All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 291 - Chapter 300

316 Chapters

บทที่ 291

หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบอย่างต่อเนื่องไม่ยอมหยุดผู้ช่วยจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือน “คุณสวี่คะ ดูเหมือนจะมีข้อความส่งเข้ามาคุณไม่ขาดสายเลยค่ะ”สวี่เพียวเพียวเพียงพยักหน้ารับสั้น ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความจากเยี่ยนชิวถูกส่งเข้ามาถล่มทลายไม่ขาดสายราว“เพียวเพียว ดูนี่เร็ว คลิปวิดีโอนี้ใช่เกมของบริษัทเราหรือเปล่า? นี่คือข้อมูลหลุดใช่ไหม!”สวี่เพียวเพียวรีบแตะเปิดคลิปวิดีโอทันทีสิ่งที่ปรากฏคือฉากเปิดตัวพระเอกในเกมอย่างไม่ต้องสงสัยทว่าภาพประกอบที่ใช้นั้นกลับเป็นภาพเจ้าปัญหาที่เคยถูกครหาว่าลอกเลียนผลงานของเหยียนเฟิงซึ่งในความเป็นจริง ภาพชุดนั้นควรจะถูกเปลี่ยนทิ้งไปตั้งนานแล้วทว่าในช่องความคิดเห็นใต้คลิปกลับคลาคล่ำไปด้วยเหล่าแฟนคลับของเหยียนเฟิงที่ดาหน้ากันเข้ามาจับผิดว่าภาพนี้ลอกเลียนผลงานเหยียนเฟิง【เกมยังไม่ทันจะปล่อยออกมาก็ก๊อปผลงานอาจารย์เหยียนเฟิงแล้วเหรอ? บอกไว้ก่อนนะว่าพวกเราชาวอาร์ตแค่รักสงบ แต่ไม่ได้แปลว่าตาย! 】【เกมเฮงซวยอะไรเนี่ย แค่พนักงานฝ่ายศิลป์ยังห่วยแตกไร้รสนิยมขนาดนี้เลย! 】【หรือจริง ๆ แล้วอาจารย์เหยียนเฟิงเป็นคนรับวาดงานนี้เองหรือเปล่า?
Read more

บทที่ 292

นับแต่การพบกันครั้งล่าสุด เข็มนาฬิกาก็เดินผ่านไปเนิ่นนานจนเป็นเวลาพักใหญ่สวี่เพียวเพียวทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการจัดการเรื่องราวในโรงงานอย่างไม่ว่างเว้นเธอยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางโรงงานของสวี่ซื่อ ไม่ได้ขยับเคลื่อนไหวทำสิ่งใด เธอปล่อยให้ความเงียบงันโอบล้อมกายไว้ภาพจำในอดีตตอนที่เธอยังเป็นเด็กและได้ตามเหลียนอวี้คังมาที่นี่เป็นครั้งแรกในวันนั้น เหลียนอวี้คังยืนอยู่ตรงจุดนี้เอง เขาลูบผมเธอด้วยความเอ็นดู พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดว่า“เพียวเพียวไม่ว่าในอนาคตลูกจะตัดสินใจสืบทอดกิจการของพ่อกับแม่หรือไม่ แต่ลูกจงจำไว้นะ ว่าบนโลกใบนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่การกอบโกยเงินทอง แต่มันคือชีวิตต่างหาก”“คนทำธุรกิจต้องมีความยำเกรงต่อชีวิต และต้องอ่อนน้อมต่อธรรมชาติ”“การไร้ซึ่งมโนธรรมอาจนำพาลาภยศและเงินทองมหาศาลมาให้ได้ในพริบตา แต่การยึดมั่นในคุณธรรมต่างหาก ที่จะประคับประคองให้คนเราก้าวไปได้ไกลและมั่นคงกว่าใคร”ในวันนั้น สวี่เพียวเพียวยังเด็กเกินกว่าจะหยั่งถึงความหมายอันลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ในถ้อยคำของเหลียนอวี้คังจนกระทั่งวันที่เธอต้องก้าวขึ้นมาหยัดยืนในตำแหน่งเดียวกับเขาในวันนี้ เธอจึ
Read more

