All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 201 - Chapter 210

ฮั่วจี้เซินอยากจะขับไล่ก้อนความอัดอั้นที่จุกอยู่ในอกออกไปเสียให้พ้นทว่าไม่ว่าจะพยายามเพียงใดก็ไร้ผลเขาวางโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้างตัว คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันจนเป็นปม ก่อนจะปรายตาคมปลาบไปยังฮั่วจี้จั๋ว“แล้วบริษัทของตระกูลสวี่ล่ะ ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”“สินทรัพย์ทั้งหมดถูกอายัดครับ ฝั่งญาติผู้ตายยังคงตามเกาะกัดไม่ปล่อย ส่วนบรรดาคู่ค้าที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ครั้งนั้นดูเหมือนคุณสวี่จะยังคงกัดฟันทยอยชดใช้หนี้ในส่วนนั้นอยู่ตลอดครับ”ฮั่วจี้จั๋วลอบสังเกตปฏิกิริยาของฮั่วจี้เซินอย่างระแวดระวัง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยต่อ “และหนึ่งในบริษัทคู่ค้าเหล่านั้นก็คือบริษัทในเครือฮั่วซื่อกรุ๊ปของเราครับ...”เมื่อสัมผัสได้ว่ารังสีอำมหิตรอบตัวฮั่วจี้เซินเริ่มเย็นเยียบลงเรื่อย ๆ จนน่าขนลุก ฮั่วจี้จั๋วก็ต้องข่มใจกัดฟันรายงานให้จบความ“เนื่องจากออเดอร์ของกลุ่มบริษัทเรามีมูลค่ามหาศาล ผลกระทบในตอนนั้นจึงหนักหนาเอาการ เพราะฉะนั้น...”ฮั่วจี้จั๋วฝืนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ที่ฝืดเคือง“นั่นหมายความว่า ในความเป็นจริงแล้วพี่คือ...เจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุดที่คุณสวี่กำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ครับ”หนี้สินมหาศาลที

หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นอีกครั้งพร้อมข้อความที่พยายามจะเปิดเผยความจริงทั้งหมดฮั่วจี้เซิน “ตอนแรกตั้งใจจะให้ต่งอีโอวเป็นคนติดต่อไปหาเธอจริง ๆ แต่มาถึงตอนนี้ ฉันไม่อยากทำตัวหลบ ๆ ซ่อน ๆ แบบนั้นอีกแล้ว”สวี่เพียวเพียวนอนแผ่หรากับผืนเตียงนุ่มพลางจ้องมองข้อความเหล่านั้นบนหน้าจอโทรศัพท์โดยมีเหลียนฮว่าตัวน้อยนอนคว่ำอยู่ข้างกาย มือน้อยคอยดึงปอยผมของแม่เล่นพลางส่งเสียงหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนานตามประสาเด็กที่ยังไม่ประสีประสาต่อความสับสนในใจผู้ใหญ่ทว่ายังไม่ทันที่สวี่เพียวเพียวจะขยับปลายนิ้วตอบกลับ ข้อความจากฮั่วจี้เซินก็รัวกระหน่ำตามมาอย่างไม่ลดละ“บ้านหลังนั้นเป็นของฉันเอง ห้องข้าง ๆ ก็เป็นของฉัน แม้แต่ห้องข้างบนนั่นก็เป็นของฉันด้วยเหมือนกัน ทั้งโฉนดที่ดิน มิเตอร์น้ำ มิเตอร์ไฟ ทุกอย่างถูกจดแจ้งในชื่อของฉันทั้งหมด เพราะฉันรู้ดีว่าไม่ช้าก็เร็ว เธอก็ต้องรู้ความจริงเข้าสักวัน”“แต่การอยู่ที่นี่ เธอกับลูกจะปลอดภัยกว่าที่ไหน ๆ ”ขนตาของสวี่เพียวเพียวสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอกนี่ฮั่วจี้เซินคนเดิมที่เคยเย่อหยิ่งคนนั้น กำลังพยายามลดทิฐิลงเพื่ออธิบายเหตุผลให้เธอฟังอย่างนั้นเหร

เช้าวันต่อมาเมื่อสวี่เพียวเพียวลืมตาตื่นขึ้น สิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้คือร่องรอยความเปียกชื้นเป็นวงกว้างบนหมอนราวกับน้ำตาในความฝันได้ไหลรินออกมาตอกย้ำความรู้สึกที่เธอกำลังเผชิญ ตะกอนแห่งความอ่อนไหวที่ฮั่วจี้เซินทิ้งไว้ในใจทำให้เธอเผลอใจลอยไปชั่วขณะเธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบสลัดภาพรอยสลักค้างคาวออกจากหัวแล้วลุกขึ้นไปจัดการตัวเองในห้องน้ำทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องอาหาร กลิ่นหอมของมื้อเช้าก็ลอยมาเตะจมูก สวี่เจินหลี่จัดเตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว และกำลังนั่งบรรจงหวีผมให้เหลียนฮว่าอย่างทะนุถนอม“เพียวเพียว มาทานข้าวเร็ว ไม่ต้องรีบนะเดี๋ยววันนี้แม่ไปส่งฮว่าฮว่าที่โรงเรียนเอง”สวี่เจินหลี่เอ่ยขึ้นขณะขยับหวีในมืออย่างคล่องแคล่ว แผนการในใจของเธอวันนี้คือการกลับไปสำรวจตรวจตราบ้านหลังเก่าที่เคยผูกพันสวี่เพียวเพียวตักโจ๊กเข้าปากพลางละสายตาขึ้นมาถามด้วยความห่วงใย “ให้หนูลางานไปเป็นเพื่อนดีไหมคะ?”“จะมาเป็นเพื่อนแม่ทำไมกันล่ะ แม่ไม่ใช่เด็กสองขวบนะเพียวเพียว คิดว่าแม่จำทางไม่ได้อ่านหนังสือไม่เป็นหรือไงกัน?”เหลียนฮว่าเงยหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสบตาคุณยายเธอเอ่ยสำทับด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับผู้ใ

