All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 691 - Chapter 700

ประกอบกับคำพูดที่ไร้ต้นสายปลายเหตุของพ่อบ้านเมื่อครู่ ยิ่งทำให้ฮั่วสวินเจินรู้สึกตื่นตระหนกตกใจอยู่ไม่น้อยฮั่วเยวียนยกมือขึ้นแล้วชี้ไปทางห้องด้านใน“อยู่ในนั้น เข้าไป ดูสิ”ฮั่วสวินเจินพุ่งพรวดเข้าไปในห้องนั้นทันทีทว่ากลับเห็นเจินอวิ๋นนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง บริเวณหน้าท้องเต็มไปด้วยคราบเลือด บาดแผลจากจุดไหนสักแห่งกำลังมีเลือดไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย จนห้ามอย่างไรก็ไม่หยุดฮั่วสวินเจินตกใจจนร้องไห้โฮ พุ่งเข้าไปซบอยู่ข้างกายของเจินอวิ๋น“แม่! แม่อย่าทำให้ตกใจสิคะ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”สวี่เพียวเพียวและฮั่วจี้เซินก้าวเข้ามาในห้อง พอเห็นฮั่วสวินเจินลนลานทำอะไรไม่ถูกพยายามเอามือกุมแผลบนตัวของเจินอวิ๋นไว้เจินอวิ๋นจึงยกมือขึ้นลูบใบหน้าของฮั่วสวินเจินเบา ๆ “อย่าร้องไห้เลย เวลาของแม่เหลือไม่มากแล้ว ได้เห็นหน้าแกกับอาจั๋ว แม่ก็มีความสุขมากแล้ว”ใบหน้าของฮั่วสวินเจินเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา จนทัศนียภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมดความหวาดกลัวอันใหญ่หลวงโถมเข้ากลืนกินเธอความรู้สึกหวาดกลัวต่อการสูญเสียคนใกล้ชิดเปรียบเสมือนสัตว์ร้ายที่อ้าปากกว้างแยกเขี้ยวรอขย้ำฮั่วสวินเจินเธอรู้ดีว่าเจินอวิ๋

ฮั่วจี้จั๋วยกมือขึ้นปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าลวก ๆ ทันใดนั้น เสียงไซเรนรถพยาบาลก็ดังแว่วมาจากด้านนอกเขาเดินออกไปสั่งการให้คนนำตัวฮั่วเยวียนและคุณปู่ฮั่วขึ้นรถ จากนั้นก็หันกลับมาเอ่ยว่า “พี่ใหญ่ ผมขอตัวไปจัดการเรื่องนี้ก่อนนะครับ”คนทั้งสองแทบจะไม่มีทางรอดชีวิตแล้ว แต่หากปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้นที่นี่จนผู้คนรู้เห็น ก็คงจะไม่ค่อยดีนักฮั่วจี้เซินเหลือบมองฮั่วจี้จั๋วแวบหนึ่งพลันรู้สึกว่าภายในคืนเดียว น้องชายคนนี้เติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดดยามทำสิ่งใดในตอนนี้ รู้จักคิดไตร่ตรองถึงต้นสายปลายเหตุและพิจารณาอย่างรอบคอบถี่ถ้วนแล้วเพียงแต่ว่า ราคาที่ต้องจ่ายนั้นช่างแสนแพงเหลือเกินฮั่วจี้เซินพยักหน้ารับเบา ๆ พลางตบไหล่ฮั่วจี้จั๋ว “ไปเถอะ ฉันจะส่งคนคอยติดตาม และหากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น จะมีคนคอยช่วยจัดการให้”“ขอบคุณครับพี่ใหญ่”ฮั่วจี้จั๋วกวาดสายตามองร่างของเจินอวิ๋นเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความลึกซึ้ง ก่อนจะปรับอารมณ์ความรู้สึกของตนแล้วหมุนตัวเดินออกจากคฤหาสน์ไปกลุ่มเมฆบนท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น ทอแสงสีขาวนวลราวกับท้องปลา รุ่งอรุณแผ่ซ่านขับไล่ความมืดมิด แสงอาทิตย์สายหนึ่งทะลุผ่านหมอกดำ ท้องฟ้

การวางยาพิษ จิตใจของเจินอวิ๋นช่างเหี้ยมโหดเธอยอมแม้กระทั่งเอาชีวิตของตัวเองเข้าไปแลก เพื่อที่จะสังหารคุณปู่ฮั่วและฮั่วเยวียนด้วยยาพิษเธอรู้ดีว่า เพื่อรักษาหน้าตาและชื่อเสียงของตระกูลฮั่ว ประกอบกับการที่เธอได้เขียนพินัยกรรมทิ้งไว้ล่วงหน้าแล้ว ฮั่วจี้เซินจึงไม่มีวันนำความจริงเบื้องหลังเรื่องนี้มาเปิดเผยต่อสาธารณชนอย่างแน่นอนต่อให้จะมีการสืบสวนสอบสวน ก็คงเป็นเพียงข้ออ้างว่ารับประทานอาหารที่ไม่สะอาดจากภายนอกจนทำให้เกิดอาการพิษเท่านั้นและต่อให้จะสืบจนเจอความจริง ก็ยังคงยึดถือคติที่ว่าคนตายคือผู้ยิ่งใหญ่ฟันของฮั่วจี้เจ๋อขบเข้าหากันแน่นจนแทบจะแหลกละเอียด“นายคิดว่า ฮั่วจี้เซินจะปล่อยพวกเราไปจริง ๆ งั้นเหรอ?”ฮั่วจี้รุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “อย่างน้อยที่สุด ก็คงไม่มีจุดจบที่เลวร้ายไปกว่านี้อีกแล้ว พี่ใหญ่ไม่กล้าทำบาปมหันต์ขนาดนั้นหรอก”ภายในใจของฮั่วจี้เซินนั้น มีความยึดติดและห่วงหาอาทรมากจนเกินไปเพื่อสวี่เพียวเพียวและเหลียนฮว่าแล้ว เขาไม่มีทางทำเรื่องผิดศีลธรรมหรือก่อกรรมทำเข็ญอย่างแน่นอนคนที่มีความห่วงใยพะวงหน้าพะวงหลังมากมายขนาดนั้น ขนาดที่ว่าแค่คำพูดล้อเล่นเพียงประโยค

