All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 211 - Chapter 220

“อาจารย์สั่งยามาได้เต็มที่เลยครับ ผมไม่เกี่ยงเรื่องราคา ขอแค่ยาไม่มีผลข้างเคียงที่เป็นอันตรายต่อร่างกายของฮว่าฮว่าก็พอ”“วางใจเถอะ ทั้งหมดเป็นยาฤทธิ์อ่อนที่เน้นการฟื้นฟูเป็นหลัก แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องปล่อยให้เด็กได้ขยับร่างกายออกกำลังกายบ้าง อย่าประคบประหงมจนเกินพอดีเลย เด็กน่ะ แค่คอยระวังไม่ให้บาดเจ็บรุนแรงก็ถือว่าดีมากแล้ว ส่วนเรื่องอื่นก็ปล่อยให้เขาได้เติบโตไปตามธรรมชาติและตามวัย”อาจารย์โจวเอ่ยพลางตวัดปลายปากกาเขียนใบสั่งยาด้วยท่าทางรื่นเริง “ฉันจำได้แม่นเลยนะว่าตอนที่นายยังเป็นเด็กตัวเท่าฝ่ามือฝ่าเท้าน่ะ ไม่เห็นจะถูกเลี้ยงมาแบบประคบประหงมไข่ในหินขนาดนี้เสียหน่อย”“จำได้ไหมล่ะ ตอนที่นายเล่นซนจนตกต้นไม้น่ะ คุณปู่นายยังดุไม่ให้นายร้องไห้ออกมาสักแอะเดียวเลยนะ”แววตาของฮั่วจี้เซินอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเอื้อมมือไปลูบมือน้อย ๆ ของเหลียนฮว่าอย่างทะนุถนอมเพราะไม่อาจตัดใจให้พยาบาลโกนผมอันเงาสวยของเด็กหญิงออกได้ เขาจึงยืนกรานให้แทงเข็มน้ำเกลือที่หลังมือแทน และเพื่อป้องกันไม่ให้ลูกน้อยขยับตัวจนเข็มเลื่อนหลุด เขาจึงกุมมือนั้นไว้ไม่ยอมปล่อยแม้เพียงครู่เดียว“ผ

สวี่เพียวเพียวพยักหน้าตอบตกลงอย่างขัดไม่ได้เธอคอยเฝ้าสังเกตอาการของเหลียนฮว่าอยู่เป็นระยะ พลางหยิบแท็บเล็ตออกมาจากกระเป๋าเพื่อเริ่มร่างโครงภาพงานที่ค้างอยู่แม้จะไม่ค่อยถนัดมือกับการวาดภาพบนหน้าจอแท็บเล็ตนัก ทว่าหากเป็นเพียงการร่างองค์ประกอบคร่าว ๆ เพื่อส่งให้ลูกค้าคอนเฟิร์มก่อนก็ถือว่าพอถูไถไปได้ในยามคับขันเช่นนี้ฮั่วจี้เซินลุกเดินออกไปข้างนอกครู่หนึ่งก่อนจะกลับเข้ามาพร้อมกล่องอาหารอุ่น ๆ ในมือ“หาอะไรลงท้องหน่อยเถอะ”ฮั่วจี้เซินขยับเข้ามาใกล้พลางจัดแจงเตรียมอุปกรณ์การทานให้สวี่เพียวเพียวอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะเปิดกล่องอาหารส่งให้ถึงมือเมนูในกล่องของเขากับเธอนั้นเหมือนกันทุกประการ ดูท่าว่าเขาคงจะสั่งตรงมาจากร้านอาหารเลื่องชื่อแถวนี้เพียงแค่สวี่เพียวเพียวเงยหน้าขึ้นและทำท่าจะเหลือบมองมา ฮั่วจี้เซินก็เอ่ยขัดขึ้นทันควันราวกับเขาสามารถอ่านใจได้ทะลุปรุโปร่งว่าเธอกำลังจะเอ่ยปากเกรงใจอะไรออกมา“ฉันสั่งให้แม่บ้านที่บ้านเคี่ยวโจ๊กหมูสับเตรียมไว้ให้ฮว่าฮว่าแล้ว อีกสักพักคงมาส่ง พอฮว่าฮว่าตื่นมาจะได้มีของอุ่น ๆ ทาน”“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” กับข้าวที่เขาจัดหามานั้นดูน่าทานและหลากหลา

