All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 851 - Chapter 860

ฉีเหมี่ยวส่ายหน้าเธออยู่ว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำ หลังจากเสียบชาร์จโทรศัพท์มือถือเรียบร้อยแล้ว จึงเดินหาของกินไปทั่วเจ้าของโฮมสเตย์วางขนมขบเคี้ยวห่อเล็ก ๆ เอาไว้แถวโซฟาทั้งหมดเป็นขนมพื้นเมืองขึ้นชื่อของเขตทิเบต เมื่อกัดคำแรกรสชาติยังพอใช้ได้ แต่พอกินเข้าไปอีกคำ กลับรู้สึกทั้งหวานและเลี่ยนฉีเหมี่ยวจึงเดินไปหาชามาดื่มเพื่อแก้เลี่ยนขณะกำลังชงชา เธอเอ่ยขึ้นว่า “ไม่เหมือนกันหรอกค่ะ ถ้าคุณเซี่ยรู้ว่าสถานการณ์ทางบ้านของฉันเป็นยังไง อาจจะรู้สึกว่าสู้ให้พ่อแม่จากไปเสียเลยจะดีเสียกว่าก็ได้ค่ะ”หากมองจากมุมมองหนึ่งแล้ว ทั้งฉีเหมี่ยวและเซี่ยถานโจวต่างก็ไม่มีใครบอกได้ว่าพื้นฐานครอบครัวของใครดีกว่าฉีเหมี่ยวชงชาเสร็จก็ยื่นให้เซี่ยถานโจวหนึ่งแก้วหลังจากกุมแก้วน้ำเอาไว้ อุณหภูมิบนฝ่ามือก็ค่อย ๆ อุ่นขึ้น ฉีเหมี่ยวพ่นลมหายใจใส่มือพลางเอ่ย “ฉันถูกพ่อแม่ปฏิบัติอย่างโหดเหี้ยมตั้งแต่เด็ก แต่บางทีลองคิดดูแล้วก็ไม่อยากโทษพวกเขาเหมือนกันค่ะ เพราะพวกเขาเกิด เติบโต และใช้ชีวิตอยู่ในหุบเขามาทั้งชีวิต ความคิดความอ่านก็มีอยู่แค่นั้นแหละค่ะ”เซี่ยถานโจวเขี่ยท่อนไม้ที่กำลังลุกไหม้อยู่ในเตาผิงตรงหน้า เพื่อเว้น

อีกไม่กี่นาทีต่อมา ฉีเหมี่ยวที่เพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จกำลังจะล้มตัวลงนอนพลันมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเธอจำต้องลุกขึ้นมาสวมเสื้อคลุมอีกครั้งแล้วเปิดประตูห้องออกเซี่ยชิงซางยืนปรากฎกายอยู่หน้าประตูห้องพร้อมกับยื่นโทรศัพท์มือถือส่งให้เธอ“โทรศัพท์ของเธอใช่ไหม? วางชาร์จไว้ข้างนอก พี่เห็นว่าแบตเตอรี่เต็มแล้วเลยหยิบมาให้น่ะ”“ขอบคุณนะคะ ฉันลืมไปซะสนิทเลย”ฉีเหมี่ยวรับโทรศัพท์มือถือไว้พร้อมกับกล่าวขอบคุณ“เธอสนิทกับพี่ชายของพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”“ก็ไม่สนิทขนาดนั้นหรอกค่ะ พอ ๆ กับจำนวนครั้งที่เจอรุ่นพี่เซี่ยนั่นแหละค่ะ นับครั้งที่เจอด้วยนิ้วมือข้างเดียวยังได้เลยค่ะ”เซี่ยชิงซางเผยยิ้มออกมา“เธออย่าเข้าใจผิดล่ะ พี่ก็แค่ถามดูเฉย ๆ ยังไงซะตอนนี้พี่ชายของพี่ก็ยังโสด พี่เองก็แค่อยากรู้ว่าในอนาคตเขาจะหาสะใภ้แบบไหนมาให้พี่กันแน่”ฉีเหมี่ยวรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลที่ชวนอึดอัดใจเล็กน้อยเธอขมวดคิ้วแล้วเอ่ย “แล้วมันเกี่ยวกับฉันตรงไหนล่ะคะ? หรือว่าพี่เซี่ยคิดว่าผู้หญิงคนไหนก็ตามที่ยืนอยู่ข้างพี่ชายของพี่ล้วนมีสิทธิ์ที่จะกลายมาเป็นพี่สะใภ้ของพี่ในอนาคต? ถ้าอย่างนั้นคนในประเทศตั้งมากมายป่านนี

