All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 191 - Chapter 200

เธอไม่คิดจะกีดกัน หากผู้เป็นพ่อปรารถนาจะก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของลูกตลอดเวลาที่ผ่านมา พ่อทะนุถนอมและประคองกอดเธอไว้ในอุ้งมือด้วยสายใยรักเสมอมา นั่นจึงเป็นเหตุให้ทุกครั้งที่สวี่เพียวเพียวหวนคำนึงถึงอดีต เธอจึงไม่อาจสลัดความโหยหาที่มีต่อพ่อพ้นไปได้พ่อ คือคนที่ฟูมฟักให้เธอเติบโตมาอย่างไร้กังวล จนกลายเป็นหญิงสาวที่แสนเอาแต่ใจได้ถึงเพียงนี้และเป็นเธอเองที่เผลอมองข้ามไปว่า ลูกสาวของเธอก็เฝ้ารอคอยความรักในรูปแบบเดียวกันนี้อยู่เช่นกันซึ่งจนถึงนาทีนี้ ฮั่วจี้เซินก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า เขาสวมบทบาทพ่อได้อย่างไร้ที่ติทั้งอ่อนโยน ใส่ใจ และถี่ถ้วนในทุกรายละเอียดเธอประจักษ์แก่ใจดีว่า เหลียนฮว่าชื่นชอบในตัวฮั่วจี้เซินอยู่ไม่น้อยในเมื่อเป็นเช่นนั้น เธอก็ไม่คิดจะขัดขวางหรือเหนี่ยวรั้งสายสัมพันธ์ของพวกเขาให้เสียเวลาฮั่วจี้เซินขยับริมฝีปากคล้ายอยากจะเอ่ยคำใดออกมา ทว่าสุดท้ายกลับทำได้เพียงกลืนความเงียบงันลงคอไปเมื่อสิ่งที่เขามองเห็นมีเพียงความราบเรียบและเย็นชาที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่สวย มันนิ่งสนิทเสียจนไร้ร่องรอยของความหวั่นไหวใด ๆ ซึ่งมันไม่ควรเป็นเช่นนี้เลยเธอควรจะอาละวาดใส

ผู้คนในสุสานเริ่มบางตาลงเหลือเพียงประปรายทั้งคู่ก้าวเดินลงจากบันไดมุ่งหน้ากลับไปยังรถสวี่เพียวเพียวทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างมองรถที่กำลังเคลื่อนตัวช้า ๆ เห็นหมู่แมกไม้พลิ้วไหวล้อไปตามแรงลมโชยใบไม้สีซีดร่วงหล่นปลิวว่อนไปตามกระแสลมเธอเผลอยื่นมือออกไปรองรับใบไม้ใบหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาไว้ในฝ่ามือพลางนึกถึงถ้อยคำที่เหลียนอวี้คังเคยเอ่ยบอกไว้ที่เธอได้ชื่อว่าเพียวเพียวก็เพราะพ่อปรารถนาจะให้เธอใช้ชีวิตอย่างสง่างามและอิสระเสรี ดั่งนกที่โบยบินไปบนท้องฟ้ากว้าง โดยไร้ซึ่งพันธนาการใด ๆ มาฉุดรั้งทันทีที่เสียงประตูรถอีกฝั่งปิดลง ร่างของสวี่เพียวเพียวก็ถูกฉุดรั้งไปด้านหลังอย่างกะทันหันเธอถูกโอบกอดจากเบื้องหลังด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลจนใบไม้ในมือร่วงหล่นสู่พื้นดินอย่างไม่ตั้งใจริมฝีปากของฮั่วจี้เซินแนบชิดอยู่ที่ลำคอระหงของเธอ เขาหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนหากแต่ท่อนแขนกลับโอบรัดร่างของเธอไว้แน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน ราวกับว่าเขากำลังใช้กำลังทั้งหมดที่มีเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์อันบ้าคลั่งที่จวนเจียนจะระเบิดออกมาอย่างสุดความสามารถ“วันนั้นที่ฉันบอกเลิกเธอ เป็นเพราะฉันได้รับโทรศ

ฉินอวี่โยวทำปากยื่นอย่างขัดใจทันทีที่ความฝันพังทลาย “อ้าว? แต่ผมอยากเป็นพี่ชายนี่ครับน้าเพียวเพียว”เขายังไม่เคยเป็นพี่ชายสุดเท่ที่คอยปกป้องน้องเลยนี่นาอวี๋ฮุ่ยเห็นท่าทางนั้นก็หมั่นไส้ เดินเข้าไปคว้าคอเสื้อลูกชายตัวแสบแล้วอุ้มขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนพลางแค่นหัวเราะ “สภาพอย่างลูกน่ะเหรอจะไปเป็นพี่ชายอย่างใครเขา? ไม่มีวี่แววความเป็นพี่เลยสักนิด”ก่อนที่เธอจะหันไปสบตากับสวี่เพียวเพียวด้วยแววตาที่สื่อความหมายบางอย่าง “ไหน ๆ ก็บังเอิญเจอกันแล้ว ไปหาอะไรกินมื้อเย็นด้วยกันไหมคะ? แถวนี้มีร้านอาหารไทยเปิดใหม่พอดี เห็นว่ารสชาติใช้ได้เลยค่ะ”สวี่เพียวเพียวเม้มริมฝีปากแน่นคล้ายเตรียมจะเอ่ยปฏิเสธ ทว่าอวี๋ฮุ่ยกลับชิงพูดดักคอขึ้นมาอย่างรู้ทัน “ร้านนั้นฉันร่วมลงเงินลงแรงไปด้วยนะคะ ถือว่ามาช่วยอุดหนุนกิจการกัน อาเซิน นายคงไม่รังเกียจที่จะเป็นเจ้ามือเลี้ยงมื้อนี้หรอกใช่ไหม?”ฮั่วจี้เซินพยักหน้าตอบรับอย่างไม่ลังเล“ไม่มีปัญหา”ทว่าสายตาของเขากลับสั่นไหวขณะเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ร่างเล็กจ้อยของเหลียนฮว่าในอ้อมกอดของสวี่เพียวเพียววินาทีนั้น หัวใจของชายหนุ่มแทบจะหยุดเต้น เมื่อเด็กน้อยจ้องมองเขาด้วยดวงตาใส

