All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 861 - Chapter 870

ท้องฟ้าเริ่มสลัวรางใกล้สว่าง เซี่ยชิงซางหายจากไข้เป็นปลิดทิ้งและตัดสินใจไม่ร่วมเดินทางต่อหลังจากติดต่อผู้นำทางท้องถิ่นเรียบร้อยแล้ว ให้พวกเขาช่วยพาตัวเซี่ยชิงซางเดินทางไปส่งยังสนามบินของเมืองใกล้เคียงเมื่อเซี่ยถานโจวเห็นเขานั่งขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว ก็เอ่ยกำชับซ้ำ ๆ “กลับไปแล้วจัดการเรื่องทางโน้นให้เรียบร้อย อย่าทะเลาะกัน มีอะไรก็นั่งคุยกันดี ๆ อย่าใจร้อนล่ะ”“รู้แล้วครับพี่ พี่รีบกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวคนทางฝั่งพี่จะรอนานเอา”“ถึงสนามบินแล้วโทรหาพี่ด้วยนะ ถ้าโทรไม่ติดก็ส่งข้อความมา พี่ซื้อตั๋วเครื่องบินไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ทีมแพทย์ที่เมืองเอก็ประสานงานไว้หมดแล้วด้วย กลับไปถึงให้ไปตรวจร่างกายก่อนเป็นอันดับแรก”“ครับ”เซี่ยถานโจวจัดการทุกอย่างอย่างละเอียดถี่ถ้วนรอบด้าน ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปมองแผ่นหลังที่ค่อย ๆ ไกลออกไปของเขา เซี่ยชิงซางที่นั่งอยู่บนรถก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ การที่เขายอมเก็บผู้หญิงโง่เง่าอย่างซูเหย่าฉิงไว้ข้างกายตั้งแต่แรก ก็เพราะเห็นว่าเธอยังพอจะมีประโยชน์อยู่บ้างคิดว่าจะใช้เธอเป็นสะพานเชื่อมเพื่อติดต่อกับซูหว่านและซาลวี่เอินเซี่ยชิงซางรู้ซึ้งถึงสถานะของตัวเอ

ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ที่พลิ้วไหวอยู่เบื้องล่างภูเขาหิมะ แสงสุดท้ายลับขอบฟ้าเบื้องหลังยอดเขา ประกายสีทองแกมแดงระยิบระยับบนผิวน้ำค่อย ๆ จางหายไป ปรากฏหมู่ดวงดาวขึ้นทั่วท้องฟ้าหวังว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันที่ดีที่ชั้นล่างของตึก àl'aube ซูเหย่าฉิงกลับมาตามรังควานถึงที่อีกครั้งสวี่เพียวเพียวเพิ่งกลับมาจากข้างนอก พอเห็นผู้หญิงคนนี้นั่งยอง ๆ อยู่ตรงประตูทางเข้าและไม่ยอมเดินไปไหน เธอก็เกือบจะคิดว่าตัวเองตาฝาดไปเสียแล้ว“พี่ว่าน เธอมาทำอะไรที่นี่อีกคะ?”“ผมกำลังจะติดต่อไปหาคุณพอดีเลยครับ ผู้หญิงคนนี้บอกว่าต้องพบคุณซูให้ได้ ไม่อย่างนั้นก็จะไม่ยอมไปไหน พอผมจะไล่ เธอก็อ้างว่าตัวเองท้องขึ้นมาซะงั้น ผมเองก็ไม่รู้จะจัดการยังไงดีเหมือนกันครับ”ซูเหย่าฉิงไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ทิ้งตัวลงนอนกลิ้งกับพื้นทันทีอาละวาดโวยวายชักดิ้นชักงอ ยืนกรานว่าจะต้องเจอให้ได้สวี่เพียวเพียวเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แจ้งความค่ะ ต่อให้เป็นคนท้อง ก็ไม่มีสิทธิ์มาขัดขวางการทำงานปกติของเรา”ว่านฉู่กวางขานรับพอซูเหย่าฉิงได้ยินว่าสวี่เพียวเพียวจะแจ้งความ เธอก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที“แล้วพวกคุณจะเสียใจ!”สว

สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจซูหว่านแจ้งตำรวจไว้แล้ว และตอนนี้พนักงานรักษาความปลอดภัยหลายคนก็ยืนรอจังหวะอยู่ พร้อมที่จะก้าวเข้ามาดึงตัวซูเหย่าฉิงให้ออกไปจากตรงนั้นซูเหย่าฉิงล้มลุกคลุกคลานพุ่งเข้าไปกอดขาของซูหว่านไว้แน่น น้ำตานองหน้าส่งเสียงสะอื้นไห้“พี่คะ ฉันผิดไปแล้ว ฉันสำนึกผิดจริง ๆ แล้ว! เห็นแก่เด็กในท้องที่กำลังจะเป็นหลานชายของพี่เถอะนะ อย่าถือสาหาความฉันเลย!”เธอมองดูซูเหย่าฉิงที่กำลังหมอบกราบอ้อนวอนอยู่แทบเท้าซูหว่านขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืดกับเธออีกต่อไป“ยุคสมัยพัฒนาไปมากแล้ว ต่อให้เป็นหญิงมีครรภ์ก็ติดคุกได้เหมือนกัน”ประโยคเดียวทำเอาซูเหย่าฉิงขวัญหนีดีฝ่อ ใบหน้าไร้สีเลือด “มะ ไม่ ไม่ได้นะ จะทำแบบนี้ไม่ได้ ฉัน... ฉันตั้งท้องอยู่จริง ๆ นะ แต่ แต่เป็นเพราะชิงซางต่างหาก เขาเป็นคนสั่งไม่ยอมให้ฉันเก็บเด็กคนนี้ไว้...”เมื่อคืนก่อน ตอนที่เซี่ยชิงซางกลับมาถึงบ้าน ประโยคแรกที่เขาเอ่ยปากออกมาคือการสั่งให้ซูเหย่าฉิงไปจัดการเด็กคนนี้ทิ้งเสียเวลาที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน ซูเหย่าฉิงไม่เคยได้รับความสุขแม้แต่น้อย เปรียบไปแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับหมูหรือปลาบนเขียงที่รอโด