บทที่ 293

หากฮั่วจี้เซินไว้ผมยาวขึ้นมาจริง ๆ สวี่เพียวเพียวกลับจินตนาการภาพไม่ออกเลยแม้แต่น้อยทว่าหากจะถามถึงความดูดี ก็คงต้องยอมรับว่าเขาคงยังดูดีอยู่ดีนั่นแหละ เพราะด้วยโครงหน้าและรูปโฉมอย่างเขา ต่อให้ต้องโกนหัวจนโล้นเลี่ยนก็คงไม่ใช่อุปสรรคต่อความหล่อเหลาพอคิดมาถึงตรงนี้ เธอก็เผลอหลุดขำพรืดออกมาเธอจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันตัดต่อรูปภาพ แล้วลองปรับแต่งรูปของฮั่วจี้เซินให้กลายเป็นเวอร์ชันผู้ชายผมยาวดูทันทีที่เห็นผลลัพธ์ เธอก็ต้องยอมรับในใจว่า มันก็ดูไม่เลวเลยแฮะเซ่ามู่ซึ่งนั่งประจำที่อยู่ในตำแหน่งคนขับ เอ่ยแทรกขึ้นมา “คุณฮั่วครับ รูปลักษณ์ภายนอกของคุณเกี่ยวพันถึงภาพลักษณ์ของบริษัทโดยตรงนะครับ โปรดพิจารณาเรื่องนี้อย่างรอบคอบด้วยครับ”ทว่าในใจของเซ่ามู่นั้น ความจริงเขาไม่ได้แยแสเลยสักนิดว่าเจ้านายจะไว้ผมทรงไหนทว่าที่จำต้องออกโรงพูดไปเช่นนั้น เพราะรู้แจ้งแก่ใจดีว่าเจ้านายของตนก็แค่หาข้ออ้างอยากให้สวี่เพียวเพียวลงมือตัดผมให้ก็เท่านั้น!ในฐานะคนสนิทที่รู้ใจราวกับเป็นเงาตามตัว เขาจึงต้องรีบรับลูกให้ถูกจังหวะว่าองค์จักรพรรดิผู้นี้กำลังวางแผนการใดอยู่ในใจและทุกอย่างก็เ
Read more

บทที่ 294

ทั้งสวี่เพียวเพียวและฮั่วจี้เซินต่างก็อดไม่ได้ที่จะพลอยหลุดยิ้มออกมา เมื่อเห็นท่าทีที่ดูกระตือรือร้นจนเกินพอดีของเซ่ามู่มือของคนทั้งคู่ที่กุมประสานกันไว้ก็เผลอกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัวเมื่อรถเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทที่หน้าบ้านฮั่วจี้เซินหยุดยืนอยู่หน้าบานประตูบ้านของตนเอง พลางก้มลงทอดสายตามองสวี่เพียวเพียวที่ยืนอยู่เคียงข้างแววตาที่เขาส่งมานั้นแทนคำถามว่า คืนนี้จะเข้าบ้านไหน?สวี่เพียวเพียวไม่ได้แสดงอาการลังเลให้เห็นเลยสักนิด เธอรีบเปิดประตูบ้านของตัวเองแล้วมุดหายเข้าไปด้านใน พร้อมกับงับประตูลงในทันทีทิ้งให้ฮั่วจี้เซินยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความเงียบสงัดของโถงทางเดินเพียงลำพังชายหนุ่มหลุดขำออกมาเสียงต่ำ เขาเอื้อมปลายนิ้วที่เห็นข้อกระดูกชัดเจนเคาะลงบนบานประตูบ้านของเธอสองสามครั้งเป็นการเร่งเร้าเชิงเตือนความจำว่าเธอมีนัดต้องข้ามไปหาเขาที่ฝั่งโน้นก่อนที่เขาจะหมุนตัวเปิดประตูเข้าบ้านของตัวเองไปสวี่เพียวเพียวที่แอบอยู่หลังบานประตูได้ยินเสียงเคาะนั้นอย่างชัดเจน พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำอันทรงเสน่ห์ที่ลอยละล่องมาขยี้หัวใจก่อนความเงียบจะเข้าปกคลุมทันใดนั้น หัวใจของเธอก็
Read more

