบขยิบตาเป็นสัญญาณเตือนอย่างรวดเร็ว เพื่อปรามไม่ให้คุณนายฮั่วแสดงอาการละลาบละล้วงจนเกินงามคุณนายฮั่วจ้องมองภาพของฮั่วจี้เซินที่คอยเอาใจใส่ดูแลสวี่เพียวเพียวอย่างเงียบเชียบ ทว่ากลับแฝงไปด้วยความนุ่มนวลอย่างปิดไม่มิด ตามปกติแล้ว ทันทีที่จัดการมื้อ