All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 711 - Chapter 720

ทว่าพอถึงตอนสั่งอาหาร เธอก็เพิ่งค้นพบว่าผู้ชายอย่างเหลียงเจียเหยียนนี่ช่างคุยไม่รู้เรื่องเอาเสียเลยอ้างว่าแผลของเธอยังไม่หาย ห้ามกินอาหารที่มีผลกระทบต่อบาดแผลโดยเด็ดขาด สุดท้ายเลยสั่งได้แค่โจ๊กเปล่า ๆ มาให้เธอกินชามหนึ่งคนเจ็บที่ไหนเขากินอะไรแบบนี้กันเล่าโชคดีที่ภายหลังมีการสั่งอาหารจานอื่นเพิ่มมาอีกสองสามอย่าง ฮั่วสวินเจินเลยหยิบจับกินไปนิดหน่อย รสชาติก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียวเมื่อเห็นเธอกินเสร็จเรียบร้อยแล้ว เหลียงเจียเหยียนก็ลุกขึ้นไปจ่ายเงินก่อนจะขับรถไปส่งเธอกลับบ้านพอมาถึงหน้าประตูหมู่บ้าน ภาพที่เห็นคือโสงเจี๋ยกำลังจูงมือเหลียนฮว่า เดินเล่นกันอยู่บริเวณสนามเด็กเล่นภายในหมู่บ้านเหลียนฮว่าเหลือบมาเห็นฮั่วสวินเจินลงจากรถพอดี จึงวิ่งปรี่เข้าไปกอดขาเธอไว้แน่น “คุณอาเล็ก กลับมาแล้วเหรอคะ!”เหลียนฮว่าโตขึ้นและสูงขึ้นกว่าเดิมมากเธอหันขวับไปก็มองเห็นเหลียงเจียเหยียนที่นั่งอยู่ภายในรถเข้าพอดี“นี่คือคุณอาเขยเล็กเหรอคะ?”ฮั่วสวินเจิน “...ไม่ใช่จ่ะ”“แต่คุณพ่อบอกว่ามีแค่คุณแม่เท่านั้นที่นั่งเบาะข้างคนขับของพ่อได้นี่นา คุณอาเล็กนั่งอยู่เบาะข้างคนขับของลุงคนนี้ ทำไมถึงไม่ใช่คุณ

สวี่เพียวเพียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง“นิสัยใจคอก็ใช้ได้ ส่วนเรื่องบุคลิก เอาเป็นว่าเธอชอบก็พอแล้วล่ะ”ฮั่วสวินเจินรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน“ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าฉันชอบ!”เหลียงเจียเหยียนอาจจะมีความรู้สึกดี ๆ ให้เธอบ้าง แต่ฮั่วสวินเจินไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองว่านั่นคือความรู้สึกพิเศษอะไรก็คงแค่อยากทำตามความต้องการของผู้ใหญ่ในบ้านเท่านั้นพูดตามตรงแล้ว หากวันหนึ่งต้องแยกย้ายกันไป เหลียงเจียเหยียนก็อาจจะไม่ติดต่อมาหาเธออีกเลยด้วยซ้ำพอคิดมาถึงตรงนี้ ฮั่วสวินเจินก็รู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับมีอะไรบางอย่างติดอยู่กลางลำคอ จะกลืนก็ไม่เข้าจะคายก็ไม่ออก จนทำให้ลมหายใจของเธอติดขัดไปชั่วขณะสวี่เพียวเพียวเห็นท่าทางของเธอเป็นแบบนั้น จึงเอ่ยขึ้นว่า “ถ้าเธอรู้สึกว่าเขาโอเค ก็ลองคบเป็นเพื่อนดูก่อนสิ บางคนอาจจะไม่เหมาะจะเอามาเป็นแฟนหรอก”“แต่อย่างน้อยในสถานะเพื่อน ตอนนี้เธอก็ขาดอยู่พอดีไม่ใช่เหรอ”ฮั่วสวินเจินมีเพื่อนสนิทอยู่ไม่กี่คนเท่านั้นนอกจากเวลาทำงานแล้ว เวลาส่วนใหญ่ของเธอมักจะหมดไปกับการเดินชมนิทรรศการและแสวงหาแรงบันดาลใจในการออกแบบชิ้นงานใหม่ ๆ ไม่เช่นนั้นก็คือนั

