ฮั่วจี้เซินส่ายหน้าช้า ๆ “ไม่ต้องหรอก ปล่อยให้ฮว่าฮว่าพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ แล้วช่วยจัดหาจิตแพทย์เด็กเก่ง ๆ มาดูแลสักคน เพราะตอนที่ฉันถูกแทง ดูเหมือนว่าฮว่าฮว่าจะเป็นคนเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี”แม้ว่าเหลียนฮว่าและอันย่างจะถูกมอมยานอนหลับ ทว่าดูเหมือนว่าพ่อแม่ของเหอซิงจะตระหนี่ถี่เหนียวเกินกว่าจะยอมให้ยาที่มีราคาแพงขนาดนี้กับเด็กทั้งสองในปริมาณมากผลคือในระหว่างที่เกิดเรื่องระทึกขวัญนั้น เหลียนฮว่ากลับปรือตาตื่นขึ้นมาเสียก่อนวินาทีที่ปลายมีดที่อยู่ในมือพ่อของเหอซิงพุ่งเข้าใส่ฮั่วจี้เซิน เหลียนฮว่าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพลางตะโกนเรียกเขาออกมาสุดเสียงทว่าคำที่หลุดออกมานั้นไม่ใช่คำว่า คุณลุงฮั่ว แต่กลับเป็นคำว่า คุณพ่อฮั่วจี้เซินเองก็ไม่แน่ใจนักว่าตนเองตาฝาดไป หรือเป็นเพราะหูแว่วไปเองกันแน่หรือบางที มันอาจจะเป็นเพียงภาพหลอนที่จิตปรุงแต่งขึ้นในเสี้ยววินาทีที่เฉียดใกล้ความตายทว่าในขณะนั้น เขากลับมีความคิดเพียงหนึ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวอยู่ในหัวนั่นคือ เขาต้องปกป้องเหลียนฮว่าไว้ให้ได้หากเหลียนฮว่าเป็นอะไรไปแม้เพียงปลายเล็บ ทั้งสวี่เพียวเพียวและคุณนายฮั่วคงต้องใจสลายเป็นแน่เขา
Read more