All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 531 - Chapter 540

“ไปพักที่บ้านฉันสักสองสามวันสิ แม่ฉันต้องชอบเธอแน่ ๆ ”เจินอวิ๋นนั้นแพ้ทางเด็กสาวที่ว่าง่ายเชื่อฟังเป็นทุนเดิม ยิ่งหากใครพูดจาอ่อนหวานรู้จักออดอ้อนด้วยแล้ว ยิ่งถูกใจเป็นเท่าตัวซึ่งฮั่วสวินเจินไม่ใช่เด็กประเภทนั้น แต่ซูหว่านกลับเป็นเช่นนั้นพอดีซูเหย่าฉิงได้ยินดังนั้นพลันรู้สึกกระอักกระอ่วนส่วนต่งเอ๋อเหม่ยนั้นอยากจะอาละวาดให้รู้แล้วรู้รอด แต่ด้วยสถานะในงานสังคมทำให้เธอไม่อาจเสียกิริยาได้ ใบหน้าของเธอจึงบิดเบี้ยวเปลี่ยนสีจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่รอมร่อครั้นจบงานเลี้ยง สวี่เพียวเพียวและเยี่ยนชิวต่างก็แวะซื้อเครื่องประดับติดไม้ติดมือกลับไปคนละสองสามชิ้นสวี่เพียวเพียวเลือกซื้อให้โสงเจี๋ยและสวี่เจินหลี่ ในขณะที่เยี่ยนชิวเลือกซื้อให้ตัวเองเยี่ยนชิวจ้องมองอีกฝ่ายพลางหรี่ตาลง“ไม่ซื้อให้ตัวเองบ้างเหรอ? หรือว่าคุณฮั่วเขาไม่ยอมให้เธอใช้เงินกันล่ะ?”“ก็รูดบัตรเขาอยู่นี่แหละ แต่ฉันแค่ชอบเครื่องประดับแบรนด์ตัวเองมากกว่าน่ะ”ทว่ามาถึงงานทั้งทีจะให้ไม่ควักเงินจ่ายเลยก็คงดูไม่ดีนัก จึงถือโอกาสเลือกซื้ออะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเป็นการสนับสนุนแบรนด์ก็เพียงพอแล้วส่วนต่งเอ๋อเหม่ยนั้นได้ซื้อเข็ม

ซาลวี่เอินเงยหน้าขึ้นสบตาซูเหวินเฉียงเมื่อได้ยินประโยคนั้นจากปากอีกฝ่าย มุมปากข้างหนึ่งพลันยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับเสียงหัวเราะ“ในสายตาของคุณซู ลูกสาวมีไว้เพื่อด่าทอทุบตีงั้นหรือครับ?”“ไม่ใช่แบบนั้นแน่นอนครับ เพียงแต่ลูกสาวก็ส่วนหนึ่ง ส่วนผู้หญิงก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”ในความคิดของซูเหวินเฉียง แม้ซูหว่านจะดูอยู่บ้าง แต่ก็แสนจะทึ่มทื่อและเชื่องช้า ตอนที่เชื่อฟังก็ยังพอเรียกว่าอ่อนหวานได้ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่ขัดใจขึ้นมา ก็เทียบไม่ได้เลยกับซูเหย่าฉิงในเวลานี้เขานึกเสียดายอยู่ลึก ๆ ที่เมื่อก่อนไม่ได้ทุ่มเงินเลี้ยงดูซูเหย่าฉิงให้ดีกว่านี้ หากทำแบบนั้น ในวันที่ตระกูลซูตกที่นั่งลำบาก บ้านเขาก็คงจะมีลูกสาวที่ใช้งานได้เพิ่มขึ้นอีกคนน่าเสียดายที่เธอเป็นเพียงลูกบุญธรรมไม่ใช่สายเลือดแท้ ๆ การจะทุ่มเงินลงทุนกับเธอมากเกินไปจึงเป็นสิ่งที่ซูเหวินเฉียงรู้สึกเสียดายเงินทองเหลือเกินซาลวี่เอินเอ่ยตอบด้วยท่าทีผ่อนคลาย “ครอบครัวของเราไม่มีคติการอบรมสั่งสอนด้วยการด่าทอหรือลงไม้ลงมือกับภรรยาหรอกครับ อีกอย่างหว่านหว่านเป็นคนดีมากครับ”คำว่าหว่านหว่านเป็นคนดีมากที่เอ่ยออกมา ทำเอาซูเหวินเฉียงและต่ง

