All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 841 - Chapter 850

“ไม่ได้ถึงกับรู้จักเป็นการส่วนตัวหรอกค่ะ แค่เคยเห็นตอนอยู่ที่มหาวิทยาลัย”ฉีเหมี่ยวอธิบาย “ตอนนี้ฉันเองก็กำลังเรียนปริญญาโทอยู่เหมือนกันค่ะ ช่วงก่อนหน้านี้มีงานเลี้ยงของกลุ่มลูกศิษย์ บังเอิญไปเจอเข้ากับน้องชายของคุณเซี่ยพอดีค่ะ”พอพูดถึงเซี่ยชิงซางขึ้นมา เซี่ยถานโจวก็พลันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งไม่รู้ว่าเป็นเพราะเคยทำงานอยู่ที่เมืองกั่งเฉิงมาหลายปีหรือเปล่า ทำให้เขามีกลิ่นอายสไตล์เมืองกั่งเฉิงเจือจางแฝงอยู่บนตัวยามที่เซี่ยถานโจวยิ้มขึ้นมา บนแก้มจะมีรอยลักยิ้มปรากฏให้เห็นเด่นชัดถึงสองข้าง“น้องชายของผมสุขภาพไม่ค่อยสู้ดีครับ หลายปีมานี้ผมมุ่งมั่นกับการทำงานจนเกินไป เลยอาจจะละเลยการดูแลเขาไปบ้าง ไม่นึกเลยว่าพวกคุณจะเป็นศิษย์ร่วมสถาบันกัน ถ้ามองแบบนี้แล้วพวกเราก็คงจะเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องร่วมสถาบันเหมือนกันสินะครับ”พี่น้องสองคนนี้ดูท่าทางแล้วความสัมพันธ์คงจะไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่และเซี่ยถานโจวก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยเต็มใจอยากจะพูดถึงเซี่ยชิงซางผู้เป็นน้องชายสักเท่าไหร่ด้วยฉีเหมี่ยวจึงเอ่ยขึ้น “ครั้งก่อนฉันเห็นเขาเดินมากับผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ น่าจะเป็นแฟนสาว คุณเซี่ยก็ไม่ต้องเป็นห่วงว่าน้องช

ฮั่วจี้เจ๋อมองหน้าฮั่วสวินเจินภาพความทรงจำตลอดช่วงเวลากว่ายี่สิบปีที่ผ่านมาผุดขึ้นมาในห้วงคำนึงของพี่น้องทั้งสองคนในตอนนี้มีเพียงบานกระจกใสขวางกั้น มองสบตากันอยู่ห่าง ๆ เมื่อฮั่วสวินเจินเห็นว่าเขาไม่มีคำพูดอื่นใดที่จะเอ่ยอีกแล้ว เธอก็ลุกขึ้นยืน“หลังจากนี้เราไม่ต้องมาพบกันอีกแล้วค่ะ ขอให้รักษาตัวด้วย”พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไปยามที่ก้าวไปยืนอยู่ตรงประตู เสียงสะอื้นไห้อันอัดอั้นของชายหนุ่มก็ดังไล่หลังตามมาอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ช่างซับซ้อนยิ่งนักต่อให้ฮั่วสวินเจินจะไม่คิดว่าฮั่วจี้เจ๋อนั้นสำนึกผิดด้วยใจจริงก็ตามทีสิ่งที่เขาเป็นอยู่อาจเป็นเพียงความเสียดายและเสียใจที่อนาคตของตัวเองต้องพังทลายลง หรืออาจเป็นความอับอายขายหน้าหลังจากความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผยทว่าฮั่วจี้เจ๋อกลับไม่รู้เลยสักนิดว่า ครอบครัวของพวกเขานั้นไม่มีทางหันหลังกลับไปแก้ไขอะไรได้ตั้งนานแล้วฮั่วสวินเจินมองเห็นธาตุแท้ของคนบ้านสองมาตั้งแต่ตอนที่ฮั่วจี้เจ๋อใช้เล่ห์เหลี่ยมเล่นงานฮั่วจี้จั๋วแล้วอุบัติเหตุทางรถยนต์ของสวี่เพียวเพียวและเหตุการณ์ไฟไหม้โรงงาน ฮั่วจี้เซินก็ยังคงจำฝังใจมาโดยตลอดไม่เคยลืมฮั่วสว

ผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว เสียงฝีเท้าของเทศกาลปีใหม่ก็ใกล้เข้ามาทุกทีท้องของสวี่เพียวเพียวนูนเด่นขึ้น แต่แขนขาของเธอยังคงเรียวบางเช่นเคย ยามสวมเสื้อผ้าหนา ๆ จึงมองไม่ค่อยเห็นความเปลี่ยนแปลง แต่พออาบน้ำเสร็จแล้วยืนส่องกระจกดูตัวเอง เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองดูตลกอยู่ไม่น้อยฮั่วจี้เซินกำลังทาออยล์กันรอยแตกลายให้เธอสวี่เพียวเพียวมองไม่เห็นบริเวณด้านล่างของท้อง จึงเอ่ยถามฮั่วจี้เซินว่า “ตอนนี้ฉันดูน่าเกลียดขึ้นหรือเปล่า?”“ไม่เลย สวยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”เขาใช้อุ้งมือถูออยล์จนอุ่นได้ที่ก่อนจะค่อย ๆ ละเมียดละไมทาลงบนผิวอย่างระมัดระวัง ท่าทางของเขาเชื่องช้าและเบามือราวกับกำลังสัมผัสเครื่องเคลือบอันเปราะบางที่อาจแตกหักได้ง่ายในจังหวะนั้นเอง อยู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงความนูนที่เด่นชัดใต้ฝ่ามือ ซึ่งเคลื่อนตัวมาชนเข้ากับมือของเขาพอดีราวกับกำลังแปะมือทักทาย หรือไม่ก็เหมือนกำลังใช้เท้าเล็ก ๆ ถีบเขาเบา ๆ อันที่จริงช่วงอายุครรภ์สี่เดือนกว่า ๆ ก็เริ่มรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้แล้ว เพียงแต่ช่วงนั้นฮั่วจี้เซินทะนุถนอมระมัดระวังจนไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องแรง ๆ ในตอนนี้การดิ้นของทารกในครรภ์เ

หลังผ่านพ้นเทศกาลปีใหม่และกลับมาเริ่มทำงานกันอีกครั้งฮั่วสวินเจินก็นำแบบร่างดีไซน์ชุดใหม่วางลงบนโต๊ะทำงานของสวี่เพียวเพียว“ฉันรู้สึกว่างานออกแบบรอบนี้มันยังขาดอะไรไปบางอย่างนะ พื้นที่ว่างส่วนนี้ เธอตั้งใจจะใส่ลูกเล่นอะไรเพิ่มเข้าไปเหรอ?”มองปราดเดียวก็รู้ว่าในงานดีไซน์รอบนี้ของฮั่วสวินเจินมีการใส่กลิ่นอายและองค์ประกอบความเป็นชนเผ่าพื้นเมืองลงไปค่อนข้างเยอะมีทั้งหินเทอร์คอยซ์และลูกปัดหินเทียนจูซึ่งมักจะพบเห็นได้บ่อยในเครื่องประดับทองคำสไตล์ทิเบตแต่นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว ยังมีพื้นที่เว้นว่างส่วนหนึ่งที่ไม่ได้เติมอะไรลงไปเลยฮั่วซวินเจินยิ้มหน้าบานด้วยความภาคภูมิใจ“ฉันตั้งใจจะออกเดินทางไปเก็บเกี่ยวแรงบันดาลใจด้วยตัวเอง! จะเดินทางไปทิเบตสักรอบ! แล้วก็เหมี่ยวเหมี่ยวจะไปเป็นเพื่อนฉันด้วย ห้ามแย่งเด็ดขาดเลยนะ”ทางด้านฉีเหมี่ยวมีความคุ้นเคยกับพื้นที่ทางโน้นเป็นอย่างดีอยู่แล้วสวี่เพียวเพียวรู้ดีว่าฮั่วสวินเจินแค่อยากจะหาข้ออ้างแอบแวบออกไปเที่ยวเล่นพักผ่อนหย่อนใจเสียมากกว่า ตลอดสองปีที่ผ่านมามีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย จนทำให้ฮั่วสวินเจินเติบโตและมีความสุขุมรอบคอบขึ้นกว่าเดิมมากท่

ท่าทีในการพูดของเซี่ยชิงซางเต็มไปด้วยความรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องและสมเหตุสมผลอยู่แล้วเขาคัดกรองเอาเพื่อนร่วมชั้นของตัวเองออกนอกขอบเขตผลประโยชน์ของเขาโดยอัตโนมัติต่อให้จะเป็นการเดินทางร่วมเส้นทางเดียวกัน แต่ในสายตาของเซี่ยชิงซางแล้ว ทรัพยากรระหว่างพวกเขากลับมีความเหลื่อมล้ำและไม่เท่าเทียมกันอย่างเห็นได้ชัดอุปกรณ์ที่กลุ่มของเซี่ยถานโจวนำติดตัวมาล้วนแต่เป็นของดีที่สุด รถยนต์สองคันที่จอดอยู่ตรงหน้าประตูก็เป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีแล้ว หากเลือกที่จะติดตามกลุ่มของเซี่ยถานโจวไปตลอดทาง ฝ่ายที่จะต้องคอยรับความช่วยเหลือและพึ่งพาคนอื่นย่อมหนีไม่พ้นกลุ่มนักศึกษาเหล่านี้อย่างแน่นอนและเซี่ยชิงซางก็ไม่ได้มีความเต็มใจที่จะให้เป็นเช่นนั้นเลยสักนิดเซี่ยถานโจวกลับไม่ได้ใส่ใจนัก “การออกเดินทางไปข้างนอกไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งพวกนี้เป็นเพื่อนร่วมชั้นด้วยแล้ว ปกติก็ควรต้องคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันอยู่แล้วนี่นา พี่เองก็จบมาจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน ทุกคนช่วยดูแลกันไปมา ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรหรอก”“พี่ครับ พี่ไม่เข้าใจหรอก”เซี่ยชิงซางแค่นหัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่แยแส“ว่าแต่ทำไมพี่ถึงมาอยู่ร่วม