สิ้นคำพูด ฮั่วจี้เซินก็ก้าวสับเท้าออกจากห้องไปในทันทีทุกย่างก้าวที่เขากดลงบนพื้นนั้นหนักอึ้งราวกับแบกรับภาระขนาดมหึมาไว้เป็นพันกิโลกรัมคุณนายฮั่วมองตามเงาร่างของลูกชายพลางอุทานออกมาด้วยความงุนงง“เอ๊ะ เจ้าคนนี้ นึกยังไงถึงจะออกไปสูบบุหรี่เอาป่านนี้กันนะ?”เธอไม่ได้เฉลียวใจเลยสักนิดว่า ความพยายามที่อุตส่าห์คะยั้นคะยอให้สวี่เพียวเพียวเล่าเรื่องอดีตออกมาเสียยืดยาวนั้น แท้จริงแล้วคือหวังจะส่งสัญญาณให้ฮั่วจี้เซินได้รับรู้ว่า สวี่เพียวเพียวไม่ได้อาลัยอาวรณ์คุณพ่อของเหลียนฮว่าอีกต่อไปแล้วเพื่อเปิดโอกาสให้เขารุกคืบเข้าไปยึดครองหัวใจเธอคุณนายฮั่วหันกลับมาส่งยิ้มละมุนอย่างอ่อนโยนหวังจะละลายบรรยากาศที่ตึงเครียด “อย่าไปถือเขาเลยนะจ๊ะ นิสัยเขาก็ทื่อ ๆ แบบนี้แหละ ความจริงตอนเด็ก ๆ เขาไม่ใช่คนเย็นชาแบบนี้หรอกนะ แต่พอต้องถูกส่งไปอยู่กับคุณปู่ได้ไม่กี่ปี ตัวตนของเขาก็ถูกกฎระเบียบพวกนั้นกดทับเอาไว้จนกลายเป็นคนละคนไปเสียอย่างนั้น”“คุณปู่ของเขาน่ะ ไม่เคยยอมให้หลานชายได้ครอบครองสิ่งที่ใจรักเลยสักอย่าง เขาถอดแบบหน้าตาและนิสัยมาจากคุณปู่ไม่มีผิดเพี้ยน คนหนึ่งก็หัวโบราณคร่ำครึ ส่วนอีกคนก็ถูกหล่อหล

ยังไม่ทันที่สวี่เพียวเพียวจะทันได้ตั้งรับหรือขยับหนีวงแขนแกร่งของชายหนุ่มก็รวบตัวเธอเข้าไปไว้ในอ้อมอกกว้างอย่างรวดเร็วมือหนาข้างหนึ่งกดศีรษะของเธอให้ซบลงกับบ่ากว้างของเขา ส่วนอีกข้างล็อกท้ายทอยไว้มั่นจนเธอหมดโอกาสที่จะดิ้นรนขัดขืน“อยู่นิ่ง ๆ นะ อย่าดิ้นเลย ให้ฉันได้กอดเธอไว้แบบนี้สักพักเถอะนะ”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าของฮั่วจี้เซินกระซิบแผ่วเบาชิดใบหูของสวี่เพียวเพียวฟังดูราวกับชายหนุ่มผู้แบกโลกไว้ทั้งใบกำลังเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุดหรือบางที อ้อมกอดนี้อาจเป็นสิ่งเดียวที่เขากระหายหิวมาตลอดสวี่เพียวเพียวถูกพันธนาการไว้แน่นจนใบหน้าแนบชิดกับลำคอแกร่ง เธอสัมผัสได้ถึงจังหวะชีพจรที่เต้นหนักแน่นร่างกายของเธอกลับว่านอนสอนง่ายด้วยการนิ่งงันปล่อยให้เขาตักตวงไออุ่นตามใจชอบ“เพียวเพียว”เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ทว่าเธอกับนิ่งเงียบ ไม่ได้ตอบโต้คำใดเขาเรียกชื่อเธอแผ่วเบาครั้งหนึ่งเสียงเรียกนั้นช่างเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของสายลม ด้วยเกรงว่าจะทำลายห้วงความฝันของเหลียนฮว่าที่นอนอยู่บนเตียง และตระหนักดีว่าในเขตหวงห้ามอย่างโรงพยาบาลแห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่จะส่งเสียงตามอำเภอใจ

เหตุผลของสวี่เจินหลี่นั้นคือ ในยามที่ตลาดอสังหาริมทรัพย์ซบเซาจนหาคนซื้อยากยิ่งกว่างมเข็ม การมีผู้ซื้อที่ไว้ใจได้ย่อมเป็นโอกาสทองที่ต้องคว้าไว้ก่อนที่เหลียนอวี้เฉิงและภรรยาจะหาช่องโหว่ทางกฎหมายเข้ามาฮุบบ้านหลังนี้ไปทว่าในจังหวะที่หัวใจของสวี่เพียวเพียวกำลังจดจ่ออยู่กับการสะสางอดีต เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้น เป็นฮั่วจี้เซินที่ส่งข้อความมาถามเธอว่า ช่วยหยิบเสื้อผ้าไปให้เขาสักสองสามชุดได้ไหมการต้องใส่สูทเต็มยศเฝ้าไข้ทั้งคืนมันอึดอัดจนแทบทนไม่ไหวเขาปิดท้ายข้อความด้วยประโยคว่า “ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรครับ”สวี่เพียวเพียวถอนหายใจยาว พิมพ์ตอบตกลงไปสั้น ๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องข้าง ๆ เธอวางมือลงบนลูกบิดที่คุ้นมือแล้วกดรหัสเปิดเข้าไปอย่างเคยชิน บ้านของฮั่วจี้เซินถูกตกแต่งออกมาให้เหมือนกับห้องของเธอทุกกระเบียดนิ้วไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นผลงานจากดีไซเนอร์คนเดียวกันที่เน้นความเรียบง่ายและไร้สิ่งฟุ่มเฟือยทว่าในโครงสร้างที่ถอดแบบกันมาเป๊ะ ๆ นี้ กลับให้บรรยากาศที่ต่างจากบ้านของสวี่เพียวเพียวโดยสิ้นเชิงภายในห้องนี้ไม่มีร่องรอยของการอยู่อาศัยที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น มันดูเย็นชาและไร้จิตว