เจ้านายสายฟ้าแลบ의 모든 챕터: 챕터 181 - 챕터 190

ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเขาไม่เคยมีปากเสียงกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว สวี่เพียวเพียวไม่เคยยอมเผยด้านที่เกรี้ยวกราดออกมาให้เขาเห็นและฮั่วจี้เซินเองก็ไม่เคยเปิดเปลือยความรู้สึกนึกคิดที่แท้จริงต่อหน้าเธอเช่นกันฮั่วจี้เซินยอมรับกับตัวเองอย่างจำนนว่า เขามีสภาวะหลบเลี่ยงทางอารมณ์อยู่ลึก ๆ เขาหลับตาลงพริ้มพลางรู้สึกว่าหมอนข้างในค่ำคืนนี้ช่างนุ่มนวลและให้สัมผัสที่สมจริงราวกับเป็นสวี่เพียวเพียวตัวจริงเสียเหลือเกิน“ถ้าฉันไม่ชอบเธอ ฉันจะยอมทนใช้ชีวิตอยู่กับเธอมานานขนาดนั้นได้ยังไงกัน ฉันไม่ใช่คนบ้านะ” หัวใจของสวี่เพียวเพียวกระตุกวูบก่อนจะเริ่มเต้นระรัวอย่างไม่อาจควบคุม เธอเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าคนตรงหน้ากำลังเพ้อเพราะพิษไข้หรือฤทธิ์สุรากันแน่จึงตั้งใจจะยื่นมือไปสัมผัสตัวเขาเพื่อตรวจเช็กอุณหภูมิอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะถึงผิวเนื้อ ฮั่วจี้เซินก็คว้าหมับเข้าที่มือนุ่มของเธออย่างแม่นยำ เขาบรรจงจูบลงบนปลายนิ้วของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะขบงับมันไว้อย่างหยอกเย้าและหวงแหนสวี่เพียวเพียวรู้สึกชาวาบไปจนถึงปลายนิ้วเธอพยายามจะชักมือกลับหนีสัมผัสที่ชวนใจสั่นนั้น ทว่าเขากลับกุมมือเธอไว้แน่นร

เป็นอย่างที่คาดไว้ไม่มีผิด จูบที่โถมทับลงมาคราวนี้ดุดันและดิบเถื่อนกว่าเดิมหลายเท่าตัวจนสวี่เพียวเพียวรู้สึกราวกับร่างทั้งร่างกำลังจมหายไปในพายุอารมณ์ของเขากลิ่นอายแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้งจากลมหายใจของฮั่วจี้เซิน เริ่มรบกวนโสตประสาทจนสติของเธอพร่าเลือน ราวกับว่าเธอก็พลอยเมามายไปกับเขาด้วยอีกคนหรือบางที ลึก ๆ แล้วเธอก็แค่ขี้เกียจจะขัดขืน และอยากจะลองตามใจเขาดูสักครั้งเผื่อว่าหลังจากที่เขาได้เชยชมจนสมใจแล้ว เขาจะได้เลิกตามตอแยพัวพันกับเธอเสียทีเพราะผู้ชายส่วนใหญ่ก็เป็นสิ่งมีชีวิตประเภทที่พอได้ครอบครองแล้ว ก็มักจะเขี่ยทิ้งราวกับเศษหญ้าข้างทางไร้ค่า สวี่เพียวเพียวได้ยินเสียงหัวใจและเสียงครางแผ่วของตนเองสะท้อนก้อง เช่นเดียวกับฮั่วจี้เซินที่ได้รับฟังมันราวกับสัตว์ป่าที่ได้รับสัญญาณการอนุมัติ เขาจึงพรมจูบไปทั่วดวงหน้าและลำคออย่างถี่รัวจนแทบจะผนึกเธอไว้ในอ้อมกอดเขาเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักข้างเตียงเขาพิจารณาสิ่งของตรงหน้าที่มีให้เลือกสรรอย่างพรั่งพร้อม ไม่ว่าจะเป็นไซส์ไหนต่างก็วางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบประหนึ่งชั้นวางในมินิมาร์ต ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวยาวจะขยับไปหยุดชี้ตรงไปยังกล่องใ

“ต่อให้ไม่ใช่ลูกของผม ผมก็ตั้งใจจะรับผิดชอบอยู่แล้ว” น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำทว่าหนักแน่นนั้นทำให้อวี๋ฮุ่ยถึงกับยืนอึ้ง ใช่ว่าฮั่วจี้เซินจะไม่เคยเอะใจเรื่องเด็กคนนี้เพียงแต่ข้อมูลที่เขาสั่งให้คนไปสืบเสาะมานั้นยังคงเป็นปริศนาที่ไร้คำตอบชัดเจน อวี๋ฮุ่ยชะงักงันด้วยความประหลาดใจ แววตาที่เคยขุ่นเคืองเปลี่ยนเป็นสับสน“ถ้าอย่างนั้น ที่นายทำอยู่นี่มัน...” ฮั่วจี้เซินกดเปิดไฟแช็กในมือเปลวไฟสีส้มวูบไหวลุกโชนขึ้นก่อนจะดับมืดลง แสงรำไรนั้นสะท้อนให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและยึดติดแท้จริงแล้วเขาไม่ได้ยี่หระเลยสักนิดว่าเหลียนฮว่าจะเป็นสายเลือดของชายคนไหนหัวใจของเขาโหยหาเพียงคำตอบเดียวเท่านั้นคำตอบที่ว่าในช่วงเวลาที่เลิกรากันไป สวี่เพียวเพียวเคยเปิดใจรับชายคนอื่นเข้ามาแทนที่เขาบ้างหรือเปล่า ยอมรับตามตรงว่าเหตุการณ์เมื่อคืนเขาอาจจำคำพูดตัวเองได้ไม่ครบถ้วนนัก ทว่าทุกสัมผัสและทุกสิ่งที่ทำลงไปกลับฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำอย่างแม่นยำเป็นเธอเองแท้ ๆ ที่เป็นคนจุดไฟราคะนี้ขึ้นมา แต่พอพายุอารมณ์มอดดับลง กลับเดินผละจากไปอย่างไม่ใยดีราวกับว่าคนอย่างเขามีค่าเป็นเพียงคู่นอนชั่วข้ามคืนที่เธอ

