All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 671 - Chapter 680

เขาไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าเกิดปัญหาตรงจุดไหนกันแน่เป็นเพราะเธอยังชอบเขาไม่มากพอ จนรู้สึกว่าตัวเองยังสามารถหาคนที่ดีกว่านี้ได้งั้นเหรอ?หรือว่าเธอรู้สึกว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายที่คุ้มค่าแก่การฝากชีวิตกันแน่?ความคิดที่สับสนวุ่นวายเหล่านี้ ทำให้ซาลวี่เอินจิตใจยุ่งเหยิงไปหมดซูหว่านหยิบเยลลี่ขึ้นมากินเม็ดหนึ่งก่อนจะป้อนเข้าปากซาลวี่เอินอีกเม็ดหนึ่ง“การแต่งงานไม่ใช่เรื่องของคนแค่สองคนเท่านั้นนะคะ แต่มันคือเรื่องของครอบครัวสองครอบครัว การที่ฉันก้าวเข้าสู่ครอบครัวของพี่ และพี่ก้าวเข้าสู่ครอบครัวของฉัน ย่อมต้องแบ่งพลังงานและความสนใจไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หากบ้านเรามีชีวิตใหม่เกิดขึ้น การรวมตัวกันของครอบครัวก็คือการสืบต่อทางชีวิตชนิดหนึ่ง”“แต่ตอนนี้ฉันยังไม่มีแผนที่จะมีลูก ดังนั้นสำหรับฉันแล้ว การแต่งงานจึงยังไม่ใช่สิ่งจำเป็นในตอนนี้ค่ะ”ซูหว่านมองตรงไปยังเขาด้วยแววตาสงบแววตานั้นดั่งผืนน้ำในทะเลสาบ สงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น“หรือไม่งั้น พี่ก็บอกฉันทีสิคะว่า การแต่งงานมีข้อดีในทางปฏิบัติอะไรบ้าง?”ทั้งที่เธออายุน้อยกว่า และประสบการณ์ทางสังคมก็ยังเทียบไม่ได้กับซาลวี่เอินเลยแม้แต่น้อย ทว่าในว

-เดือนพฤษภาคมผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว พอเข้าสู่เดือนมิถุนายน แสงแดดในเมืองเอก็สว่างจ้าจนแทบจะแผดเผาทุกคนจนแห้งเหือดเป็นมนุษย์ตากแห้งทางโรงเรียนอนุบาลโทรศัพท์มาถามว่า ปีนี้สวี่เพียวเพียวจะให้ฮว่าฮว่าเข้าเรียนภาคฤดูร้อนระยะสั้นหรือไม่ก่อนหน้านี้เพราะเธอทำงานยุ่ง ฮว่าฮว่าจึงไม่มีวันหยุดภาคเรียนฤดูหนาวและฤดูร้อนแต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วสวี่เจินหลี่กับโสงเจี๋ยตกลงวางแผนช่วงปิดเทอมฤดูร้อนของเหลียนฮว่าเอาไว้ล่วงหน้านานแล้ว“ปีนี้พวกเราไม่ลงเรียนคอร์สภาคฤดูร้อนแล้วนะ ให้ปล่อยหยุดยาวตามปกติไปเลย”“โอเค งั้นฉินอวี่โยวคงต้องเข้าเรียนคนเดียวแล้วล่ะ คราวนี้เขาคงต้องโดดเดี่ยวคนเดียวแน่ ๆ”ทางด้านงานของอวี๋ฮุ่ยยังคงยุ่งเหมือนเดิมยิ่งหลังจากหย่าร้างไปแล้ว งานของเธอกลับยิ่งรัดตัวหนักกว่าเดิมเสียอีกในช่วงหลายปีที่ผ่านมา กลุ่มบริษัทสามารถปิดดีลควบรวมกิจการสวย ๆ ไปได้หลายโครงการ ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นผลงานที่อวี๋ฮุ่ยออกไปเจรจาด้วยตัวเองทั้งสิ้นในขณะที่อวี๋ฮุ่ยกำลังฟาดฟันและผงาดอย่างโดดเด่นในโลกของการทำงาน ฉินอวี่โยวเลยพลอยกลายเป็นเด็กไร้คนคุมประคบประงม แม้ว่าคุณโสงหย่งจะช่วยดูแลให้อยู่บ้าง แ

ต่อหน้าภรรยาตัวจริงของเขาแท้ ๆ กล้าพูดจาแบบนั้นออกมาได้ยังไงกัน!คนเพิ่งจะพูดจานินทาไปเมื่อครู่รีบเอ่ยปากขึ้น “ขอโทษด้วยค่ะคุณสวี่ เมื่อครู่พวกเราไม่ได้ตั้งใจ...”“ไม่ต้องมาขอโทษฉันหรอกค่ะ พวกคุณเป็นพนักงานของกลุ่มบริษัท แค่ทำงานในมือให้ดีก็พอแล้ว”ปากงอกอยู่บนตัวของพวกเขาเองอยากจะพูดอะไร ก็ไม่พ้นเรื่องอคติทว่าต่อให้มีความอคติ สวี่เพียวเพียวก็ไม่ได้คิดจะไปแก้ไขความนึกคิดเหล่านั้นชั่วขณะนั้น ภายในลิฟต์เหลือเพียงเสียงลอบปาดเหงื่อด้วยความหวาดหวั่นโชคดีที่ถึงชั้นเป้าหมายอย่างรวดเร็ว พอประตูลิฟต์เปิดออก ก็เห็นเซ่ามู่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว“คุณสวี่ครับ คุณฮั่วให้ผมมารอรับ ตอนนี้เขาอยู่ในห้องประชุมครับ”สวี่เพียวเพียวเดินออกมาจากด้านใน พยักหน้ารับเล็กน้อยให้แก่เซ่ามู่เดินไปได้สองก้าว เธอก็หันกลับไปมองพนักงานไม่กี่คนที่เพิ่งจะนินทาเธอเมื่อครู่สวี่เพียวเพียวยกมือขึ้นทัดปอยผมข้างใบหู เพชรบนแหวนแต่งงานส่องประกายระยิบระยับ แสงหลากสีสันเจิดจ้าบาดตาเป็นที่สุดสวี่เพียวเพียวยิ้มด้วยสีหน้าสงบ“อยากมีลูกให้ฮั่วจี้เซินงั้นเหรอ? สู้ ๆ ล่ะ ฉันเคารพความฝันของพวกเธอนะ”“แต่คุณค่าของผู้หญิงไม่

