เจ้านายสายฟ้าแลบ의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

196 챕터

บทที่ 131

สวี่เพียวเพียวก้มหน้ามองเหลียนฮว่าผู้กำลังหลับสนิทจึงไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของเขาที่ทั้งร้อนแรงและลึกซึ้งเธอนึกถึงคำพูดของคุณนายฮั่วก่อนหน้านี้ที่ว่า ผู้ชายตระกูลฮั่วหลังแต่งงานแล้วก็จะยกเงินเดือนให้ภรรยาทั้งหมดกระเป๋าเงินของฮั่วจี้เซิน ก็คงต้องให้ภรรยาในอนาคตของเขาเป็นคนจัดการอยู่แล้วงั้นเขาอยากจะใช้เงินซื้อเสื้อผ้าให้เหลียนฮว่าเท่าไหร่ ก็ปล่อยเขาไปเถอะยังไงซะ นี่ก็ถือเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้วฮั่วจี้เซินน่าจะเพิ่งเคยซื้อเสื้อผ้าให้เด็กเป็นครั้งแรก พอเริ่มซื้อก็หยุดไม่ได้แทบจะเหมาเสื้อผ้าให้เหลียนฮว่าสามารถใส่ได้จนถึงอายุห้าขวบเลยทีเดียวเมื่อมองดูถุงชอปปิ้งพวกนั้นแล้ว สวี่เพียวเพียวก็ถึงกับปวดหัวบ้านของเธอคงไม่มีที่เก็บแล้วแน่ ๆหลังถูกสวี่เพียวเพียวห้ามปราม ชายหนุ่มก็ยังมีท่าทีเสียดายที่ยังซื้อไม่หนำใจแต่ก็ดีเหมือนกัน วันหลังเขาจะได้มีโอกาสซื้อให้อีกเยอะ ๆเขาขับรถไปส่งสองแม่ลูกที่บ้านฮั่วจี้เซินหิ้วของที่ซื้อให้เหลียนฮว่าลงจากรถ โดยไม่รอให้สวี่เพียวเพียวได้พูดคำใดทั้งสิ้นหลังเปิดประตู และเห็นว่าในมือของชายหนุ่มหิ้วของพะรุงพะรัง แถมบนหน้าผากก็มีเหงื่อผุดซึม
더 보기

บทที่ 132

พื้นที่ในห้องนอนไม่ได้กว้างใหญ่อะไรนักหัวเข่าของสวี่เพียวเพียวจึงชนเข้ากับปลายเตียงจนร่างเซถลาฮั่วจี้เซินยื่นมือไปคว้าข้อมือเธอไว้“ใจร้อนขนาดนี้เลยเหรอ?”สวี่เพียวเพียวใบหูแดงแจ๋ หลังทรงตัวยืนได้มั่นคงอีกครั้งก็ผลักมือของฮั่วจี้เซินออกไป“วันนี้ไม่ได้ค่ะ คุณก็เห็นแล้ว ฉันต้องย้ายบ้าน”ดูจากท่าทีเจ้าของบ้าน คงไม่ยอมผ่อนผันเรื่องเวลาให้แน่เนื่องจากต้องย้ายบ้านในสองวันนี้ เธอจึงไม่มีเวลาวาดรูปแล้วเวลาที่ตกลงกันไว้ ก็ไม่ใช่วันนี้ด้วยนิ้วมือของฮั่วจี้เซินเคาะลงบนสมุดวาดภาพของสวี่เพียวเพียวเบา ๆ “ถ้างั้นขอตั้งเงื่อนไขหน่อยได้ไหม?”“ว่ามาค่ะ”“ภาพเหมือนที่ฉันต้องการ ต้องวาดให้เห็นกันสด ๆ เท่านั้น”สวี่เพียวเพียวขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณฮั่วคะ ฉันไม่ถนัดวาดภาพสเกตช์บุคคลหรอกนะคะ”“ฉันรู้ แต่เดี๋ยวฉันเพิ่มเงินให้”ต้องยอมรับเลยว่า พลังแห่งเงินตรานี่มันช่างแข็งแกร่งจริง ๆในเมื่อลูกค้ามีข้อเรียกร้อง แถมยังยินดีจ่ายเงินเพิ่ม สวี่เพียวเพียวก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปฏิเสธก่อนหน้านี้ก็เคยมีลูกค้าที่อยากให้เธอวาดภาพด้วยมือ และก็ยอมจ่ายเงินเพิ่มในราคาที่เหมาะสมซึ่งไม่ได้อยู่นอกเหนื
더 보기

