All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 191 - Chapter 196

สวี่เพียวเพียวทอดสายตามองป้ายหลุมศพอย่างอาวรณ์ ก่อนจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม“ขอโทษนะคะ ที่หนูไม่ได้มาหาตั้งนาน”ภาพของคุณพ่อสวี่ในกรอบรูปยังคงประดับด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาที่คุ้นเคย แววตาคู่นั้นดูอบอุ่นและทอประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวบนฟากฟ้าราวกับว่าท่านจะคอยเฝ้ามองและโอบกอดเธอไว้ด้วยสายตาเช่นนี้ไปชั่วนิจนิรันดร์นับตั้งแต่ที่เหลียนฮว่าลืมตาดูโลก สวี่เพียวเพียวก็แทบจะไม่ได้หวนคืนกลับมายังสถานที่แห่งนี้อีกเลยในช่วงที่สูญเสียพ่อสวี่ไปใหม่ ๆ เธอจมดิ่งอยู่กับความโศกเศร้าจนขาดสติ ร้องไห้ฟูมฟายจนสลบไสลไปนับครั้งไม่ถ้วน กระทั่งร่างกายเกิดภาวะเลือดเป็นด่างขั้นวิกฤต จนหมอต้องเอ่ยปากเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า หากเธอยังปล่อยให้หัวใจแตกสลายจนส่งผลต่อร่างกายเช่นนี้ต่อไป อาจมีความจำเป็นต้องยุติการตั้งครรภ์เพื่อรักษาชีวิตของเธอเอาไว้ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนทรมานนั้นเอง สวี่เพียวเพียวถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ในมือของฮั่วจี้เซินมีเหล้าขวดเล็ก ๆ ที่เขาติดมือมาด้วยขวดหนึ่ง“ฉันไม่แน่ใจว่าคุณอาชอบดื่มอะไรเป็นพิเศษไหม เลยหยิบอันนี้มา พอได้ไหม?”เขาตระหนักดีว่าพ่อของเธอ

ฮั่วจี้เซินพยายามอย่างยิ่งที่จะเค้นถ้อยคำบางอย่างออกมาจากลำคอทว่ากลับล้มเหลว เมื่อเขาอ้าปากมีเพียงความว่างเปล่าและลมหายใจที่สั่นพร่าเล็ดลอดออกมาเท่านั้นหยาดน้ำตาของสวี่เพียวเพียวร่วงหล่นกระทบลงบนท่อนแขนแกร่งที่ยังคงโอบรัดเธอไว้ หยาดน้ำตาที่หยดลงกระทบผิวเนื้อดังแปะนั่นช่างฟังดูร้าวรานใจเธอจึงยกมือขึ้นเช็ดมันออกอย่างลวก ๆ ราวกับไม่ต้องการให้ร่องรอยความอ่อนแอของเธอหลงเหลืออยู่บนตัวเขาอุปสรรคที่ขวางกั้นระหว่างคนทั้งสองนั้นช่างมากมายและสลับซับซ้อนมาโดยตลอด บางทีจุดจบที่เจ็บปวดนี้อาจถูกลิขิตไว้ตั้งแต่วันที่เริ่มเดิมพันครั้งนั้นแล้วความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการฝืนโชคชะตาและยื้อแย่งวาสนามาครอบครอง สุดท้ายจึงหลงเหลือเพียงการทรมานซึ่งกันและกันอย่างไม่จบสิ้น“ฮั่วจี้เซิน คุณยังจำได้ไหมว่าเคยบอกว่าไม่ชอบฉันมาแล้วทั้งหมดกี่ครั้ง?”ประโยคคำถามที่แสนเรียบง่ายนั้นทำให้ลมหายใจของฮั่วจี้เซินชะงักกึก ราวกับหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเขาได้ยินเพียงกระแสเสียงที่แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสวี่เพียวเพียวที่เอื้อนเอ่ยต่อมาว่า “คุณพูดคำนั้นออกมาทั้งหมดหกสิบสองครั้ง และนี่ยังไม่นับรวมอีกหลายต่อหลายครั้

ท่ามกลางความเงียบสงัดยามดึกของเมืองเอ แสงไฟที่พร่ามัวจากภายนอกดูละลานตาและห่างไกลเหลือเกินภายในลานจอดรถใต้ดินที่อับชื้น แสงไฟจากรถคันอื่นที่แล่นผ่านไปวูบไหวพาดผ่านใบหน้าของฮั่วจี้เซินเป็นระยะ เผยให้เห็นร่องรอยของความเจ็บปวดที่ถูกอัดอั้นไว้จนถึงขีดสุดเขาใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างยันใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาไว้แน่น ร่างกายที่เคยสง่างามบัดนี้กลับสั่นเทิ้มเล็กน้อยอย่างไม่อาจควบคุมเมื่อช่วงบ่ายยามยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาวที่สุสาน สวี่เพียวเพียวดูสงบนิ่งจนน่าใจหายทว่าความเย็นชาไร้อารมณ์บนใบหน้าเรียบเฉยนั้น กลับทิ่มแทงหัวใจของคนมองได้รุนแรงยิ่งกว่าการกรีดร้องตีโพยตีพายเสียอีกเสียงพรรณนาถึงความขมขื่นในอดีตยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของเขาอย่างไม่ยอมจางหายอาจเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เริ่มแผ่ซ่านจนหนักอึ้ง หรืออาจเป็นเพราะความมืดมิดของรัตติกาลที่คอยขุดคุ้ยความอ่อนแอให้โผล่พ้นจากก้นบึ้งของหัวใจก่อนหน้านี้เขาเพียงแค่ได้รับรู้ความผิดพลาดผ่านคำบอกเล่าของเจียงซ่ง และถ้อยคำของสวี่เพียวเพียวมาบ้างแล้ว ทว่าในนาทีนี้ ฮั่วจี้เซินตระหนักได้ว่า เขาไม่ได้เพียงแค่ทำผิดแต่เขาผิดพลาดไปอย่างมหันต์จ