All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 871 - Chapter 880

เช้าวันถัดมาณ หลินหลงจิวเวลรี่กรุ๊ป ภายใต้เครือฮั่วซื่อฉีเหมี่ยวลงชื่อที่เคาน์เตอร์พร้อมแสดงเอกสารยืนยันตัวตนพนักงานต้อนรับตรวจสอบเรียบร้อยแล้วจึงคืนเอกสารกลับให้ฉีเหมี่ยว พร้อมส่งยิ้มอ่อนโยน“คุณฉีเหมี่ยวคะ คุณเซี่ยรอคุณอยู่ในห้องทำงานแล้วค่ะ”“คุณเซี่ยของพวกคุณกลับมาแล้วเหรอคะ?”“เพิ่งมาถึงเมื่อเช้านี้ค่ะ เชิญคุณตามฉันมาได้เลยค่ะ เดี๋ยวฉันพาคุณไปขึ้นลิฟต์เองค่ะ”พนักงานต้อนรับแตะบัตรนำทางฉีเหมี่ยวเดินไป พร้อมกับกดลิฟต์และยืนส่งเธอก้าวขึ้นไปด้านบนประตูห้องทำงานประธานเปิดอ้าไว้ เซี่ยถานโจวกับฮั่วจี้จั๋วต่างนั่งอยู่คนละฝั่งกำลังพูดคุยหารือบางอย่างกันอยู่ตั้งแต่แรกเริ่ม ฮั่วจี้เซินเคยบอกกับฮั่วจี้จั๋วไว้แล้วว่าให้เขาคอยเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ จากเซี่ยถานโจวให้มาก ๆ หากฮั่วจี้จั๋วมีความสามารถพอ ในอนาคตหลินหลงจิวเวลรี่กรุ๊ปแห่งนี้ก็จะเป็นเขาที่ก้าวขึ้นมาถือหางเสือบริหารเอง แต่ถ้าหากไม่มีความสามารถถึงขนาดนั้น เซี่ยถานโจวก็จะยังคงดูแลบริหารอยู่ที่นี่ต่อไปฮั่วจี้จั๋วปฏิบัติต่อเซี่ยถานโจวด้วยความเกรงอกเกรงใจเป็นอย่างยิ่งฉีเหมี่ยวยกมือเคาะประตูเบา ๆ “คุณเซี่ย คุณฮั่ว ฉันไม่ได้ร

“เจอแล้ว เป็นมัลแวร์ดักฟังข้อมูลขนาดเล็กตัวหนึ่งที่ถูกติดตั้งไว้เมื่อช่วงดึกของสัปดาห์ก่อน ประสิทธิภาพอาจจะไม่สูงมากนัก แต่ถ้าใช้สำหรับดักฟังโทรศัพท์ถือว่าเพียงพอเลยล่ะ”ฉีเหมี่ยวยกมือข้างหนึ่งค้ำพนักเก้าอี้ มองดูเพื่อนร่วมชั้นกำลังควบคุมคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ค้นหามัลแวร์ดักฟังข้อมูลตัวที่ถูกแอบติดตั้งเอาไว้ในโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาได้อย่างง่ายดาย“สัปดาห์ก่อนเหรอ? ตอนนั้นฉันยังอยู่บนเส้นทางเสฉวนทิเบตอยู่เลย แถมตอนนั้นก็ไม่มีใครมีโอกาสได้แตะต้องโทรศัพท์ของฉันสักหน่อยนี่นา”“ไม่ต้องใช้เวลานานอะไรขนาดนั้นหรอก เธอลองนึกดูสิว่ามีใครเคยยืมพาวเวอร์แบงก์ของเธอไปใช้บ้างไหม หรือว่าเธอเคยเอาโทรศัพท์ไปเสียบชาร์จกับอุปกรณ์ชาร์จแบตเตอรี่ของคนอื่นหรือเปล่า แค่ผ่านทางช่องเสียบชาร์จตรงนี้ ก็สามารถติดตั้งมันเข้าไปได้แล้วล่ะ”เส้นด้ายเส้นหนึ่งในสมองของฉีเหมี่ยวตึงเปรี๊ยะขึ้นมาทันทีการชาร์จแบตเตอรี่ โทรศัพท์มือถือเครื่องนี้ของเธอถูกชาร์จแบตเตอรี่ครั้งสุดท้าย ก็คือตอนที่พักอยู่ในโฮมสเตย์นั่นเองในตอนนั้น เซี่ยชิงซางเป็นคนช่วยหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นกลับมาคืนให้เธอหลังจากนั้นฉีเหมี่ยวก็เปลี่

