All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 361 - Chapter 370

ฮั่วจี้เซินกลับไม่ได้รู้สึกกังวลกับเรื่องนี้มากนัก“การเลือกโรงเรียนมันคือการเลือกของทั้งสองฝ่าย ถ้าฮว่าฮว่าชอบ เราก็ค่อยให้ลูกเรียน แต่ถ้าลูกไม่ชอบ ค่อยให้ไปเรียนโรงเรียนนานาชาติแทน”“อีกอย่าง ฮว่าฮว่าฉลาดมากนะ เธอยังไม่ทันสังเกตเห็นเท่านั้นเอง”โรงเรียนนานาชาติในเมืองเอหลายแห่ง ตระกูลฮั่วก็มีหุ้นส่วนและร่วมลงทุนอยู่ด้วยในสายตาของฮั่วจี้เซินแล้ว ลูกจะเข้าเรียนที่ไหนนั้น ขึ้นอยู่กับความพึงพอใจของเหลียนฮว่าเป็นสำคัญสวี่เพียวเพียวพยักหน้าเห็นพ้องกับฮั่วจี้เซินอย่างยิ่ง“ฉันเองก็รู้สึกว่าฮว่าฮว่าเป็นเด็กฉลาด แต่ตอนเด็ก ๆ ฉันไม่ค่อยรักเรียนเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าตอนเด็ก ๆ นายเป็นเหมือนกันหรือเปล่า”ไอน้ำจากหม้อซุปพวยพุ่งขึ้นมาจนพร่าเลือน ซาลวี่เอินถอดแว่นตาออกเพื่อเช็ดเลนส์ พลางเอ่ยแทรกขึ้นมาว่า “อาเซินตอนเด็ก ๆ เรียนเก่งจะตาย แถมนิสัยจะมาเหลวไหลก็ไม่ได้ด้วย ถ้าผลการเรียนไม่ดีก็อดข้าวอีก ลูกของคุณสองคนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้พันธุกรรมใครไปมากกว่ากันล่ะหน่า”ต่งอีโอวอุทาน ห้ะ ออกมาด้วยความตกใจ“ลูกสาวของคุณหนูสวี่เป็นลูกของพี่เซินเหรอ?”ซาลวี่เอินย้อนถาม “แล้วจะให้เป็นลูกใครล่ะ?”ต

ภายในห้องอุ่นกำลังดีด้วยระบบทำความร้อนใต้พื้น ต่อให้สวมเพียงชุดนอนกระโปรงผ้าไหมตัวบางก็ไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็น อุณหภูมิในห้องช่างพอเหมาะพอเจาะไปเสียทุกอย่างสวี่เพียวเพียวทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ก่อนจะพบว่าภาพยนตร์ที่ฮั่วจี้เซินเลือกเปิดขึ้นมานั้นคือหนังรักแนวอาร์ตที่มีจังหวะเนิบนาบแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกรัญจวนใจ ฉากบนจอฉายภาพพระนางที่เปลือยกายจุมพิตกันท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาเต็มห้องฝ่ามือของฮั่วจี้เซินทาบลงบนหัวเข่าของสวี่เพียวเพียว ก่อนจะค่อย ๆ ลูบไล้สูงขึ้นไปเรื่อย ๆ กลิ่นหอมจากเทียนหอมที่จุดไว้ในห้องอบอวลไปทั่ว มีเสียงปะทุเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อไส้เทียนแตกตัวริมฝีปากของฮั่วจี้เซินทำหน้าที่แทนมือของเขาเขาประทับจูบลงบนต้นขาของสวี่เพียวเพียว จุมพิตที่เปียกชื้นไต่ระดับสูงขึ้นไปจนถึงจุดหนึ่งแล้วหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นมือของสวี่เพียวเพียวคว้าหมับเข้าที่โซฟาหนังจนเกิดเสียงเสียดสีบาดหู เธอไม่อาจยึดเหนี่ยวสิ่งใดไว้ได้เลย“ฮั่วจี้เซิน...”ฮั่วจี้เซินเพียงส่งเสียงตอบรับในลำคอเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ปลายจมูกของเขาเปียกชื้นเล็กน้อย“เธอบอกไม่ใช่เหรอว่าฉันมีปากแต่ใช้ไม่เป็น? แล้วถ้าใช้แบ

