แต่จะให้เธอเรียกเขาอย่างไรดีล่ะ จะให้เรียกชื่อนามสกุลของประธานบริหารระดับสูงตามใจชอบอย่างนั้นเหรอ?สวี่เพียวเพียวตระหนักดีว่าเธอไม่ได้มีทิฐิสูงส่งจนยอมหักไม่ยอมงอขนาดนั้น เพราะอย่างไรเสียในตอนนี้เธอก็ยังจำเป็นต้องรักษาหน้าที่การงานนี้ไว้ส่วนเรื่องราวในอดีตนั้นพวกเขาเคยมีคำเรียกขานที่สนิทสนมลึกซึ้งต่อกันมากมาย ในยามที่อารมณ์ดี เธอมักจะสรรหาชื่อเรียกแสนน่ารักสารพัดมาออดอ้อนฮั่วจี้เซิน ต่อให้ถ้อยคำเหล่านั้นจะหวานเลี่ยนจนน่าขนลุกเพียงใด เธอก็กล้าเอ่ยออกมาได้อย่างเต็มปากเมื่อหวนนึกย้อนกลับไป ใบหูของเธอก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมาทันควันทำไมตอนนั้นเธอถึงกล้าทำเรื่องหน้าไม่อายเช่นนั้นกันนะ รถยนต์เคลื่อนมาถึงทางแยกแห่งหนึ่งอย่างช้า ๆ ริมถนนข้างหน้า มีใครคนหนึ่งกำลังยืนโบกมือเรียก ครั้นเมื่อรถจอดสนิทและเพ่งมองผ่านความมืดออกไป ถึงได้เห็นชัดว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือ เจียงซ่ง เจียงซ่งยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากพลางส่งสายตาเว้าวอนไปทางฮั่วจี้เซิน “พี่เซิน รถผมดันมาเสียกลางทางพอดี พอจะขออาศัยติดรถไปลงข้างหน้าหน่อยได้ไหม?” ฮั่วจี้เซินขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อยด้วยความรู้สึกขัดใจเบ
더 보기
