All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 701 - Chapter 710

เมื่อผู้อาวุโสเหลียงได้พบหน้าฮั่วสวินเจิน สีหน้าและท่าทางก็ดูสดใสขึ้นมาถนัดตาเขาไถ่ถามเรื่องราวของตระกูลฮั่วอยู่สองสามคำ พร้อมทั้งเอ่ยแสดงความเสียใจกับฮั่วสวินเจินฮั่วสวินเจินรับคำด้วยความนอบน้อม ครั้นเห็นผู้อาวุโสเหลียงพูดได้ไม่กี่ประโยคก็เริ่มเหนื่อยล้า เธอจึงโน้มตัวไปหยิบหมอนอิงที่อยู่ด้านหลังออก แล้วปรับเตียงให้ต่ำลง เพื่อให้ผู้สูงอายุได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เธอรู้ว่า หากเขารู้ว่าเธอกำลังจะมา ผู้อาวุโสคงจะมารอคอยอยู่ตั้งนานแล้วเป็นแน่ปล่อยให้ผู้หลักผู้ใหญ่ต้องมารอ เธอนึกละอายใจจนทนดูไม่ได้จริง ๆ เหลียงเชียนหลานมองฮั่วสวินเจินยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกพึงพอใจเธอผ่านผู้คนมามากมายนักไม่ว่าใครจะมีความห่วงใยและกตัญญูกตเวทีต่อผู้ใหญ่จากใจจริง หรือเป็นเพียงแค่การเสแสร้งแกล้งทำ เธอกลับมองปราดเดียวก็รู้แจ้งได้ทันทีทว่าเธอก็รู้ดีว่า ฮั่วสวินเจินมีชาติตระกูลที่ดีเยี่ยม ทั้งยังมีทิฐิและความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี หากเหลียงเจียเหยียนไม่พยายามให้หนักมือเข้าล่ะก็ คงไม่มีทางตามจีบทันอย่างแน่นอนเหลียงเชียนหลานจึงตัดสินใจปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเองโดยไม่เข้าไปก้าวก่ายอีกเธอมองเพียงเหลียงเจียเ

เดือนกรกฎาคมผ่านพ้นไป เดือนสิงหาคมก็กำลังจะเดินทางมาถึงช่วงท้ายแสงแดดแผดเผายอดไม้ แสงอาทิตย์สาดส่องจ้า แม้แต่ครอบครัวของฮวาฮวาก็ยังพากันมาหลบอยู่ในห้องทำงานของสวี่เพียวเพียวไม่ยอมออกไปไหนตอนเปิดเทอมนี้ เหลียนฮว่าและฉินอวี่โยวจะต้องขึ้นชั้นอนุบาลปีที่ 2 แล้วสวี่เพียวเพียวได้ลองเปิดดูหลักสูตรการเรียนของพวกเขาในเทอมนี้ ปรากฏว่ามีวิชาเล่นโบว์ลิ่งเด็กตัวกะเปี๊ยกกลุ่มนั้น สภาพก็แทบจะไม่ต่างอะไรกับลูกโบว์ลิ่งอยู่แล้วไม่รู้ว่าถึงเวลาเข้าเรียนจริง ๆ ใครจะเป็นคนกลิ้งใส่ใครกันแน่ฉีเหมี่ยวเคาะประตูเดินเข้ามา“พี่เพียวเพียว เดือนหน้าฉันต้องไปเรียนแล้วค่ะ เรื่องงานฉันจะจัดการให้เรียบร้อยนะคะ”“ได้เลย สู้ ๆ นะ ฉันไม่มีทางลดปริมาณงานให้เธอหรอกนะจ๊ะ”สวี่เพียวเพียวแกล้งทำหน้าเป็นนายทุนหน้าเลือดได้อย่างเต็มภาคภูมิเดือนหน้าไม่มีทางลดงานให้ฉีเหมี่ยวแน่นอน เพราะแค่เดือนนี้งานของเธอก็ถูกลดน้อยลงไปส่วนหนึ่งแล้วฉีเหมี่ยวเองก็รู้ดีแก่ใจงานในส่วนที่สวี่เพียวเพียวลดให้ เธอก็รับกลับไปจัดการต่อเองจนหมดแล้วฉีเหมี่ยวมีท่าทีลังเลเล็กน้อย “ฉีจี้ฝากมาบอกพี่ว่า เพื่อนของเธอไปผ่าตัดมาแล้วค่ะ”“ดีแ

