All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 281 - Chapter 290

เจี่ยนหลินเองก็ไม่ได้รู้รายละเอียดถึงขั้นนั้น“มีคนได้รับบาดเจ็บด้วยเหรอ? ถ้าเป็นแบบนั้นจริง รูปคดีก็อาจจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยนะ เอาแบบนี้ เดี๋ยวฉันจะรีบกลับไปถามรายละเอียดจากสามีให้ชัดเจนอีกที แล้วนี่ทางตำรวจยังไม่ได้เข้ามาสอบปากคำเธอเลยเหรอ?”สวี่เพียวเพียวพยักหน้าช้า ๆ “มาแล้ว แต่ข้อมูลที่ฉันรู้มันก็น้อยนิดจนไม่น่าจะเป็นประโยชน์เท่าไหร่”ในมุมมองของสวี่เพียวเพียวข้อมูลที่เธอมีอยู่นั้นจำกัดเหลือเกิน เธอรับรู้เพียงว่าเหลียนฮว่าและอันย่างถูกลักพาตัวไป เหอซิงพยายามข่มขู่เรียกค่าไถ่ และในตอนนี้ครอบครัวชนวนเหตุทั้งสามคนก็ถูกควบคุมตัวเพื่อรอการสอบสวนทว่าหากท้ายที่สุดเรื่องนี้ถูกตีความว่าเป็นเพียงคดีแพ่ง เหอซิงก็คงยังลอยนวลและปลอดภัยดียิ่งเมื่อพิจารณาว่าตอนนี้เธอเป็นหญิงตั้งครรภ์ต่อให้ต้องรับโทษจำคุก กฎหมายก็อาจเปิดช่องให้เธอได้รับการประกันตัวออกมาเพื่อพักรักษาตัวข้างนอกอยู่ดีเจ้าหน้าที่ตำรวจแวะเวียนมาพบเธออยู่หลายครั้ง จากคำให้การของเธอเองและฮั่วจี้เซิน เมื่อนำมาประกอบเข้ากับหลักฐานสำคัญจากกล้องวงจรปิดในที่เกิดเหตุ ข้อมูลเหล่านั้นก็เพียงพอที่จะปะติดปะต่อภาพเหตุการ

เหลียนเส้าจิ่นรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาจนแสบจมูกอีกระลอก เขาทำได้เพียงขานรับ อืม ในลำคอเสียงตอบรับสั้น ๆ นั้นอู้อี้หนักหน่วงลอดผ่านมาทางจมูกทุกครั้งที่ดวงตาของเขาปะทะกับใบหน้าของเหลียนฮว่า หัวใจของเขากลับยิ่งถูกบีบคั้นด้วยความร้าวรานมันเป็นความเจ็บปวดที่บาดลึกจนเขารู้สึกเหมือนอากาศรอบกายค่อย ๆ จางหายไปจนแทบจะหายใจไม่ออกเด็กน้อยที่แสนดีถึงเพียงนี้ เหอซิงทำไมถึงกล้าลักพาตัวได้ลงคอบนแขนเล็กบางของเหลียนฮว่ายังคงหลงเหลือรอยแดงจาง ๆ ทิ้งไว้เป็นหลักฐานต่างหน้าจากวันที่ถูกพ่อแม่ของเหอซิงใช้กำลังฉุดกระชากตัวไปอย่างทารุณแม้คุณหมอจะยืนยันว่าไม่มีอาการบาดเจ็บภายในที่น่ากังวล ทว่าด้วยความที่ร่างกายของเด็กหญิงอ่อนแอเป็นทุนเดิม ประกอบกับภาวะผิดปกติของระบบการแข็งตัวของเลือด ทำให้รอยช้ำแดงเหล่านั้นจึงยังคงเด่นชัดและเลือนหายไปได้ช้ากว่าปกติเหลียนเส้าจิ่นจ้องมองรอยช้ำจาง ๆ เหล่านั้น ความขมขื่นและละอายใจพวยพุ่งขึ้นมาจนล้นอกความรู้สึกผิดที่มีต่อเหลียนฮว่าเอ่อล้นออกมาอย่างหยุดยั้งไม่ได้เขาออกแรงขยี้หยาดน้ำตาบนใบหน้าอย่างรุนแรงในวินาทีนั้น ทั้งฝุ่นดินที่เกรอะกรัง คราบเลือดที

ครึ่งเดือนผันผ่านสวี่เพียวเพียวพาเหลียนฮว่าออกจากโรงพยาบาลเพื่อกลับมาพักฟื้นต่อที่บ้านในช่วงเวลาครึ่งเดือนที่ผ่านมานั้น เธอวาดผลงานทั้งสามชิ้นตามที่ฮั่วซื่อกรุ๊ปว่าจ้างจนเสร็จสมบูรณ์พอดีครั้นเมื่อเธอส่งมอบงานทั้งหมดผ่านช่องทางออฟฟิเชียล กระแสชื่นชมก็หลั่งไหลมาอย่างถล่มทลายเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญเหล่านั้นต่างยกย่องให้เหยียนเฟิงกลายเป็นจิตรกรเอกผู้มีฝีแปรงราวกับเทวดาสรรค์สร้าง และเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยากที่สุดในใต้หล้าในบรรดานักวาดที่ฮั่วซื่อกรุ๊ปทุ่มงบประมาณจ้างมาในคราวเดียวกัน แม้ค่าตัวของเหยียนเฟิงจะพุ่งสูงลิ่ว ทว่าคุณภาพของผลงานที่ถูกส่งมานั้นกลับยอดเยี่ยมเพียงแค่ลองนำภาพวาดของจิตรกรคนอื่นมาวางเทียบเคียงกัน ความแตกต่างชั้นเชิงก็ปรากฏชัดแจ้งจนไม่ต้องเสียเวลาไตร่ตรองให้มากความฝ่ายศิลป์ที่ตอนแรกเคยแอบก่นด่าเรื่องงบประมาณก้อนโตที่ถูกทุ่มไปกับเหยียนเฟิงครั้นได้เห็นผลงานจริงต่างก็ปิดปากเงียบสนิท แววตาที่เคยฉายแววเคลือบแคลงกลับแปรเปลี่ยนเป็นความตราตรึงนาทีนี้เงินทุกบาททุกสตางค์ที่จ่ายไป บอกได้คำเดียวว่าคุ้มค่าเกินราคาจริง ๆ ในที่สุด วันนัดพิจารณาคดีของสวี่ซื่อก็มาถึงเนื

“เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะตัวแกไม่ได้เรื่องนั่นแหละ! ขนาดมีคนคอยตามสะกดรอยแฟนตัวเอง แต่กลับซื่อบื้อจนไม่รู้ตัวเลยสักนิด”เหอซิงแสยะยิ้มเย็นชาแสนเยือกเย็นออกมาสวี่เพียวเพียวไม่เคยระแคะระคายเรื่องนั้นเลยจริง ๆ อย่างที่อีกฝ่ายว่าทว่าในวินาทีนี้ ต่อให้เธอจะรู้แจ้งเห็นจริงหรือยังคงมืดบอดสับสน แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรแล้วเธอก้มหน้าลงพลางทอดมองสายห้อยโทรศัพท์ที่ติดอยู่กับเคสอย่างเหม่อลอย ของชิ้นนี้คือสิ่งที่ฉีเหมี่ยวเป็นคนนำมาคืนให้เธอบางที ของชิ้นนี้อาจจะเป็นสิ่งที่ฉีเหมี่ยวบังเอิญเก็บได้ในระหว่างที่แอบสะกดรอยตามฮั่วจี้เซินอยู่ก็เป็นได้ในห้วงเวลานั้น ไม่ว่าจะเป็นการแอบติดตาม หรือเป็นการคอยตามตื๊อ ทว่ามีผู้หญิงมากหน้าหลายตาเหลือเกินที่พยายามจะแทรกตัวเข้าหาฮั่วจี้เซิน ทว่าสุดท้ายแล้ว ทัศนคติและจุดยืนที่แน่วแน่ของเขาเองต่างหากที่เป็นตัวตัดสินทุกอย่างแววตาของเหอซิงก็สั่นไหวด้วยความสับสนที่พาดผ่านมาชั่วครู่“ที่ฉันสังเกตเห็นยัยฉีเหมี่ยวได้ ก็เพราะยัยนั่นมันมีกลิ่นอายเหมือนกับฉันยังไงล่ะ เกิดมาโดยไม่มีใครต้องการ ถูกคนในบ้านรุมขูดรีดเนื้อหนังแม้แต่ในวันที่สอบติดมหาวิทยาลัย คนพรรค์นั้นน

ภายหลังจากมหากาพย์การพิจารณาคดีสิ้นสุดลงในที่สุดบริษัทสวี่ซื่อก็หวนคืนสู่การครอบครองของสวี่เพียวเพียวอย่างเต็มภาคภูมิหลังจากที่เธอได้หารือกับสวี่เจินหลี่อย่างละเอียดแล้ว ทั้งคู่ต่างเห็นพ้องต้องกันว่าจะย้ายฐานที่มั่นกลับไปใช้อาคารสำนักงานด้วยเหตุผลสองประการ หนึ่งคือเพื่อเป็นการประหยัดงบประมาณ และสองคืออุปกรณ์สำนักงานที่จำเป็นส่วนใหญ่ยังคงอยู่ในสภาพดี ไม่มีความจำเป็นต้องจัดหาใหม่ทว่าปัญหากวนใจอย่างหนึ่งก็อุบัติขึ้น เมื่อที่พักชั่วคราวในปัจจุบันของพวกเธอนั้นตั้งอยู่ห่างไกลจากตึกสำนักงานสวี่ซื่อการที่สวี่เพียวเพียวต้องเดินทางไปกลับในระยะทางไกลทุกวัน เริ่มกลายเป็นอุปสรรคอย่างเลี่ยงไม่ได้สวี่เพียวเพียวตัดสินใจลงชื่อสมัครเรียนขับรถเพื่อแก้ปัญหาการเดินทาง แต่ไม่รู้ว่าโสงเจี๋ยไปแอบทราบข่าวนี้มาจากที่ไหนเพราะในเย็นวันนั้นเอง โสงเจี๋ยก็ได้สั่งให้คนส่งรถยนต์มาจอดรอให้เธอถึงที่พักพร้อมกับข้อความที่ระบุว่า นี่คือของขวัญเพื่อปลอบขวัญและร่วมยินดีที่สวี่เพียวเพียวกับเหลียนฮว่าสามารถก้าวข้ามผ่านเคราะห์ร้ายครั้งใหญ่มาได้สำเร็จรถคันที่โสงเจี๋ยเลือกเฟ้นมานั้น เป็นรุ่นและแบรนด์ที่เน้นความเ