เสื้อผ้าราคาแพงหูฉี่ขนาดนี้ คงมีแต่คุณหนูที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดอย่างสวี่เพียวเพียวเท่านั้นแหละที่ไม่รู้ว่าเงินทองมันหายากเย็นแค่ไหน ถึงได้ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายซื้อมาได้โดยไม่คิดหน้าคิดหลังถ้อยคำถากถางเหล่านั้นช่างระคายหูนักบางคนถึงขั้นตั้งข้อสงสัยไปไกลถึงที่มาของเงินทางบ้านเธอว่าใสสะอาดหรือไม่ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทา มีเพียงต่งอีโอวเพื่อนเพียงคนเดียวที่รู้ตื้นลึกหนาบางถึงเบื้องหลังฐานะอันแท้จริงของฮั่วจี้เซิน เขาทนฟังต่อไปไม่ไหวถึงขั้นถอดหูฟังออกพลางขมวดคิ้วปรามอย่างนึกรำคาญ“พูดจาเป็นตุเป็นตะกันไปไกลละ เห็นท่าพวกนายก็คงอิจฉาตาร้อนอยากมีสาวมาเปย์บ้างอ่ะดิ้? เลิกพ่นข่าวไร้สาระแล้วไปอ่านหนังสือเรียนไป๊!”ต่งอีโอวตวาดลั่นจนกลุ่มคนพวกนั้นยอมหุบปากลงอย่างเสียไม่ได้ทว่าคำพูดเหล่านั้นกลับทิ้งรอยร้าวไว้ในใจของฮั่วจี้เซินอย่างลึกซึ้ง ทุกครั้งที่เขาหยิบเสื้อโค้ทราคาแพงตัวนั้นขึ้นมาสวมใส่ เขากลับสัมผัสได้ถึงสายตาแปลก ๆ ที่ทิ่มแทงมาจากรอบข้าง ทั้งแววตาเยาะเย้ยที่มองว่าเขาไร้น้ำยา แววตาหยั่งเชิงที่คอยจับผิด และความริษยาที่ปิดไม่มิดของคนรอบตัวสุดท้ายเพื่อรักษาหน้าตา เขาจึงเลือกที่จะไม

“สวี่เพียวเพียว ตามฉันมาที่ห้องทำงานหน่อย”น้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลังนั้นทำเอาเยี่ยนชิวที่เตรียมจะส่งสายตาให้กำลังใจเพื่อนร่วมชะตากรรมถึงกับชะงัก เพราะไม่ทันขาดคำ ฮั่วจี้เซินก็เอ่ยปากเรียกชื่อเธอและเจี่ยนหลินตามมาติด ๆ ด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดไม่แพ้กันสุดท้าย พนักงานสาวทั้งสามคนจึงต้องมาพาตัวเองมายืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ใจกลางห้องทำงานอันกว้างขวางของฮั่วจี้เซิน“รายงานผลการดำเนินงานของกลุ่มพวกคุณในไตรมาสที่ผ่านมามีแนวโน้มลดลง ช่วงนี้ลองกลับไปสรุปสาเหตุมาให้ชัดเจน แล้วไปรายงานตัวกับหัวหน้างานของแต่ละคนด้วย ส่วนสวี่เพียวเพียวให้อยู่ก่อน เจี่ยนหลินกับเยี่ยนชิวออกไปได้ รบกวนช่วยปิดประตูให้ด้วย”ทันทีที่สิ้นคำสั่งเยี่ยนชิวกับเจี่ยนหลินก็รีบโกยอ้าวหนีไปเร็วยิ่งกว่ากระต่ายตื่นตูมเพราะเกรงว่าหากช้าไปเพียงวินาทีเดียว ฮั่วจี้เซินอาจจะเปลี่ยนใจเรียกกลับมาซักไซ้ไล่เลียงจนเรื่องบานปลายพวกเธอจึงไม่มีเวลาแม้แต่จะส่งสายตาให้สวี่เพียวเพียว ทำได้เพียงจ้ำอ้าวออกไปก็นะ นายทุนต่อให้หล่อเหลาสง่างามเพียงใด สุดท้ายเขาก็คือคนหน้าเลือดที่เห็นตัวเลขสำคัญที่สุดอยู่วันยันค่ำ!ฮั่วจี้เซินฟังเสียงบานประต