บทที่ 295

ฮั่วจี้เซินไม่ได้ปิดประตูบ้านไว้ทันทีที่สวี่เพียวเพียวก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา ร่างทั้งร่างของเธอก็ถูกอ้อมแขนแกร่งช้อนอุ้มขึ้นจนลอยละลิ่วเขาอุ้มเธอไว้แนบอกทั้งที่ในมือของเธอยังหอบกองเสื้อผ้าพะรุงพะรัง ก่อนจะเริ่มหมุนตัวไปรอบ ๆ สองสามตลบสวี่เพียวเพียวอยากจะร้องเตือนเขาเหลือเกินว่าในอ้อมแขนของเธอนั้นมีเสื้อผ้าที่เตรียมมาผลัดเปลี่ยนเต็มไปหมด แต่ติดที่เธอไม่อาจเอื้อนเอ่ยเสียงใดออกมาได้จะเอื้อมมือไปทุบไหล่ประท้วงเขาก็ทำไม่ได้เพราะมือทั้งสองข้างยังต้องประคองกองผ้าเอาไว้แน่นกลายเป็นสถานการณ์ที่ทั้งน่าเอ็นดูและกระอักกระอ่วนใจไปพร้อม ๆ กันฮั่วจี้เซินอุ้มสวี่เพียวเพียวตรงดิ่งเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของเขาทันทีที่เห็นกองเสื้อผ้าที่เธอหอบติดมือมาด้วยเขาก็จัดการเปิดบานประตูตู้เสื้อผ้าออกกว้าง แล้ววางร่างของเธอลงไปนั่งแหมะอยู่บนชั้นวางด้านในพร้อมกับกองผ้านั้นเสียเลยชั้นแบ่งในตู้มีเพียงชั้นเดียวเท่านั้นสวี่เพียวเพียวนั่งบนชั้นวางนั้นและเสียหลักเผลอหงายหลังลงไป ฮั่วจี้เซินจึงต้องรีบเอื้อมมือมาคว้าตัวเธอเอาไว้ได้ทันท่วงทีเขาโน้มกายลงมามองสบตาเธอจากตำแหน่งที่สูงกว่าในยามนี้พื้นที่ภ
Read more

บทที่ 296

เทศกาลมงคลที่ทุกคนรอคอยกำลังขยับใกล้เข้ามาทุกขณะบริเวณริมแม่น้ำที่ทอดยาวอยู่นอกหน้าต่าง ทางรัฐบาลได้เริ่มต้นการแสดงพลุดอกไม้ไฟชุดใหญ่อย่างตระการตาในวินาทีที่สวี่เพียวเพียวประทับรอยจูบลงบนแก้มของฮั่วจี้เซินนั้นเอง เสียงพลุลูกแรกก็พุ่งทะยานข้ามขอบฟ้าขึ้นมาเป็นจังหวะที่พอดีเพราะต้องเตรียมตัวตัดผม บานหน้าต่างห้องน้ำจึงยังคงถูกเปิดทิ้งไว้แสงสีอันเจิดจรัสพุ่งทะยานขึ้นสู่ความมืดมิดก่อนจะเบ่งบานเป็นวงกว้างประดับไปทั่วท้องนภา แสงสว่างวาบนั้นทอดเงาสะท้อนลงในดวงตาของคนทั้งคู่และสลักลึกความรู้สึกที่แสนพิเศษนี้ลงในใจของฮั่วจี้เซินดวงตาของชายหนุ่มทอประกายวาบขึ้นมาเธอเป็นฝ่ายเริ่มจูบเขาก่อนลึก ๆ ในใจฮั่วจี้เซินนั้น เขาหวาดกลัวเหลือเกินว่าจะได้เห็นร่องรอยแห่งความลังเลใจปรากฏบนใบหน้าของเธอแต่จูบนี้กลับเป็นดั่งเชื้อไฟชั้นดีที่จุดประกายความหวังในใจของเขาให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งต่อให้เขาจะเคยใช้วิธีที่ดูเห็นแก่ตัวอย่างการเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยเหลียนฮว่า เพื่อหวังให้เธอใจอ่อนหรือเพียงเพื่ออยากให้เธอรู้สึกสงสาร แล้วมันจะทำไมล่ะในเมื่อสุดท้ายแล้ว เป้าหมายเดียวที่เขาสนใจก็คือการได้คว้าตัวเ
Read more

