All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 291 - Chapter 300

นับแต่การพบกันครั้งล่าสุด เข็มนาฬิกาก็เดินผ่านไปเนิ่นนานจนเป็นเวลาพักใหญ่สวี่เพียวเพียวทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการจัดการเรื่องราวในโรงงานอย่างไม่ว่างเว้นเธอยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางโรงงานของสวี่ซื่อ ไม่ได้ขยับเคลื่อนไหวทำสิ่งใด เธอปล่อยให้ความเงียบงันโอบล้อมกายไว้ภาพจำในอดีตตอนที่เธอยังเป็นเด็กและได้ตามเหลียนอวี้คังมาที่นี่เป็นครั้งแรกในวันนั้น เหลียนอวี้คังยืนอยู่ตรงจุดนี้เอง เขาลูบผมเธอด้วยความเอ็นดู พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดว่า“เพียวเพียวไม่ว่าในอนาคตลูกจะตัดสินใจสืบทอดกิจการของพ่อกับแม่หรือไม่ แต่ลูกจงจำไว้นะ ว่าบนโลกใบนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่การกอบโกยเงินทอง แต่มันคือชีวิตต่างหาก”“คนทำธุรกิจต้องมีความยำเกรงต่อชีวิต และต้องอ่อนน้อมต่อธรรมชาติ”“การไร้ซึ่งมโนธรรมอาจนำพาลาภยศและเงินทองมหาศาลมาให้ได้ในพริบตา แต่การยึดมั่นในคุณธรรมต่างหาก ที่จะประคับประคองให้คนเราก้าวไปได้ไกลและมั่นคงกว่าใคร”ในวันนั้น สวี่เพียวเพียวยังเด็กเกินกว่าจะหยั่งถึงความหมายอันลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ในถ้อยคำของเหลียนอวี้คังจนกระทั่งวันที่เธอต้องก้าวขึ้นมาหยัดยืนในตำแหน่งเดียวกับเขาในวันนี้ เธอจึ

ทั้งสวี่เพียวเพียวและฮั่วจี้เซินต่างก็อดไม่ได้ที่จะพลอยหลุดยิ้มออกมา เมื่อเห็นท่าทีที่ดูกระตือรือร้นจนเกินพอดีของเซ่ามู่มือของคนทั้งคู่ที่กุมประสานกันไว้ก็เผลอกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัวเมื่อรถเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทที่หน้าบ้านฮั่วจี้เซินหยุดยืนอยู่หน้าบานประตูบ้านของตนเอง พลางก้มลงทอดสายตามองสวี่เพียวเพียวที่ยืนอยู่เคียงข้างแววตาที่เขาส่งมานั้นแทนคำถามว่า คืนนี้จะเข้าบ้านไหน?สวี่เพียวเพียวไม่ได้แสดงอาการลังเลให้เห็นเลยสักนิด เธอรีบเปิดประตูบ้านของตัวเองแล้วมุดหายเข้าไปด้านใน พร้อมกับงับประตูลงในทันทีทิ้งให้ฮั่วจี้เซินยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความเงียบสงัดของโถงทางเดินเพียงลำพังชายหนุ่มหลุดขำออกมาเสียงต่ำ เขาเอื้อมปลายนิ้วที่เห็นข้อกระดูกชัดเจนเคาะลงบนบานประตูบ้านของเธอสองสามครั้งเป็นการเร่งเร้าเชิงเตือนความจำว่าเธอมีนัดต้องข้ามไปหาเขาที่ฝั่งโน้นก่อนที่เขาจะหมุนตัวเปิดประตูเข้าบ้านของตัวเองไปสวี่เพียวเพียวที่แอบอยู่หลังบานประตูได้ยินเสียงเคาะนั้นอย่างชัดเจน พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำอันทรงเสน่ห์ที่ลอยละล่องมาขยี้หัวใจก่อนความเงียบจะเข้าปกคลุมทันใดนั้น หัวใจของเธอก็

เทศกาลมงคลที่ทุกคนรอคอยกำลังขยับใกล้เข้ามาทุกขณะบริเวณริมแม่น้ำที่ทอดยาวอยู่นอกหน้าต่าง ทางรัฐบาลได้เริ่มต้นการแสดงพลุดอกไม้ไฟชุดใหญ่อย่างตระการตาในวินาทีที่สวี่เพียวเพียวประทับรอยจูบลงบนแก้มของฮั่วจี้เซินนั้นเอง เสียงพลุลูกแรกก็พุ่งทะยานข้ามขอบฟ้าขึ้นมาเป็นจังหวะที่พอดีเพราะต้องเตรียมตัวตัดผม บานหน้าต่างห้องน้ำจึงยังคงถูกเปิดทิ้งไว้แสงสีอันเจิดจรัสพุ่งทะยานขึ้นสู่ความมืดมิดก่อนจะเบ่งบานเป็นวงกว้างประดับไปทั่วท้องนภา แสงสว่างวาบนั้นทอดเงาสะท้อนลงในดวงตาของคนทั้งคู่และสลักลึกความรู้สึกที่แสนพิเศษนี้ลงในใจของฮั่วจี้เซินดวงตาของชายหนุ่มทอประกายวาบขึ้นมาเธอเป็นฝ่ายเริ่มจูบเขาก่อนลึก ๆ ในใจฮั่วจี้เซินนั้น เขาหวาดกลัวเหลือเกินว่าจะได้เห็นร่องรอยแห่งความลังเลใจปรากฏบนใบหน้าของเธอแต่จูบนี้กลับเป็นดั่งเชื้อไฟชั้นดีที่จุดประกายความหวังในใจของเขาให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งต่อให้เขาจะเคยใช้วิธีที่ดูเห็นแก่ตัวอย่างการเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยเหลียนฮว่า เพื่อหวังให้เธอใจอ่อนหรือเพียงเพื่ออยากให้เธอรู้สึกสงสาร แล้วมันจะทำไมล่ะในเมื่อสุดท้ายแล้ว เป้าหมายเดียวที่เขาสนใจก็คือการได้คว้าตัวเ