“ใครต่อใครต่างก็พูดกันว่า ฉันเป็นแค่เด็กที่ตระกูลฮั่วไม่ต้องการ วันข้างหน้าถ้าไม่ได้ใช้ประโยชน์จากการแต่งงานเพื่อสร้างผลประโยชน์ให้กับตระกูลแล้ว ฉันก็ไม่มีค่าอะไรหลงเหลืออยู่อีกเลย”ฮั่วสวินเจินหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงหยาดน้ำตาเอ่อล้นไหลรินลงมาตามหางตาของเธอ“ฉันเคยคิดว่าชีวิตของฉันคงมีอยู่แค่นี้แหละ คงเป็นได้แค่หุ่นเชิดที่มีคุณค่าและว่าง่ายตัวหนึ่ง แต่แล้วฉันก็ได้มาพบกับพี่สะใภ้ใหญ่”“แม่ของฉันก็กลับมาด้วย”“เธอพาฉันไปพบคุณตาคุณยาย และพูดคุยกับฉันตั้งมากมาย ฉันเคยนึกว่าชีวิตของฉันกำลังจะดีขึ้นแล้วแท้ ๆ ”ต่อให้จะเป็นฮั่วสวินเจินผู้เจิดจรัส ก็ยังคงมีความทุกข์ระทมในแบบที่คนธรรมดาทั่วไปยากจะจินตนาการความเชื่อใจและความปรารถนาดีครั้งแรกที่เธอได้รับ ล้วนมาจากสวี่เพียวเพียวทั้งสิ้นและก็เป็นเพราะสวี่เพียวเพียวเช่นกัน พี่ใหญ่ถึงยอมเปิดทางให้พ่อแม่ของเธอกลับบ้านได้ทว่าผลกรรมและเหตุปัจจัยเหล่านี้ กลับระเบิดขึ้นมาทั้งหมดก็เพราะภัยพิบัติที่ถูกฝังรากลึกไว้ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนความแค้นเคืองและความขมขื่นที่สะสมมานานหลายปี ไม่เคยจางหายไปจากใจของเจินอวิ๋นเลยแม้แต่น้อยมันทวี

เธอก้าวเข้าไปด้านหน้าแล้วฉวยหยิบใบตรวจในมืออีกฝ่ายมาดูทว่ากลับสะดุดตากับตัวอักษรคำว่า ยืนยันการตั้งครรภ์สวี่เพียวเพียวนิ่งงันไป ก่อนจะหันไปมองหน้าฉีจี้ด้วยความประหลาดใจ “พี่สาวเธอรู้เรื่องนี้หรือยัง?”“ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ใช่ของหนูนะคะ พี่เพียวเพียว! นี่เป็นของ... ของเพื่อนสนิทหนูค่ะ พอดีเพื่อนกลัวทางบ้านรู้เรื่องเข้าเลยยืมบัตรประจำตัวประชาชนของหนูมาลงทะเบียนตรวจ ถ้าคุณไม่เชื่อลองไปถามคุณหมอดูก็ได้ค่ะ ว่าคนที่เข้าไปตรวจในห้องเมื่อกี้ไม่ใช่หนูจริง ๆ ”“เพื่อนของเธอเหรอ?”เมื่อพิจารณาจากวัยของฉีจี้แล้ว เพื่อนของเธอก็คงอยู่ในช่วงมัธยมต้นหรือไม่ก็มัธยมปลายเท่านั้นสวี่เพียวเพียวถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะแต่เธอก็ยังตัดสินใจจูงมือฉีจี้กลับเข้าไปสอบถามความจริงจากแพทย์ผู้ตรวจให้แน่ใจอีกครั้งจนกระทั่งมั่นใจแน่ชัดแล้วว่าคนไข้ที่เข้ารับการตรวจไม่ใช่ตัวฉีจี้จริง ๆ เธอถึงค่อยโล่งอกลงไปได้เปลาะหนึ่ง“เรื่องแบบนี้ ฉันต้องบอกพี่สาวของเธอนะ”สีหน้าของฉีจี้เต็มไปด้วยความกลุ้มใจ“เอาเถอะค่ะ เพื่อนของหนูออกมาจากห้องน้ำพอดี หนูไปก่อนนะคะ พี่เพียวเพียว ขอตัวก่อนค่ะ”ฉีจี้รีบคว้าแขนเด็กผู้หญิงคนหนึ่