บทที่ 297

ในช่วงเวลาที่เขาต้องนอนซมอย่างไร้เรี่ยวแรงอยู่ในโรงพยาบาล นอกจากสมองที่ยังคงทำงานอย่างหนักแล้ว กลับไม่มีส่วนใดในร่างกายเลยที่เขาจะสามารถควบคุมได้ตามใจปรารถนาภายในห้วงความคิด ภาพของสวี่เพียวเพียวยังคงวนเวียนหลอกหลอนจนแทบจะคลุ้มคลั่งเขาทำได้เพียงหวนนึกถึงอดีตซ้ำแล้วซ้ำเล่าอดีตในช่วงเวลาที่สวี่เพียวเพียวเคยรักเขาอย่างสุดหัวใจและไร้ซึ่งเงื่อนไขใด ๆในวันวาน เขาเคยเสพสุข จมดิ่ง และถอนตัวไม่ขึ้นจากความรักที่แสนบริสุทธิ์นั้น ทว่าเขากลับขลาดเขลาเกินกว่าจะยอมรับความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองส่วนเธอก็เฝ้าโอบอ้อมอารี อดทน และมอบให้เขาทั้งหัวใจอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย โดยที่หารู้ไม่ว่าท่ามกลางความทุ่มเทเหล่านั้น ความผิดหวังกลับค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อยฮั่วจี้เซินทิ้งน้ำหนักซบหน้าผากลงบนลาดไหล่บอบบางของสวี่เพียวเพียวอย่างหมดแรงมือหนาเลื่อนขึ้นบีบท้ายทอยของเธอไว้แผ่วเบา ราวกับจงใจรั้งเธอไว้ไม่ยอมให้ผละออกไปมองเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเปราะบางและพ่ายแพ้ของเขาในยามนี้สวี่เพียวเพียวชะงักงันเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ซึมผ่านเนื้อผ้าบนหัวไหล่ หยดน้ำตาที่ร้อนผ่าวร่วงหล่นจากดวงตาของช
Read more

บทที่ 298

เช้าวันรุ่งขึ้นสวี่เพียวเพียวกลับมาที่บ้าน เธอพุ่งตรงไปรื้อตู้เสื้อผ้าพลางคว้าชุดกระโปรงยาวสีขาวขึ้นมาสวมทว่าพอส่องกระจกเงาบานยาวดูแล้วเธอก็ขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะเปลี่ยนใจ กลับไปหยิบชุดกระโปรงโทนสีชมพูอ่อนที่ดูหวานละมุนมาลองสวมแทน เธอหมุนตัวไปรอบ ๆ หน้ากระจก และเธอรู้สึกว่าลุคนี้ดูไม่เลวทีเดียวสวี่เจินหลี่ที่ยืนพิงกรอบประตูพลางถือแก้วกาแฟอุ่น ๆ ในมือ เฝ้ามองท่าทางมีชีวิตชีวาของลูกสาวอยู่นานแล้วเธอระบายรอยยิ้มพลางเอ่ยทัก “จะไปไหนจ๊ะ? ถึงกับต้องแต่งตัวสวยขนาดนี้เชียว?”“ก็พูดไปค่ะ หนูไม่แต่งสวยยังไงก็สวยอยู่แล้วค่ะ!” สวี่เพียวเพียวเอ่ยขณะบรรจงทาลิปสติก แววตาและหัวคิ้วของเธอพราวระยับเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความสุข“วันนี้หนูกับฮั่วจี้เซินจะไปจดทะเบียนสมรสกันค่ะ คุณแม่ว่าไงคะ?”สองแม่ลูกสบตากันเนิ่นนานต่างฝ่ายต่างพยายามมองหาอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ใต้แววตาของอีกฝ่ายสวี่เจินหลี่ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปครู่ใหญ่จนสีหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ“เอ่อ? ฮะ? ว่ายังไงนะ? สวี่เพียวเพียว นี่ลูกจะฆ่าแม่เหรอ แม่เป็นโรคหัวใจอยู่นะ!”“หนูไม่ได้โกหกนะคะ”แก้วกาแฟในมือของสวี่เจินหลี่สั่นระริกจนแทบจะประคองไว้ไ
Read more