เช้าวันรุ่งขึ้นสวี่เพียวเพียวกลับมาที่บ้าน เธอพุ่งตรงไปรื้อตู้เสื้อผ้าพลางคว้าชุดกระโปรงยาวสีขาวขึ้นมาสวมทว่าพอส่องกระจกเงาบานยาวดูแล้วเธอก็ขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะเปลี่ยนใจ กลับไปหยิบชุดกระโปรงโทนสีชมพูอ่อนที่ดูหวานละมุนมาลองสวมแทน เธอหมุนตัวไปรอบ ๆ หน้ากระจก และเธอรู้สึกว่าลุคนี้ดูไม่เลวทีเดียวสวี่เจินหลี่ที่ยืนพิงกรอบประตูพลางถือแก้วกาแฟอุ่น ๆ ในมือ เฝ้ามองท่าทางมีชีวิตชีวาของลูกสาวอยู่นานแล้วเธอระบายรอยยิ้มพลางเอ่ยทัก “จะไปไหนจ๊ะ? ถึงกับต้องแต่งตัวสวยขนาดนี้เชียว?”“ก็พูดไปค่ะ หนูไม่แต่งสวยยังไงก็สวยอยู่แล้วค่ะ!” สวี่เพียวเพียวเอ่ยขณะบรรจงทาลิปสติก แววตาและหัวคิ้วของเธอพราวระยับเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความสุข“วันนี้หนูกับฮั่วจี้เซินจะไปจดทะเบียนสมรสกันค่ะ คุณแม่ว่าไงคะ?”สองแม่ลูกสบตากันเนิ่นนานต่างฝ่ายต่างพยายามมองหาอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ใต้แววตาของอีกฝ่ายสวี่เจินหลี่ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปครู่ใหญ่จนสีหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ“เอ่อ? ฮะ? ว่ายังไงนะ? สวี่เพียวเพียว นี่ลูกจะฆ่าแม่เหรอ แม่เป็นโรคหัวใจอยู่นะ!”“หนูไม่ได้โกหกนะคะ”แก้วกาแฟในมือของสวี่เจินหลี่สั่นระริกจนแทบจะประคองไว้ไ

ขั้นตอนการจดทะเบียนสมรสนั้นเรียบง่ายกว่าที่สวี่เพียวเพียวคาดไว้มากเซ่ามู่ไม่ลืมที่จะเตรียมช่างภาพมืออาชีพมาเพื่อบันทึกห้วงเวลาสำคัญนี้ไว้โดยเลือกเก็บภาพจังหวะที่มือของสวี่เพียวเพียวและฮั่วจี้เซินวางซ้อนทับกันอยู่เหนือใบสำคัญการสมรสภาพนั้นไม่ได้เปิดเผยดวงหน้าของคนทั้งคู่ มีเพียงมือที่กุมประสานกันไว้แน่นท่ามกลางการจัดวางแสงและเงาทำให้ภาพตรงหน้าออกมาสมบูรณ์ไร้ที่ติภายใต้ปรากฏการณ์ทินดัลล์ ลำแสงจากดวงอาทิตย์ที่ทอดผ่านลงมาดูแจ่มชัดราวกับสัมผัสได้เมื่อแสงอุ่นนั้นตกกระทบลงบนหลังมือของคนทั้งคู่ ภาพถ่ายใบนั้นจึงดูราวกับเปี่ยมไปด้วยไออุ่นที่แผ่ซ่านออกมาสวี่เพียวเพียวมองภาพนั้นด้วยความหลงใหลเธอไล่เลื่อนดูรูปถัดไปเรื่อย ๆ อย่างเพลิดเพลินจนกระทั่งสะดุดเข้ากับรูปที่ช่างภาพแอบบันทึกแผ่นหลังของพวกเขาทั้งคู่เอาไว้จากระยะไกลองค์ประกอบทุกอย่างในภาพดูสมบูรณ์แบบ ยกเว้นเสียแต่รอยแหว่งตรงบริเวณท้ายทอยของฮั่วจี้เซินที่เป็นร่องรอยจากการที่เธอเผลอไถปัตตาเลี่ยนพลาดไปเมื่อคืนก่อนนั้นช่างดูเด่นชัดและสะดุดตาเหลือเกินสวี่เพียวเพียวรีบปัดหน้าจอเปลี่ยนรูปในทันทีด้วยความร้อนรนเพราะเกรงว่าฮั่วจี้