ซูมู่ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อย“จริง ๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร ผมก็แค่ซื้อข้อมูลเกมมานิดหน่อย แล้วเอามาทำเกมใหม่ เรื่องแค่นี้ต้องทำเป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนั้นเลยเหรอ?”ซูอันก่นด่าด้วยความโกรธแค้นแทบคลั่ง “ตอนนี้ตระกูลฮั่วกล่าวหาว่าเราทำให้เขาเสียหาย และเรียกค่าชดเชยมหาศาล ไม่อย่างนั้นเขาจะส่งแกเข้าคุก!”ซูมู่ทำเพียงหาวออกมาหวอดใหญ่“พี่ใหญ่ครับ ข้อแรก ผมไม่ได้ขโมยข้อมูลเกมนั้นมา ข้อที่สอง ผมไม่ใช่ผู้พัฒนาหลักของเกมนี้ ถ้าฮั่วจี้เซินอยากจะฟ้อง ก็ปล่อยให้เขาฟ้องไปสิ”เขาไม่ได้เห็นเลยว่านี่คือเรื่องวิกฤตที่อาจทำลายชีวิตได้“ตอนนี้พี่สาวก็ทำงานอยู่ที่ฮั่วซื่อไม่ใช่เหรอ? ถ้าหาทางออกไม่ได้จริง ๆ ก็แค่โยนบาปไปว่าพี่สาวเป็นคนขโมยข้อมูลพวกนั้นมาให้ผม โดยที่ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย แค่นี้พวกเขาก็ทำอะไรผมไม่ได้แล้ว”ซูอันชะงักไปครู่หนึ่งเขากำลังพิจารณาข้อเสนอที่เห็นแก่ตัวของซูมู่อย่างจริงจังทว่าเขากลับปฏิเสธออกมาในเวลาต่อมา“ไม่ได้ ถ้าหากว่าหว่านหว่านมีโอกาสได้ลงเอยกับคุณชายเล็กตระกูลซา ประวัติของเธอจะด่างพร้อยไม่ได้เด็ดขาด ตระกูลซาไม่มีวันรับลูกสะใภ้ที่มีมลทินแบบนั้นแน่”

ทีแรกสวี่เพียวเพียวก็ยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่ที่เซ่ามู่เรียกเธอแบบนั้นแต่เซ่ามู่ดันบอกว่า ถ้าคุณนายไม่ชอบ เขาคงต้องเริ่มไปหัดชินกับงานใหม่ที่อื่นแทนแล้วนั่นแหละ สวี่เพียวเพียวถึงได้จำใจยอมรับคำเรียกนั้นมาแบบแกน ๆ และก็เป็นอย่างที่คิด ทุกครั้งที่เซ่ามู่เรียกเธอว่า คุณนาย สีหน้าของฮั่วจี้เซินจะดูดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัดสวี่เพียวเพียวเองก็รู้ซึ้งถึงนิสัยของผู้ชายคนนี้ดีทั้งเอาแต่ใจ ทั้งหัวรั้น แถมยังขี้งอนเป็นเด็ก ๆ เกาลัดคั่วยังคงมีไอน้ำกรุ่น ๆ สวี่เพียวเพียวหยิบทานลูกหนึ่ง รสชาติทั้งหวานทั้งนุ่มละมุนลิ้นเกาลัดในถุงถูกแกะเปลือกออกจนหมดแล้ว แค่คิดก็รู้ได้ทันทีว่าเขาคงนั่งแกะให้เธอระหว่างที่จอดรถรอนั่นเองสวี่เพียวเพียวหยิบขึ้นมาลูกหนึ่งแล้วป้อนใส่ปากฮั่วจี้เซิน “ครั้งล่าสุดที่ได้กินเจ้านี่ น่าจะเป็นตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยมั้ง ตอนนั้นนายก็ซื้อให้ฉันเหมือนกัน”“แต่ตอนนั้นเธอบอกให้ฉันแกะให้ แล้วฉันปฏิเสธไป”ดังนั้น ครั้งนี้เขานั่งแก้ตัวด้วยการแกะเกาลัดจนหมดถุงบนรถเนี่ยนะ?เรื่องบางเรื่องที่สวี่เพียวเพียวหลงลืมไปแล้ว ฮั่วจี้เซินกลับยังคงฝังใจและรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ ต่อให้ไม่มีใ

“พี่ใหญ่สั่งให้ฉันไปดูตัว ถึงฉันจะไม่พอใจแค่ไหน ก็ไม่กล้าพูดออกไปตรง ๆ แบบเธอ”“แล้วก็ยังมีคุณสวี่อีก เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่าคุณฮั่วคงจะแต่งงานกับผู้หญิงที่คล้าย ๆ กับฉัน ขอแค่การแต่งงานเป็นเพียงฉากบังหน้าก็พอแล้ว ฉันถึงขั้นคิดว่าหลังแต่งงานฉันจะไม่ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเขาเลยด้วยซ้ำ”ซูหว่านยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรง ๆ ก่อนจะนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วกระดกเหล้าที่เหลือในแก้วของซาลวี่เอินจนหมดรวดเดียว“แต่ฉันคิดผิด ผิดมหันต์เลยค่ะ ไม่ว่าจะเป็นคุณสวี่หรือคุณหนูห้า พวกเธอต่างก็เข้มแข็งและเก่งกว่าฉันไม่รู้ตั้งกี่เท่า”ซาลวี่เอินรู้ดีว่าเธอเริ่มเมาแล้วเขาอยากจะเอ่ยปลอบใจเธอ ทว่าก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดีซูหว่านซบหน้าลงกับฝ่ามือ พลางสะอึกสะอื้น “ความผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุดของฉัน ก็คือความไม่ยินยอมพร้อมใจ”ไม่ยินยอมที่จะได้รับความรักไม่มากพอ ไม่ยินยอมที่ตระกูลซูผลักไสเธอให้กลายเป็นคนนอก และไม่ยินยอมที่คนในครอบครัวเห็นเธอเป็นเพียงเครื่องมือในการดองผลประโยชน์ทางธุรกิจความไม่ยินยอม แท้จริงแล้วมันก็คือความหวังที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจนั่นเองซาลวี่เอินถอนหายใจตามเขาลุกขึ้นแล้วตบไหล่ซูหว่านเบา ๆ