บทที่ 133

พูดให้ถูกก็คือ อีกฝ่ายอยากรู้ว่าในบ้านมีผู้ชายอยู่ด้วยหรือเปล่าสวี่เพียวเพียวตั้งสติ ก่อนกระแอมไอ"ไม่รู้สิคะ คุณลองไปเปิดดูหน่อยสิ"ฮั่วจี้เซินกระตุกยิ้มมุมปาก รับคำด้วยเสียงดังขึ้น แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่สวี่เพียวเพียว"ได้สิ"ฮั่วจี้เซินหันหน้าไปทางประตู ก่อนถามว่า "ใครน่ะ? เคาะประตูอยู่ได้ หวังว่าคงมีเรื่องสำคัญจริง ๆ นะ"น้ำเสียงนั้นฟังดูไม่เป็นมิตรนักไม่ต่างไปจากคนที่กำลังหงุดหงิด เพราะถูกขัดจังหวะช่วงเวลาอันแสนหวานผู้ชายปริศนาสะดุ้งเฮือกรีบผละออกจากบานประตู ก่อนเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลยฮั่วจี้เซินเดินไปเปิดประตู เขายืนอยู่ตรงนั้น พลางมองออกไปด้านนอกนัยน์ตาอันลึกล้ำ สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งซึ่งหลบซ่อนอยู่ในความมืดมิดข้างทางวินาทีที่อีกฝ่ายมองเห็นเขา และแน่ใจว่าในห้องมีชายหนุ่มวัยฉกรรจ์อยู่ด้วยจริง ๆ ก็รีบเดินหนีไปอย่างรวดเร็วเสียงฝีเท้าอันลุกลี้ลุกลนดังห่างไกลออกไปเรื่อย ๆประตูกันขโมยถูกปิดลงและปิดล็อกจากด้านในเมื่อสวี่เพียวเพียวได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เธอก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทันทีเธอต้องประคองแก้วน้ำขึ้นมาดื่มหลายอึก จิตใจที่ตื่นตระหนก
더 보기

บทที่ 134

ทันใดนั้นฮั่วจี้เซินพลันตระหนักว่า ตนเองเริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบของเด็กน้อย ลูกกระเดือกก็ขยับขึ้นลง ก่อนจะกล่าวขึ้นในอีกครู่หนึ่งต่อมา "รู้จักสิ แต่ลุงไม่รู้มาก่อนเลยว่าเขาเป็นคุณลุงของฮว่าฮว่า""แล้วหนูรู้ไหม ว่าหนูใช้แซ่ของใคร?"ฮั่วจี้เซินในตอนนี้ รู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นปีศาจร้ายผู้กำลังหลอกล่อให้เด็กน้อยคายความลับแต่เขากลับไม่ได้รู้สึกสักนิด ว่าสิ่งที่ตัวเองทำอยู่นั้นมันผิดศีลธรรมศีลธรรมน่ะ ถ้ามีอยู่จริงเขาคงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้หรอกในบ้านของสาวโสดที่ต้องเลี้ยงลูกสาวตามลำพังคนหนึ่งฮั่วจี้เซินค่อย ๆ ตะล่อมถามด้วยความใจเย็น"ถ้าหนูตอบถูก เดี๋ยวลุงพาไปเที่ยวสวนสนุก"เหลียนฮว่ายังไม่เคยไปสวนสนุกมาก่อนและก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเด็กวัยเท่าเธอ ไปถึงแล้วก็คงไม่มีเครื่องอะไรให้เล่นมากนักรู้เพียงว่า เจ้าหญิงอาศัยอยู่ในสวนสนุก และเธอก็อยากไปหาเจ้าหญิงเหลียนฮว่าตอบด้วยเสียงใสแจ๋ว ทั้งที่ยังคงงัวเงียอยู่เล็กน้อย"หนูรู้ค่ะ หนูใช้แซ่ของคุณปู่ คุณปู่ก็คือคุณพ่อของคุณแม่หนูไงคะ"เด็กน้อยยังแยกแยะสรรพนามเครือญาติซับซ้อนไม่ได้รู้เพียงว่า เป็นญาติผู้ใหญ่
더 보기