คำพูดนั้นหลุดออกไป สายตาที่เพื่อนร่วมคณะมองเซี่ยชิงซางจึงเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจเมื่อมองการแต่งกายตั้งแต่หัวจรดเท้าของพี่ชายเซี่ยชิงซางแล้ว ก็พอจะรู้ได้ทันทีว่าฐานะการเงินดีขนาดไหน แม้แต่นาฬิกาข้อมือเรือนนั้นก็ยังมีมูลค่าสูงถึงหกหลักแต่กลับเป็นคนเย็นชาไร้น้ำใจต่อให้เซี่ยชิงซางจะเป็นอัจฉริยะของคณะ มีชื่อเสียงโด่งดังแล้วอย่างไรเล่า ในเมื่อเขามีพี่ชายแบบนี้สู้พวกเขาไม่ได้ด้วยซ้ำมีบางคนเอ่ยพาดพิงถึงฉีเหมี่ยวขึ้นมา “ก็เรียนสถาบันเดียวกันแท้ ๆ ไม่รู้ว่าทำท่าทางหยิ่งอะไรนักหนา อาจารย์ที่ปรึกษาก็บอกให้พวกเราปรองดองกับเพื่อนร่วมสถาบันไว้ให้ดี กูว่านะ เธอไม่เห็นหัวพวกเราเลยด้วยซ้ำ”เซี่ยชิงซางทำทีเป็นยิ้มแย้มแต่แฝงความเยือกเย็นไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “ยังไงซะฉีเหมี่ยวก็ทำงานอยู่ที่ à l'aube แถมยังมีอนาคตที่สดใส การที่เธอจะไม่เห็นหัวพวกเราที่เป็นแค่พวกนักศึกษาจน ๆ ก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว”แม้จะไม่ได้อยู่ในสายงานเดียวกัน และการติดต่อพบปะกันในอนาคตก็คงจะมีน้อยนิดจนแทบนับนิ้วได้ แต่ในตอนนี้ à l'aube กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว บรรดานักศึกษาที่ได้ยินเช่นนั้นต่างก็มีสีหน้าแปรเปลี

ฉีเหมี่ยวชี้นิ้วไปยังภูเขาหิมะลูกที่ยังคงตั้งตระหง่านมองเห็นได้ราง ๆ เบื้องหน้า“คนที่นี่เขาเรียกภูเขาลูกนั้นว่าเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่ดำรงอยู่มานานนับพันปีแล้วค่ะ ไม่รู้ว่าคุณเซี่ยเคยได้ยินคำกล่าวทำนองนี้ไหมคะ คนที่เส้นทางชีวิตคล้ายคลึงกัน จริง ๆ แล้วดวงชะตาก็มักจะใกล้เคียงกันด้วย วันเกิดของคุณกับคุณฮั่วนี่ใกล้เคียงกันใช่ไหมล่ะคะ? นั่นหมายความว่าบั้นปลายชีวิตของคุณก็จะมีความสุขสมบูรณ์เหมือนกับคุณฮั่วไม่มีผิดเพี้ยนค่ะ มีภูเขาศักดิ์สิทธิ์ลูกนี้เป็นพยานค่ะ”ในตอนที่ร่วมวงดื่มสุรากันเมื่อก่อนหน้านี้ เซี่ยถานโจวเคยพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องวันเกิดกับฮั่วจี้เซินมาบ้างแล้ววันเกิดของพวกเขาทั้งสองคนใกล้เคียงกันจริง ๆ ห่างกันเพียงแค่ไม่กี่วันเท่านั้นเส้นทางชีวิตของคนทั้งคู่ดูราวกับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่ในหลาย ๆ ช่วงเวลากลับบังเอิญสอดคล้องและทับซ้อนกันอย่างน่าประหลาดทั้งเรื่องงานสมัยเรียน และการงานที่จะพัฒนาต่อไปในอนาคต ล้วนกลับมาวนเวียนทับซ้อนกันใหม่นี่ก็คงเป็นความผูกพันที่ถูกลิขิตเอาไว้โดยฟ้าดินเช่นกันเซี่ยถานโจวมองหน้าฉีเหมี่ยวเธอสวมใส่เสื้อผ้าเรียบง่าย ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอา

เซี่ยถานโจวตั้งค่าโทรศัพท์เป็นระบบปิดเสียงแล้ววางไว้บนโต๊ะข้างเตียง เสียบสายชาร์จแบตเตอรี่ จากนั้นก็วัดอุณหภูมิร่างกายใหม่อีกรอบเพื่อความแน่ใจว่าไข้จะไม่กลับมาในตอนนี้ จึงค่อยลุกขึ้นยืน“เดี๋ยวผมไปส่งคุณกลับก่อนแล้วกัน”เมื่อเขาดึงดันจะไปส่ง ฉีเหมี่ยวก็ไม่ได้ปฏิเสธหลังจากปิดประตูแล้วเดินออกมาอย่างระมัดระวัง ฉีเหมี่ยวเผลอกระชับเสื้อผ้าบนร่างโดยไม่รู้ตัว ทว่าพอทำท่านี้เสร็จ บนตัวก็พลันมีเสื้อโค้ตตัวหนาอบอุ่นเพิ่มขึ้นมาตัวหนึ่งแถมยังอบอวลไปด้วยอุณหภูมิร่างกายของผู้ชายอีกด้วยฉีเหมี่ยวเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง อีกฝ่ายสวมเพียงเสื้อไหมพรมคอเต่าสีดำเป็นชุดด้านใน แนบไปกับรูปร่างจนมองเห็นสัดส่วนกล้ามเนื้อที่ผ่านการออกกำลังกายมาเป็นอย่างดีเสื้อผ้าลักษณะนี้ใส่เป็นชั้นด้านในจะอบอุ่นมาก แต่ถ้าใส่แค่ตัวเดียวโดด ๆ ย่อมกันลมได้ไม่ดีเท่าไรนัก มองดูก็รู้สึกหนาวแทนแล้ว“เอามาให้ฉันใส่ แล้วคุณไม่หนาวหรือไงคะ?”“ไปกันเถอะ ในเมื่อคุณอุตส่าห์มาเป็นเพื่อน จะปล่อยให้คุณเป็นหวัดได้ไง”เซี่ยถานโจวก้าวเดินนำออกไปก่อนหนึ่งก้าวฉีเหมี่ยวเดินตามหลังเขาไป ก้าวเท้าตามทันในสองสามก้าว ทั้งสองคนเดินเคียงคู่ก