“คุณก็รู้ว่า ตอนนี้ฉันเป็นคนภายใต้สังกัดของฮั่วจี้จั๋ว”“เขาอยากให้คุณถูกเล่นงาน แล้วหันมาเข้าข้างฝ่ายเรา เขาถึงได้ใช้วิธีการแย่ ๆ แบบนี้”เส้นเลือดบนหลังมือของเซ่ามู่ปูดโปนเต้นตุบ ๆ เขาจ้องมองหลีเจ๋อที่อยู่ตรงหน้า เอาหน้าผากชนติดกับหน้าผากของอีกฝ่ายผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็หลุดหัวเราะออกมา“ไอ้เวรเอ๊ย มึงคิดว่ากูโง่หรือไงวะ?”เขาทำงานในฮั่วซื่อมาตั้งกี่ปี มีเล่ห์เหลี่ยมมุมไหนบ้างที่เขาจะมองไม่ออก“มึงคิดว่าการที่มึงมารังแกน้องสาวกู แล้วกูยังจะต้องหันไปสวามิภักดิ์กับฝั่งมึงอีกงั้นเหรอ? สมองกูโดนควายเตะเข้าหรือไง?”หลีเจ๋อหัวเราะแห้ง ๆ ออกมาสองเสียงใบหน้าบวมปูดเขียวช้ำ ดูตลกขบขันสิ้นดี“คุณเลขาเซ่า ถ้าเกิดว่าคุณฮั่วไม่คิดจะจัดการเรื่องนี้ และไม่ยอมให้คำอธิบายกับคุณล่ะครับ?”เซ่ามู่ยกมือขึ้น ชกเข้าที่ท้องของหลีเจ๋ออย่างแรงหนึ่งหมัด“กูเป็นลูกผู้ชาย คำอธิบายแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องรอให้คุณฮั่วเป็นคนหยิบยื่น”เขาจะทวงความยุติธรรมให้น้องสาวตัวเอง แล้วทำไมต้องไปฝากความหวังไว้ที่คนอื่นกันเล่า?คนพวกนี้คิดจะยุยงให้แตกแยก ประเมินสมองของเขาต่ำเกินไปเสียจริงหลีเจ๋อส่งเสียงร้องด้วยความเ

หากไม่ใช่เพราะเกี่ยวข้องกับฮั่วจี้จั๋ว เธอไม่มีทางแอบออกมากลางดึกแบบนี้แน่อีกอย่าง หลีเจ๋อจู่ ๆ ก็เกิดสติหลุดคลุ้มคลั่งขึ้นมา เป็นเรื่องที่เธอจะคาดเดาได้เสียที่ไหนกันล่ะ?ฮั่วสวินเจินอดทนกับความเจ็บปวดที่ลำคอตอนที่ตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายเมื่อครู่ เธอยังไม่ทันได้รู้สึกทรมานอะไรขนาดนั้นเพราะหลีเจ๋อลงมือโดยไม่ได้ควบคุมน้ำหนักมือเลยฮั่วสวินเจินรู้สึกเพียงแค่สมองขาดอากาศหายใจ จนแทบจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใด ๆ แล้วทว่าพอมาถูกดุเข้าตอนนี้ กลับรู้สึกน้อยใจขึ้นมาเสียอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อยการที่เธอต้องมาเผชิญภัยอันตราย เป็นสิ่งที่เธอต้องการหรือไงล่ะ?พอคิดมาถึงตรงนี้ หยาดน้ำตาบนใบหน้าของฮั่วสวินเจินก็ร่วงเผาะลงมาหยดแล้วหยดเล่า ราวกับไข่มุกที่ขาดออกจากเส้น ร้อยเรียงจนควบคุมไว้ไม่อยู่หลังมือของเหลียงเจียเหยียนเปียกชื้นไปด้วยหยดน้ำเต็มไปด้วยหยดน้ำตาที่เธอร่วงหล่นลงมาตอนที่เหลียงเจียเหยียนดุเธอ เป็นเพราะความรู้สึกเป็นห่วงล้วน ๆ แม้เจ้าหน้าที่ตำรวจจะมาจากฝั่งเมืองเอ ซึ่งระยะทางอยู่ใกล้ แต่ที่นี่ไม่ใช่เขตพื้นที่รับผิดชอบของเขา เขาจึงต้องคอยมาช่วยดูแลอำนวยความสะดว

ฮั่วสวินเจินกำลังยุ่งอยู่กับการทำงานบาดแผลบนลำคอของเธอกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งบริษัทไปเสียแล้วเดินไปทางไหนก็มีแต่คนเอ่ยปากถามไถ่ว่าเป็นอะไรจนชั่วขณะหนึ่งเธอแทบจะกลายเป็นเป้าหมายในการปกป้องเป็นพิเศษของบริษัทไปโดยปริยายฮั่วสวินเจินจึงตัดสินใจหยิบผ้าพันคอจากสวี่เพียวเพียวมาพันรอบคอไว้เพื่ออำพรางสวี่เพียวเพียวมองดูแล้วเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “ผู้อำนวยการฮั่ว วันนี้ข้างนอกสามสิบแปดองศานะ จะเอาผ้าพันคอมาพันคอไว้แบบนี้มันจะเหมาะเหรอ?”“นี่เขาเรียกว่าแฟชั่นต่างหากล่ะ”เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ คนในตระกูลฮั่วรู้กันหมดทั้งบ้านแล้วสวี่เพียวเพียวถูกปลุกให้ตื่นขึ้นกลางดึกเพราะการขยับตัวลุกขึ้นของฮั่วจี้เซิน และหลังจากรู้ว่าฮั่วสวินเจินไม่ได้เป็นอะไรมาก เธอถึงได้นอนหลับต่อได้อย่างสนิทใจตลอดช่วงครึ่งหลังของคืนเธอมองรอยคล้ำใต้ดวงตาของฮั่วสวินเจินที่เห็นเด่นชัด“จะลาหยุด แล้วกลับไปพักผ่อนสักหน่อยไหม?”“ไม่ต้องหรอกค่ะ งานกองเป็นภูเขาคอยฉันอยู่ แค่แผลถลอกปอกเปิกนิดหน่อยเอง”แม้ว่านิสัยส่วนตัวของฮั่วสวินเจินจะเอาแต่ใจและดื้อรั้นไปบ้าง แต่เธอกลับไม่ใช่คนสำออย ไม่ใช่พวกโรคเจ้าหญิงที่ร้