บทที่ 135

เธอจึงโยนความผิดให้ทันที "ก็คงได้พ่อแกนั่นแหละค่ะ"ท่าทางเหมือนไม่อยากพูดถึงพ่อเด็กสักเท่าไหร่ฮั่วจี้เซินลุกขึ้น ก่อนเดินไปอาบน้ำที่นี่ไม่มีเสื้อผ้าให้เขาเปลี่ยนดังนั้น จึงตัดสินใจสวมชุดคลุมอาบน้ำของสวี่เพียวเพียวเดินออกมาเสื้อผ้าถูกโยนลงเครื่องซักผ้า รอจนสะอาดแล้วนำไปตากพรุ่งนี้เช้า ก็คงแห้งใส่ได้พอดีแม้สวี่เพียวเพียวจะซื้อเสื้อคลุมอาบน้ำมาไซส์ใหญ่แล้ว แต่พอฮั่วจี้เซินนำไปใส่ เสื้อคลุมก็ดูตัวเล็กลงไปถนัดตาซ้ำเวลาเดิน ตรงช่วงขาของเสื้อคลุมยังแหวกให้เห็นท่อนขาอันแข็งแรงของเขาวับ ๆ แวม ๆ อีกด้วยรูปร่างกำยำ มัดกล้ามสวยงาม ปลดปล่อยรัศมีความเป็นชายออกมาอย่างเข้มข้นประกอบกับชายหนุ่มเองก็คล้ายจงใจไม่ดึงสาบเสื้อช่วงบนให้มิดชิดทั้งกล้ามหน้าท้องและกล้ามอก จึงตกอยู่ในสายตาสวี่เพียวเพียวเมื่อเห็นเขาตากผ้าเสร็จและเดินกลับเข้ามาในห้องสวี่เพียวเพียวก็รีบหลับตา ปิดไฟนอนทันทีหลังสายตาปรับกับความมืดได้แล้ว ทุกสิ่งตรงหน้าก็ปรากฏเป็นเงาเลือนรางตรงกลางระหว่างฮั่วจี้เซินกับสวี่เพียวเพียว นอนไว้ด้วยเด็กน้อยผู้กำลังหลับสนิทแต่กลับดูเหมือนว่า บรรยากาศจะชวนให้หวั่นไหวและคลุมเครือย
더 보기

บทที่ 136

สวี่เพียวเพียวตื่นตั้งแต่เช้าเมื่อคืนนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะหลับสนิทขนาดนั้นเมื่อลืมตาขึ้นมา เหลียนฮว่าก็ไม่ได้อยู่ข้างกายแล้ว เธอคลำหาบนเตียงข้างตัวตามความเคยชิน หัวใจเต้นระทึกจนแทบทะลุออกมาจากอกตาสว่างทันทีรีบลงจากเตียงไปตามหาเหลียนฮว่า โดยไม่ทันได้สวมรองเท้าแตะด้วยซ้ำ แต่กลับเห็นเหลียนฮว่ากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เด็กหน้าโต๊ะอาหาร ในมือถือช้อนรูปลูกช้าง ตักของในชามกินทีละคำ โดยมีฮั่วจี้เซินนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดของเมื่อวานแล้วมือถือแล็ปท็อปของเธอ สายตาจับจ้องไปที่หน้าจออย่างมีสมาธิบนโต๊ะมีอาหารเช้าวางจัดเตรียมไว้สวี่เพียวเพียวมองแวบเดียวก็จำได้ทันที ว่าเป็นของที่ขายในร้านอาหารเช้าแถวบ้าน ผู้ใหญ่หนึ่งเด็กหนึ่ง ต่างคนต่างไม่รบกวนกันและกัน แต่ก็ดูเข้ากันได้ดีอย่างน่าประหลาดเหลียนฮว่าประคองชามใบเล็ก กำลังกินเกี๊ยวน้ำคำน้อย เมื่อเห็นสวี่เพียวเพียว ก็ฉีกยิ้มกว้างก่อนร้องทัก “แม่ขา! อรุณสวัสดิ์ค่ะ! คุณลุงฮั่วซื้ออาหารเช้ามาให้ด้วยแหละ!” สวี่เพียวเพียวนั่งลงหน้าโต๊ะอาหารพลางกล่าวขอบคุณ ชายหนุ่มเพียงพยักหน้ารับเล็กน้อย ครู่ต่อมา เขาก็หมุนแล็ปท็อป ยื่
더 보기