ฮั่วสวินเจินชูโทรศัพท์ขึ้น “เงินค่าแก้ว ฉันโอนให้เรียบร้อยแล้วนะคะ พี่ชายฉันรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว หากคุณชายซูคิดจะรั้งฉันไว้ด้วยกำลัง ฉันก็เกรงว่าผลลัพธ์อาจจะไม่เป็นอย่างที่คิดนะคะว่าไหม?”ตอนที่ฮั่วสวินเจินตัดสินใจมาที่นี่ เธอไม่ได้คาดหวังเลยว่าคนตระกูลซูจะทำตัวซื่อสัตย์เธอจึงส่งข้อความบอกฮั่วจี้จั๋วไว้ล่วงหน้า ให้เขามาคอยรับอยู่ที่หน้าประตูเพื่อความปลอดภัยฮั่วสวินเจินลากเสียงยาวอย่างจงใจ “อ้อ จริงด้วย อีกอย่าง คุณปู่ของฉันก็รออยู่ข้างนอกด้วย ท่านอายุมากแล้ว เกรงว่าคงจะรอนานไม่ได้นะคะ”คุณปู่ฮั่วก็มาด้วยอย่างนั้นเหรอ?ซูอันมองซูเหวินเฉียงด้วยสีหน้าสับสนและทำอะไรไม่ถูก ในสถานการณ์ที่บีบคั้นเช่นนี้ สุดท้ายซูเหวินเฉียงก็จำต้องกัดฟันปล่อยตัวเธอไปต่งเอ๋อเม่ยมองแผ่นหลังของซูหว่านที่กำลังเดินตามซาลวี่เอินออกไป ในใจของเธอรู้สึกโหวงเหวงอย่างประหลาด ราวกับมีลางสังหรณ์ว่าหากซูหว่านก้าวพ้นจากที่นี่ไปในครั้งนี้ เธอจะไม่มีวันกลับมาใส่ใจคนตระกูลซูอีกเลยตลอดกาลด้วยความตื่นตระหนกนี้ เธอจึงหลุดปากร้องเรียกออกไป “หว่านหว่าน...”ซูหว่านชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองต่งเอ๋อเหม่ยพลาง

“คุณแม่หมายถึงพี่เจี่ยนหลินเหรอคะ?”โสงเจี๋ยพยักหน้ารับ “ใช่แล้ว ผู้อาวุโสตระกูลเหลียงเป็นคุณตาของเธอ ลองโทรไปถามดูสิว่าใช่เธอหรือเปล่าที่เป็นคนช่วยติดต่อเรื่องนี้ให้สวินเจิน”สวี่เพียวเพียวเองก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อยเธอตัดสินใจต่อสายตรงถึงเจี่ยนหลินทันที หลังจากทักทายไปเพียงสองสามคำ เจี่ยนหลินที่อยู่ปลายสายก็หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี“ใช่แล้วล่ะ ฉันนี่แหละที่เป็นคนบอกให้ทางบ้านส่งรูปไปเอง ครั้งก่อนคุณป้าถามฉันว่ามีสาวคนไหนเหมาะ ๆ บ้างไหม เขาอยากได้คนที่หัวแข็งหรือมีบุคลิกเข้มแข็งหน่อยน่ะ ฉันก็นึกถึงผู้อำนวยการฮั่วขึ้นมาเลยแนะนำให้คุณป้าลองไปศึกษาข้อมูลของเธอดู”“เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับฉันหรอกนะ ฉันแค่รำคาญที่โดนเซ้าซี้เลยพูดไปส่ง ๆ แต่เป็นคุณป้าฉันต่างหากที่พอได้ดูแล้วกลับถูกใจผู้อำนวยการฮั่วเข้าจริง ๆ ถึงได้ตัดสินใจส่งรูปไปน่ะ”สวี่เพียวเพียวกล่าวขอบคุณ พร้อมทั้งสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับฝ่ายชายอีกสองสามประโยคก่อนจะวางสายไปเมื่อหันกลับมาพบกับสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเจินอวิ๋น สวี่เพียวเพียวก็เอ่ยอย่างจนใจ “เป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่เจี่ยนหลินค่ะ การอบรมสั่งสอนของตระ

ฉินอวี่โยวไม่เข้าใจเลยสักนิดเขารู้เพียงว่าไส้กรอกย่างที่เพิ่งซื้อมาคงไม่มีโอกาสได้กินต่อแล้ว จึงตัดสินใจแบ่งให้สวี่เพียวเพียวและโสงเจี๋ย ก่อนจะยื่นไม้สุดท้ายให้เจินอวิ๋นด้วยท่าทีเสียดายสวี่เพียวเพียวเห็นท่าทางนั้นก็นึกขำ“หนูมีเงินซื้อของพวกนี้ด้วยเหรอ?”“คุณแม่โอนเงินใส่ไว้ในนาฬิกาให้ผมครับ คุณน้าสะใภ้ดูสิ ครั้งก่อนผมใช้นาฬิกาถ่ายรูปคุณน้าใหญ่ได้ด้วยนะ!”พอได้โอกาสฉินอวี่โยวก็เริ่มอวด เขาลืมเรื่องที่ต้องสูญเสียไส้กรอกไปถึงสามไม้จนหมดสิ้น รีบเปิดนาฬิกาข้อมือให้สวี่เพียวเพียวดูรูปถ่ายผลงานของตนตามประสาเด็กเล็กที่เพิ่งหัดใช้กล้อง ก็เพียงแค่กดชัตเตอร์ไปเรื่อยเปื่อยตามที่เห็นตรงหน้าตัวเขาเองก็คงไม่รู้เหมือนกันว่าถ่ายอะไรติดมาบ้างสวี่เพียวเพียวเลื่อนรูปผ่านไปทีละภาพ ทว่าจู่ ๆ ในภาพปรากฏร่างของฮั่วจี้เซินกำลังวางมือไว้บนขอบรถเข็น สายตามองตรงไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า ส่วนบนรถเข็นนั้นมีฮั่วเยวียนนั่งอยู่และถัดไปข้างหลังไม่ไกลนัก ยังมองเห็นร่างของคุณปู่ฮั่วปรากฏอยู่ด้วยฮั่วจี้เซินเองก็อยู่ที่เขาจิ่วฟางด้วยงั้นหรือ?เวลาที่บันทึกไว้ในรูปนั้นคือเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนนี่เองฉินอวี