เมื่ออยู่ต่อหน้า เซี่ยชิงซางดูสุภาพเรียบร้อยทั้งยังจัดว่าเป็นคนที่มีบุคลิกสง่างามดั่งสายลมและจันทร์กระจ่างใสบนท้องฟ้าอย่างน้อยในคำพูดคำจาก็ไม่ได้แสดงความก้าวร้าวรุนแรงออกมาคาดไม่ถึงเลยว่าพอหันหลังกลับมาแล้ว ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคนนอกจากลงไม้ลงมือกับซูเหย่าฉิงแล้ว เขายังทิ้งเธอไว้ริมถนนดื้อ ๆ แล้วขับรถหนีไปหน้าตาเฉยมองดูซูเหย่าฉิงที่กำลังกุมหน้า นั่งทรุดอยู่ริมถนนด้วยสภาพที่ยับเยิน ซูหว่านก็หยุดรถชิดริมทางแล้วลดกระจกลงเธอมองลงมาที่ซูเหย่าฉิงด้วยสายตาราวกับมองจากที่สูงก่อนจะหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าเงินส่งให้อีกฝ่าย “เอาไป หรือจะถือศักดิ์ศรีแล้วไม่รับเงินนี่ก็ได้นะ”ซูเหย่าฉิงกัดริมฝีปากล่างของตัวเองแน่นในดวงตานั้นเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาด้านที่น่าสมเพชที่สุดของเธอกลับถูกซูหว่านมาเห็นเข้า ทำให้เธอรู้สึกทรมานใจราวกับมีมดนับร้อยตัวกำลังไต่ยั้วเยี้ย อึดอัดแทบคลั่งทว่าเธอก็ไม่อาจทำตัวเป็นศัตรูกับเงินทองได้ซูเหย่าฉิงเอื้อมมือไปรับเงินที่ซูหว่านยื่นมาให้ ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้า เพื่อพยายามปกปิดความยากลำบากในตอนนี้แปลกจริงตอนที่ไปสร้างเรื่องอาละวา

นั่งอยู่ข้างนอกได้ครู่หนึ่ง อุณหภูมิยามค่ำคืนลดต่ำลงเซี่ยถานโจวผุดลุกขึ้นไปดับไฟ “เข้าไปข้างในก่อนเถอะ”ตกดึกสี่คนพักรวมกันในเต็นท์หลังเดียว ต่างคนต่างใช้ผ้าห่มของใครของมัน ไม่ก้าวก่ายกัน ทั้งยังสะดวกต่อการคอยดูแลกันและกันอีกด้วยฉีเหมี่ยวยืนอยู่ที่เดิมพลางถูมือเพื่อให้ความอบอุ่น“ฉันรอคุณค่ะ”เข้าไปตอนนี้ ก็ทำได้แค่เห็นฮั่วสวินเจินกับเหลียงเจียเหยียนสวีทกันเท่านั้นฉีเหมี่ยวไม่อยากเข้าไปรบกวนคู่รักคู่นั้นแถมยังไม่อยากเป็นก้างขวางคอด้วยเซี่ยถานโจวจัดการดับไฟอย่างรวดเร็ว หลังนำกระถางไฟไปเก็บแล้วเดินกลับมา ก็เห็นว่าฉีเหมี่ยวยังยืนรอเขาอยู่ที่เดิมบนร่างของเธอคลุมด้วยผ้าคลุมไหล่ ทว่าก็ยังต้านทานความหนาวเย็นไม่ไหว ทั้งถูมือย่ำเท้าก็ยังแก้หนาวไม่ได้เซี่ยถานโจวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ “ไม่เข้าไปข้างในเหรอ?”ฉีเหมี่ยวยื่นมือทั้งสองข้างออกไปใช้นิ้วหัวแม่มือประกบเข้าหากัน เลิกคิ้วพลางเอ่ย “พวกเขากำลังจู๋จี๋กันอยู่ ให้ฉันเข้าไปฟังเหรอคะ?”เซี่ยถานโจว “...”ทว่ากระถางไฟถูกนำไปคืนแล้ว ทั้งสองคนยืนตากลมหนาวอยู่ข้างนอกด้วยกันเฉย ๆ ก็ไม่ได้ช่วยให้อุ่นขึ้นมาได้เซี่ยถานโจวหมุนตัวกลับ