บทที่ 137

และการทำสัญญาเช่าก็ผ่านไปอย่างราบรื่นเมื่อเห็นว่าภายในห้องพักคล้ายไม่มีตู้เย็น สวี่เพียวเพียวจึงถามนายหน้าว่า "พอจะเจรจาขอตู้เย็นสักเครื่องได้ไหมคะ?"หากอีกฝ่ายไม่ยินยอม เดี๋ยวเธอซื้อเองก็ได้ไว้ย้ายบ้านครั้งหน้า ค่อยขนไปด้วยก็พอนายหน้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา จากนั้นจึงตอบกลับอย่างรวดเร็ว "คุณลูกค้าอยากได้ขนาดเท่าไหร่ครับ แบบสามชั้นประตูคู่โอเคไหม?"สวี่เพียวเพียวรู้สึกประหลาดใจเธอรีบบอกว่าไม่ต้องเอาเครื่องใหญ่ขนาดนั้นหรอกและยังกำชับไปอีกว่าหากเจ้าของห้องไม่สะดวก ให้ซื้อเป็นของมือสองมาก็ได้ เดี๋ยวเธอทำความสะอาดก่อนใช้เองแต่ใครจะไปคิดว่านายหน้ากลับตอบด้วยความกระตือรือร้น "เจ้าของห้องบอกว่ากดสั่งซื้อไปแล้วครับ เดี๋ยวจะมีคนมาติดตั้งให้พรุ่งนี้"เร็วขนาดนี้เชียว?สวี่เพียวเพียวถึงกับเดาะลิ้นด้วยความทึ่งเจ้าของห้องคนนี้ คุยง่ายกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีกถึงราคาจะแพงกว่างบที่เคยตั้งไว้เล็กน้อย แต่ก็ถือว่าถูกกว่าห้องอื่นในคอนโดนี้มากทีเดียวสวี่เพียวเพียวถึงขั้นรู้สึกว่า ตนเองได้ของดีราคาถูกเมื่อการเช่าผ่านพ้นไปด้วยดี สิ่งที่เหลือก็คือการย้ายบ้านเยี่ยนชิวกับเจี่ยนหลินมาช่วยสวี่
더 보기

บทที่ 138

สวี่เพียวเพียวรีบหาข้ออ้างอย่างขอไปที“พอดียังหาเอกสารบางส่วนไม่เจอ ขอบคุณในความหวังดีของคุณฮั่วนะคะ แต่ไม่ขอรบกวนทางบริษัทดีกว่าค่ะ”หลังส่งข้อความเสร็จ เธอก็เก็บโทรศัพท์มือถือเมื่อกินข้าวเรียบร้อย เยี่ยนชิวกับเจี่ยนหลินก็เอาแต่คุยกัน บอกว่าสวัสดิการของบริษัทนั้นจัดเต็มดีเยี่ยมเจี่ยนหลินมีเพื่อนสมัยเรียนคนหนึ่งทำงานอยู่ในทีมเลขาของฮั่วจี้เซินเธอจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ก่อนกล่าวอย่างมีเลศนัยว่า “พวกหัวโบราณในบริษัทไม่มีทางใจป้ำแบบนี้แน่ เดี๋ยวฉันลองสืบดูหน่อยดีกว่า เจ้านายคนไหนกันนะที่มีมนุษยธรรมขนาดนี้”สวี่เพียวเพียวเดินอยู่ข้างพวกเธอลูกของเยี่ยนชิวกับลูกของเจี่ยนหลินต่างก็โตกว่าเหลียนฮว่าไม่กี่ปีเด็กทั้งสามคนจึงเดินนำอยู่ด้านหน้า พร้อมกระโดดโลดเต้นกันไปตลอดทางเจี่ยนหลินพลันส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ“คุณฮั่วเป็นคนเสนอขึ้นมาแหละ”เยี่ยนชิวทอดถอนใจ “หล่อขนาดนั้น แถมยังเอาใจใส่ขนาดนี้ ถ้าเงื่อนไขอำนวย ฉันเองก็อยากจีบเขาเหมือนกัน”เจี่ยนหลินสงสัย “เงื่อนไขอะไรเหรอ?”“ถ้าคุณฮั่วไม่ติดขัดอะไร ฉันก็ยินดีเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แอบหลบผัวไปคบกับเขาก็ได้!”ถือว่ายอมเสียเปรียบ
더 보기