สวี่เพียวเพียวยังคงเชื่อมั่นในคำว่า คนละสาขาอาชีพ ย่อมเหมือนมีภูเขากั้นมาโดยตลอดความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน ย่อมมีเหตุผลในตัวของมันเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ผิดเพี้ยนเธอมีรสนิยม มีทักษะการวาดภาพ แต่กลับไม่มีพรสวรรค์ที่เฉียบคมและพอเหมาะพอเจาะในการออกแบบเครื่องประดับ การทำหน้าที่เป็นบรรณาธิการตรวจทานผลงานนั้นเพียงพอแล้ว แต่ถ้าจะให้เธอต้องลงมือรับหน้าที่หลักในการออกแบบเอง กลับยังขาดรสชาติและเสน่ห์ที่ควรจะเป็นการได้ร่วมมือทำงานกับฮั่วสวินเจินในตอนนี้ จึงเป็นรูปแบบที่ลงตัวและดีมากแล้วเช่นกันฮั่วจี้เซินคุกเข่าข้างหนึ่งลงเบื้องหน้าสวี่เพียวเพียวนิ้วเรียวลูบไล้สัมผัสบริเวณข้อเท้าด้านหลังของเธอตรงจุดที่ถูกรองเท้าส้นสูงกัดจนผิวถลอก “เจ็บไหม?”“พอทนได้”ผิวบริเวณส้นเท้าของสวี่เพียวเพียวนั้นบอบบางและอ่อนนุ่มเหลือเกิน แทบทุกครั้งที่เธอสวมรองเท้าส้นสูง เธอจะต้องเผชิญกับการหลั่งเลือดพิสูจน์รักแท้กับรองเท้าอยู่เสมอจนถึงตอนนี้ เธอชินชากับมันไปเสียแล้วถ้าไม่ใช่เพราะฮั่วจี้เซินบังเอิญเห็นเข้า สวี่เพียวเพียวก็คงไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำคงเป็นเพราะวันนี้ตอนที่ยืนคุยกับฮั่วจี้รุ่ยเป็นเวลานานเกินไป ทำให

เขาไม่ได้ชอบเด็ก ๆ สักเท่าไรนักเด็ก ๆ ในตระกูลเครือญาติเมื่อก่อนนี้ เขาก็แทบจะไม่ค่อยมีความอดทนกับพวกเขาเลยสักนิดเด็ก ๆ ในอำเภอชนบทก็มีอยู่ไม่น้อยเช่นกัน แต่สำหรับเหลียงเจียเหยียนแล้ว เขาวางตัวกับเด็ก ๆ เหล่านั้นไม่ต่างอะไรกับผู้ใหญ่เลยแทบจะทุกครั้งแต่ทำไมทุกครั้งที่ได้เห็นเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้ เขากลับรู้สึกมีความสุขออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจแถมยังรู้สึกอยากจะยิ้มออกมาเสียดื้อ ๆ อีกด้วยเหลียงเจียเหยียนย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง เพื่อให้สายตาของตนเองอยู่ในระดับเดียวกันกับเด็กน้อยตัวจิ๋ว“ใช่แล้วครับ แต่ว่าลุงไม่ใช่คุณอาเขยของหนูหรอกนะ ทานมื้อเช้ามาหรือยัง? ซาลาเปาลูกนี้ให้หนูนะ”เหลียนฮว่าหันกลับไปมองสวี่เพียวเพียวที่ยืนอยู่ด้านหลังเมื่อเห็นว่าสวี่เพียวเพียวไม่ได้เอ่ยปากห้ามอะไร เพียงแต่มองมาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เธอก็หันกลับไปหาเหลียงเจียเหยียนเช่นเดิม“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณลุง”รอยยิ้มบนใบหน้าของเหลียงเจียเหยียนเพิ่งจะคลี่ออกได้ไม่ทันไร ก็ต้องชะงักค้าง เมื่อได้ยินเสียงใส ๆ ของเหลียนฮว่าเอ่ยประโยคต่อมา“แต่ว่าคุณแม่สอนไว้ว่าห้ามกินของจากคนแปลกหน้าค่ะ หนูทานมื้อเช้ามาเรียบร้อยแล้ว ขอตั

“เปล่า ฉันบอกเขาเรื่องที่จะให้ฮว่าฮว่าย้ายโรงเรียนต่างหากล่ะ”“ย้ายโรงเรียนเหรอ?”“อืม” ฮั่วจี้เซินส่งเสียงตอบรับในลำคอ“อันที่จริงฉันเล็งโรงเรียนอื่นไว้นานแล้วล่ะ ว่าจะให้ย้ายไปพร้อมกับโยวโยว โรงเรียนอนุบาลแห่งนี้ค่อนข้างดีสำหรับวัยที่เด็ก ๆ ยังต้องการบริการรับฝากดูแล แต่ตอนนี้เด็ก ๆ โตกันหมดแล้ว ฉันเลยวางแผนจะให้พวกแกย้ายไปเรียนที่โรงเรียนอนุบาลของโรงเรียนนานาชาติแทน”เขาเว้นจังหวะไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอธิบายต่อเพียงแต่ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ให้ฟังเรื่องนั้นก็เป็นเพียงแค่เรื่องแทรกแซงเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นไม่มีความจำเป็นเลยสักนิดที่จะทำให้สวี่เพียวเพียวนึกหงุดหงิดใจตั้งแต่เช้าตรู่“โรงเรียนอนุบาลที่นี่เหมาะกับเด็กวัยสองถึงสามขวบมากกว่า ในช่วงเวลาที่ผู้ปกครองยังติดธุระและไม่มีคนคอยดูแลอยู่ที่บ้าน แต่โรงเรียนอนุบาลแห่งใหม่ทางโน้น จะให้ความสำคัญกับหลักสูตรการศึกษาภาษาอังกฤษและกิจกรรมกลางแจ้งมากกว่าครับ”สวี่เพียวเพียวพยักหน้ารับทว่าในเมื่อฮั่วจี้เซินเป็นคนตัดสินใจเรื่องย้ายโรงเรียนด้วยตัวเองแล้ว แน่นอนว่าเขาจะต้องเตรียมข้อมูลมาอย่างดีเรื่องการพิจารณาใน