หลังจากการโต้เถียงอันดุเดือดจบลงไม่ว่าคุณย่าจะพยายามเอ่ยคำปลอบประโลมหรือขอโทษเพียงใด อาสะใภ้ก็ไม่ได้ใส่ใจคำพูดเหล่านั้นอีกต่อไปเธอสะบัดหน้าเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ เหลียนเส้าจิ่นจำภาพในวันนั้นได้ติดตา คุณย่านั่งเหม่อลอยอยู่บนระเบียงเพียงลำพังเนิ่นนานราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ เขาตระหนักดีว่าแม้โฉนดบ้านหลังนั้นจะระบุชื่อ สวี่เพียวเพียวไว้เพียงผู้เดียวทว่าโดยนัยแล้ว มันคือรวงรังที่สร้างขึ้นเพื่อคนสามคน คือสวี่เพียวเพียว สวี่เจินหลี่ และทารกน้อยผู้โชคร้ายที่ไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลกเพียงเพราะไฟแค้นระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้เมื่อรับรู้ถึงที่มาอันแสนรันทดเช่นนี้ เหลียนเส้าจิ่นจึงสาบานกับตัวเองอย่างหนักแน่นว่าเขาจะไม่มีวันยื่นมือไปแตะต้องเงินที่แลกมาด้วยชีวิตพี่น้องของตนเป็นอันขาดคุณแม่สวี่พยักหน้าตอบรับอย่างอ่อนโยน“เอาตามนั้นก็ได้จ้ะ ลำบากเราแย่เลยนะเส้าจิ่น ที่ต้องทนฟังพ่อกับแม่พูดกรอกหูเรื่องพวกนี้อยู่ทุกวัน” เหลียนเส้าจิ่นฝืนยิ้มอย่างซื่อ ๆ ทว่าในแววตากลับมีความเหนื่อยล้าปิดไม่มิด “ไม่เป็นไรครับคุณอา ผมชินแล้วครับ” สวี่เพียวเพียวเดินไปส่งพี่

บริเวณปลายระเบียงทางเดินเสียงเอะอะโวยวายก็ดังระงมขึ้นอย่างกะทันหัน เมื่อคนไข้รายหนึ่งเกิดคุ้มคลั่งขัดขืนการรักษาและเตลิดหนีไป จนบรรดาญาติพี่น้องต้องวิ่งวุ่นตามหาตัวกันให้ควั่กทุกคนต่างวิ่งสวนกันไปมาเพื่อเร่งรวบตัวคนไข้รายนั้นกลับไปยังห้องพักผู้ป่วยเพื่อทำการรักษา“ฉันเป็นพ่อแกนะ จะทำร้ายแกได้ยังไง? รักษาตัวให้หายดีนะลูก แล้วเราจะได้กลับบ้านด้วยกัน”ชายวัยกลางคนกึ่งลากกึ่งจูงผู้ป่วยรายนั้นที่กำลังสะอื้นฮักจนตัวโยนกลับเข้าห้องพักสายตาของสวี่เพียวเพียวจับจ้องมองภาพพ่อลูกคู่นั้นเดินลับหายเข้าห้องพักไปอย่างล่องลอยความทรงจำในอดีตค่อย ๆ ผุดขึ้นมาอย่างช้า ๆ เมื่อนานมาแล้ว ยามที่เธอล้มป่วยลง คุณพ่อสวี่ก็เคยประคองมือเธอไว้แน่น และพร่ำบอกประโยคที่เต็มไปด้วยความรักแบบเดียวกันนี้เธอยืนนิ่งเหม่อลอยไปชั่วขณะหนึ่ง ราวกับกำลังหลงทางอยู่ท่ามกลางเงาของอดีตที่ไม่มีวันหวนคืน ก่อนจะค่อย ๆ ยกปลายนิ้วขึ้นมาเช็ดคราบน้ำตาอุ่น ๆ ตรงหางตาออกอย่างแผ่วเบาสวี่เพียวเพียวหันกลับไปมองลอดช่องกระจกหน้าห้องผู้ป่วยเพื่อสำรวจอาการของสวี่เจินหลี่อีกครั้ง“แม่คะ หนูมีธุระต้องไปจัดการนิดหน่อย เดี๋ยวจะรีบกลับมานะ