บทที่ 299

ฮั่วจี้เซินฉวยหยิบใบสำคัญการสมรสในส่วนของสวี่เพียวเพียวไปถือครองไว้“ฉันจะเก็บไว้ให้เอง”สวี่เพียวเพียวเห็นดังนั้นก็มีท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อกลับขึ้นมาบนรถ เธอจึงจัดการส่งรูปที่เพิ่งถ่ายจากที่ว่าการฯไปให้สวี่เจินหลี่ในขณะที่ฮั่วจี้เซินเองก็ส่งภาพเดียวกันนั้นไปให้โสงเจี๋ยและฮั่วหงด้วยเช่นกัน เพียงชั่วอึดใจเดียว โสงเจี๋ยก็ต่อสายสวนกลับมาในทันทีประโยคแรกที่โพล่งออกมาคือ “ฮั่วจี้เซิน นี่แกเสียสติไปแล้วหรือไง?”“อยากแต่งงานกับเพียวเพียวจนบ้าไปแล้วเหรอ ถึงได้ลงทุนตัดต่อรูปมาหลอกกันแบบนี้!”ฮั่วจี้เซิน “...” เขายกมือขึ้นนวดขมับเบา ๆ เพื่อคลายเครียดก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้สวี่เพียวเพียว“สวัสดีค่ะคุณป้า หนูกับอาเซินจดทะเบียนสมรสกันแล้วจริง ๆ ค่ะ เรื่องที่ไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า เป็นความผิดของพวกเราเอง ต้องขอโทษด้วยนะคะ” ปลายสายเงียบกริบไปชั่วอึดใจโสงเจี๋ยรีบตะปบมือปิดช่องหูโทรศัพท์เอาไว้ ก่อนจะหันไปกระซิบถามฮั่วหง“คุณคะ คุณว่าเสียงคนเรานี่มันปลอมแปลงกันได้ไหม?” ฮั่วหงครางตอบ อืม ในลำคอ “ก็เครื่องเปลี่ยนเสียงไง คุณไม่รู้จักเหรอ?”“แต่ฉันฟังดูไม่เห็นเหมือนเครื่องเปล
Read more

บทที่ 300

ขั้นตอนการจดทะเบียนสมรสนั้นเรียบง่ายกว่าที่สวี่เพียวเพียวคาดไว้มากเซ่ามู่ไม่ลืมที่จะเตรียมช่างภาพมืออาชีพมาเพื่อบันทึกห้วงเวลาสำคัญนี้ไว้โดยเลือกเก็บภาพจังหวะที่มือของสวี่เพียวเพียวและฮั่วจี้เซินวางซ้อนทับกันอยู่เหนือใบสำคัญการสมรสภาพนั้นไม่ได้เปิดเผยดวงหน้าของคนทั้งคู่ มีเพียงมือที่กุมประสานกันไว้แน่นท่ามกลางการจัดวางแสงและเงาทำให้ภาพตรงหน้าออกมาสมบูรณ์ไร้ที่ติภายใต้ปรากฏการณ์ทินดัลล์ ลำแสงจากดวงอาทิตย์ที่ทอดผ่านลงมาดูแจ่มชัดราวกับสัมผัสได้เมื่อแสงอุ่นนั้นตกกระทบลงบนหลังมือของคนทั้งคู่ ภาพถ่ายใบนั้นจึงดูราวกับเปี่ยมไปด้วยไออุ่นที่แผ่ซ่านออกมาสวี่เพียวเพียวมองภาพนั้นด้วยความหลงใหลเธอไล่เลื่อนดูรูปถัดไปเรื่อย ๆ อย่างเพลิดเพลินจนกระทั่งสะดุดเข้ากับรูปที่ช่างภาพแอบบันทึกแผ่นหลังของพวกเขาทั้งคู่เอาไว้จากระยะไกลองค์ประกอบทุกอย่างในภาพดูสมบูรณ์แบบ ยกเว้นเสียแต่รอยแหว่งตรงบริเวณท้ายทอยของฮั่วจี้เซินที่เป็นร่องรอยจากการที่เธอเผลอไถปัตตาเลี่ยนพลาดไปเมื่อคืนก่อนนั้นช่างดูเด่นชัดและสะดุดตาเหลือเกินสวี่เพียวเพียวรีบปัดหน้าจอเปลี่ยนรูปในทันทีด้วยความร้อนรนเพราะเกรงว่าฮั่วจี้
Read more
PREV
1
...
272829303132
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status