“ฮว่าฮว่าอยากไปสวนสนุกน่ะ เราเลยตกลงทำข้อตกลงเล็ก ๆ กันนิดหน่อย”รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าคมเข้มของฮั่วจี้เซินนั้นดูจริงใจจนน่าประหลาด“ถ้าฮว่าฮว่าสามารถจำคำศัพท์ที่เราตกลงกันไว้ได้ครบตามกำหนด ฉันถึงจะพาฮว่าฮว่าไปเป็นการตอบแทน”“แต่ฮว่าฮว่ากลับบอกว่า คุณแม่ของเธอสอนเธอมาดีมาก จนวิธีของผมดูจะมีปัญหาอยู่บ้าง เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ คงต้องขออนุญาตเธอก่อน ทุกอย่างแล้วแต่เธอจะตัดสินใจเลยครับ”ในชีวิตประจำวันระหว่างเธอกับเหลียนฮว่า สวี่เพียวเพียวมักจะใช้เงื่อนไขแลกเปลี่ยนเช่นนี้เป็นแรงจูงใจให้ลูกเสมอเธอจึงพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเป็นเหตุเป็นผล“แบบนี้ก็ดีค่ะ พวกคุณจะไปกันเมื่อไหร่ก็บอกฉันล่วงหน้าด้วยนะคะ ฉันจะไม่ไปรบกวนเวลาของพวกคุณค่ะ”รอยยิ้มที่เคยดูเจ้าเล่ห์เมื่อครู่กลับกลายเป็นยิ้มขื่นที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด“จำเป็นต้องขีดเส้นแบ่งชัดเจนขนาดนี้เลยเหรอ?”กระทั่งตอนอยู่ในลิฟต์ เธอก็ยังไม่ยินดีจะยืนเคียงข้างในระนาบเดียวกับเขาท่วงท่าการยืนนั้นดูห่างเหินเสียจนเหมือนคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนมันเป็นการแบ่งแยกที่ชัดเจนราวกับเส้นคู่ขนานที่ไม่มีวันบรรจบราวกับว่าสายใยระหว่างพวกเขาได้

รถคันหรูแล่นมาถึงหน้าโรงเรียนอนุบาลอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นฮั่วจี้เซินปรากฏตัวฉินอวี่โยวก็เริ่มออกอาการงอแงออดอ้อนจะขอตามไปด้วยให้ได้ โดยอ้างว่าจะไปช่วยดูแลเหลียนฮว่าที่โรงพยาบาลจนฮั่วจี้เซินต้องเอ่ยดุ “ถ้าไป น้าก็ต้องแบ่งสมาธิมาคอยดูแลนายเพิ่มอีกคน อยู่รอที่นี่จนกว่าจะเลิกเรียน เดี๋ยวแม่นายก็มารับแล้ว”เมื่อโดนดุเข้าให้ ฉินอวี่โยวก็ได้แต่ทำปากยื่นขมุบขมิบอย่างขัดใจ แต่ก็ไม่กล้าปริปากเถียงต่อแม้แต่คำเดียวหลังจากสวี่เพียวเพียวเซ็นชื่อรับตัวลูกสาวด้วยมือที่สั่นเทา ฮั่วจี้เซินก็ก้าวเข้าไปช้อนร่างของเหลียนฮว่าที่หลับฟุบไปด้วยพิษไข้ขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม พร้อมกับใช้มืออีกข้างประคองสวี่เพียวเพียวที่ขวัญเสียจนแทบก้าวขาไม่ออกให้ขึ้นรถไปพร้อมกันตลอดการเดินทาง สวี่เพียวเพียวกระชับอ้อมกอดรัดร่างอันร้อนจี๋ของลูกสาวไว้แน่น น้ำตาไหลพรากหยดแล้วหยดเล่าอย่างสุดจะกลั้นทว่าฮั่วจี้เซินกลับยังคงสติไว้ได้อย่างมั่นคงเขานิ่งสงบขณะบังคับพวงมาลัย และอาศัยช่วงจังหวะติดไฟแดงต่อสายตรงหาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญในทันที“ผมกำลังจะถึงในไม่ช้า รบกวนอาจารย์โจวช่วยเตรียมตัวรอรับเคสนี้ทีครับ”อาจารย์โจวคือกุมารแพทย์ร