บทที่ 139

เหอซิงอยากพูดต่ออีกเล็กน้อย แต่เหลียนเส้าจิ่นก็เริ่มแสดงอาการไม่พอใจขึ้นมาแล้ว“นี่คุณหมายความว่าไง? ยังไม่ได้แต่งงานกับผมสักหน่อย เริ่มมีความคิดอยากได้มรดกคุณย่าผมแล้วเหรอ?”เหอซิงรู้ซึ้งถึงอารมณ์ของเหลียนเส้าจิ่นดีเมื่อได้ยินดังนั้น เธอจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก หลังอธิบายอยู่หลายประโยค ก็จำต้องปิดปากเงียบแต่มือกลับกำพวงมาลัยแน่น เมื่อคิดว่าพวงมาลัยเป็นสวี่เพียวเพียวก็แทบอยากจะบีบให้แหลกคามือภายในดวงตามีแต่ความเคียดแค้น…การจัดระเบียบข้าวของในบ้าน ทำให้วุ่นวายอยู่จนดึกดื่นเหลียนฮว่านั่งอยู่บนถุงใส่ของอย่างว่าง่าย พร้อมแกว่งเท้าไปมา เฝ้ามองสวี่เพียวเพียวเก็บของแต่แล้ว เด็กหญิงก็มองเห็นถุงสีชมพูจำนวนหนึ่งเมื่อวิ่งเข้าไปดูก็พบว่าเป็นชุดเจ้าหญิงหลากสีสัน ชายกระโปรงฟูฟ่องราวก้อนเมฆตอนที่ซื้อเสื้อผ้า เหลียนฮว่ากำลังหลับ จึงเพิ่งจะได้เห็นเสื้อผ้าพวกนั้นเอาตอนนี้เองเหลียนฮว่าหันไปมองสวี่เพียวเพียวด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ“คุณแม่คะ! นี่คุณแม่ซื้อให้หนูเหรอ?”“คุณลุงฮั่วเป็นคนซื้อให้จ้ะ”สวี่เพียวเพียวเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้ตู้เสื้อผ้ามีขนาดใหญ่ แม้แต่ในห้องนอนใหญ่ก็ยังมีตู้เส
더 보기

บทที่ 140

บนหน้าจอ ใบหน้าของชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้ฝั่งนั้นค่อนข้างมืดบนหน้าจอจึงดูเหมือนมีหมอกบาง ๆ ปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่งใบหน้าที่เดิมทีคมคายและเย็นชา ตอนนี้กลับมีความอบอุ่นอันเลือนรางเพิ่มขึ้นมาหลายส่วนโครงหน้าก็ดูชัดเจนขึ้นเช่นกันสวี่เพียวเพียวนึกถึงคำฮิตในอินเทอร์เน็ตขึ้นมาได้อย่างกะทันหันวัตถุดิบคุณสามีซึ่งอารมณ์เช่นนั้นสะท้อนอยู่บนตัวเขาอย่างสมบูรณ์แบบสวี่เพียวเพียวเดินเข้าไปอุ้มเหลียนฮว่าผู้หลับไปแล้วเพิ่งจะปูเตียงในห้องนอนเสร็จพอดีห้องชุดแห่งนี้ ในห้องนอนใหญ่กลับมีเตียงเด็กซึ่งเชื่อมติดกับเตียงใหญ่ เหลียนฮว่าจึงสามารถใช้นอนได้สบายหลังห่มผ้าให้ลูกสาวเรียบร้อย สวี่เพียวเพียวก็เดินกลับออกมาที่โทรศัพท์มือถือฮั่วจี้เซินยังไม่ได้วางสายเขามองสวี่เพียวเพียวผ่านหน้าจออยู่อย่างนั้นตลอดเวลาสวี่เพียวเพียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "คุณคุยอะไรกับฮว่าฮว่าคะ?""เล่านิทานให้เธอฟังน่ะ ภาษาอังกฤษด้วย เรื่องนี้เธอเหมือนคุณมากเลยนะ"น้ำเสียงยังเจือแววหยอกล้อเป็นการแซวที่บอกไม่ถูกสวี่เพียวเพียวถึงขั้นสงสัยเลยว่า ฮั่วจี้เซินร้องเพลงกล่อมเด็กด้วยหรือเปล่าอาจเป็นเพราะบรรยากาศในตอนนี้นุ่
더 보기
이전
1
...
1213141516
...
20
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status