เซ่ามู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบเอ่ยเสริมขึ้นมาอย่างรู้จังหวะ “บอสเป็นคนเลือกฝ่ายนั้นให้มาร่วมมือด้วยครับ ทั้งที่ตอนแรกมีบริษัทที่สนใจจะแข่งขันเสนอตัวตั้งหลายเจ้า”ฮั่วจี้เซินส่งเสียงฮึ่มในลำคอ“ก็ต้องเลือกคู่ค้าที่มีสายตาเฉียบคมอยู่แล้วสิ”สวี่เพียวเพียวเกิดความสงสัย จึงเอ่ยถาม “โปรเจกต์อะไร?”“ผู้จัดหาเหล็กเส้นสำหรับไซต์งานก่อสร้างใหม่น่ะ”สวี่เพียวเพียวถึงกับเงียบไป “...”คู่ค้าที่ส่งมอบเหล็กเส้นเนี่ยนะ จำเป็นต้องใช้รสนิยมทางศิลปะระดับไหนกัน?นี่เขาจงใจอวดชัด ๆหลังจากเซ่ามู่ออกไปแล้ว ฮั่วจี้เซินก็ซบใบหน้าลงกับซอกคอของสวี่เพียวเพียว “ฉันแจกขนมแต่งงานให้ทุกคนไปหมดแล้วนะ”บนกล่องขนมแต่งงาน เป็นรูปตัวการ์ตูนที่สวี่เพียวเพียววาดขึ้นมาเองข้างในยังมีการ์ดข้อความแนบไว้อีกด้วยจะมีใครในบริษัทที่ไม่รู้บ้างว่าเขาแต่งงานมีภรรยาแล้วคนพวกนี้ยังอุตส่าห์ดั้นด้นเข้ามารุมสอดรู้สอดเห็น แต่กลับทำงานในหน้าที่ของตัวเองให้ดีไม่ได้ฮั่วจี้เซินกล่าวว่า “ที่รัก ถ้าฉันไม่ได้หน้าตาดีแบบนี้ จะช่วยตัดปัญหาจุกจิกไปได้เยอะเลยหรือเปล่านะ?”“นั่นสินะ” สวี่เพียวเพียวเห็นพ้องกับข้อสันนิษฐานของเขา “คงจะไม่ม

ต่งเอ๋อเหม่ยบันดาลโทสะด้วยความโกรธเกรี้ยว“พนักงานทำความสะอาดงั้นเหรอ? ทำไมแกไม่ไปเป็นซะเองล่ะ? ยังไงซะฉิงฉิงก็เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของแกนะ ซูหว่าน ทำไมถึงได้จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตขนาดนี้!”“ชีวิตของแกตอนนี้มันไม่ดียังไงตรงไหนกันฮะ? ถึงได้คอยมากลั่นแกล้งบีบคั้นครอบครัวเราแบบนี้!”ซูหว่านยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมมองดูไอความร้อนที่ลอยคละคลุ้งขึ้นมาจากหม้อซุปตรงหน้าข้างหูมีเสียงด่าทอแช่งชดของต่งเอ๋อเหม่ยดังระงม“ทำไมแกถึงได้เสวยสุขอยู่คนเดียว แต่คนในครอบครัวเราต้องมาทนทุกข์ลำบาก? น้องชายกับน้องสาวของแกไปทำอะไรผิดนักหนาถึงได้มาทำกับพวกเขาแบบนี้!”“พวกเราอุตส่าห์ชวนมาทานข้าว ยังต้องให้เชิญแล้วเชิญอีกถึงจะยอมโผล่หัวมา นี่คือวิธีที่แกใช้เคารพผู้หลักผู้ใหญ่หรอกเหรอ?”“รอให้วันข้างหน้าแกแต่งงานออกเรือนไปเมื่อไหร่ คอยดูเถอะว่าทางบ้านสามีจะเล่นงานเธอให้ตายยังไงบ้าง!”“แพ้เหรอ? ตอนเด็ก ๆ ทำไมพวกเราถึงไม่เห็นรู้เลยว่าแกแพ้เนื้อแพะ? ฉันว่าแกแกล้งทำเป็นแสดงมากกว่า! แค่กินเนื้อเข้าไปชิ้นเดียวแล้วมันจะตายหรือไง?”คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยความใจร้าย ทำให้ซูหว่านรู้สึกราวกับว่าตัวเธอก็คือเนื้อแพะที่วางอย