หลังเลิกเรียนฉีเหมี่ยวกับเจียงผู่รีบเดินมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารด้วยกัน พร้อมกับนัดแนะกันไว้ว่าทานข้าวเสร็จแล้วจะไปนั่งสิงตัวอยู่ในห้องสมุดต่อหน้าจอโทรศัพท์มือถือพลันมีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาฉีเหมี่ยวกดเปิดดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจากเซี่ยถานโจว ถามว่า ช่วงเย็นเธอว่างไหม อยากจะชวนไปทานมื้อค่ำด้วยกันมุมปากของฉีเหมี่ยวยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ยืนหยุดนิ่งอยู่ที่เดิมเพื่อพิมพ์ข้อความตอบกลับเจียงผู่ที่กำลังพูดเจื้อยแจ้วอยู่หันมาแล้วพบว่าไม่มีใครขานรับ จึงหันกลับไปมอง ปรากฏว่าฉีเหมี่ยวกำลังสะพายกระเป๋าเป้ไว้บนไหล่ข้างหนึ่ง ยืนมองหน้าจอโทรศัพท์มือถืออยู่ตรงนั้นฉีเหมี่ยวเป็นคนรูปร่างผอมเพรียวและสูงโปร่ง ส่วนสูงเกินหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ประกอบกับรวบผมหางม้าสูงอย่างทะมัดทะแมง ปลายนิ้วเรียวกุมโทรศัพท์มือถือเอาไว้ เปล่งประกายความสดใสเยาว์วัยจนใครต่อใครต่างก็ต้องเหลือบมองเจียงผู่ยืนชื่นชมภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเรียก “เหมี่ยวเหมี่ยว ทำอะไรอยู่น่ะ?”ฉีเหมี่ยวเงยหน้าขึ้นหยิบบัตรโรงอาหารออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เจียงผู่ “ฉันเบี้ยวนัด ขอเลี้ยงไถ่โทษนะ เพื่อนเจียงไปกินข้าวหน้าขาเป็ดที่

ตำแหน่งที่พวกเขานั่งคืออยู่ริมหน้าต่างสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านนอกหน้าต่าง โชยพัดดอกไม้ประดับบนโต๊ะ และพัดเส้นผมที่ปลิวไสวของฉีเหมี่ยวให้ขยับตามเธอใช้มือรวบผมลวก ๆ แล้วใช้ตะเกียบที่อยู่บนโต๊ะมามัดผมขึ้นเป็นมวย ก่อนจะกินต่อ“คุณเซี่ย ตกใจเหรอคะ?”“ก็... ไม่ถึงกับตกใจ แค่ไม่เคยเจอผู้หญิงที่ตรงไปตรงมาขนาดนี้มาก่อนน่ะ”ฉีเหมี่ยวเลิกคิ้ว “คุณเซี่ยอยู่ในแวดวงธุรกิจ ผู้หญิงที่ตรงไปตรงมามากกว่าฉันก็น่าจะเคยเห็นมาไม่น้อย เพียงแต่ไม่เคยเจอคนหน้าด้านอย่างฉันต่างหากล่ะคะ”เซี่ยถานโจวชะงักไปเมื่อนึกถึงบรรดาผู้หญิงที่เรียกว่า “ตรงไปตรงมา” เหล่านั้นที่เคยพบตอนทำงานอยู่ที่เมืองกั่งเฉิง เขาก็อดหลุดขำออกมาไม่ได้“ความตรงไปตรงมาของพวกเธอ ไม่เหมือนกับคุณหรอกนะครับ”ก่อนหน้านี้ในบัญชีสำหรับทำงานของเซี่ยถานโจว มักจะได้รับคำชวนจากผู้หญิงมากมายทุกวัน แต่ส่วนใหญ่แล้วมักจะข้ามขั้นตอนการกินข้าวไปเสียดื้อ ๆ จุดหมายปลายทางมีแต่โรงแรมทั้งสิ้นเซี่ยถานโจวไม่เคยตอบรับคำเชิญเหล่านั้น และเขาจะเว้นระยะห่างระหว่างกันอย่างแนบเนียนในการทำงานร่วมกันหลังจากนั้นแต่คำพูดของฉีเหมี่ยวกลับไม่ได้ทำให้เซี่ยถานโจวรู้ส

เซี่ยถานโจวขับรถมาส่งจนถึงหน้าหมู่บ้านของฉีเหมี่ยวฉีเหมี่ยวเอ่ย “ขึ้นไปนั่งเล่นข้างบนก่อนไหมคะ?”“ไม่รบกวนดีกว่าครับ ไว้เจอกันพรุ่งนี้”สำหรับผู้ใหญ่แล้ว คำว่าไว้เจอกันพรุ่งนี้มักจะเป็นสัญญาที่รู้กันในใจโดยไม่ต้องพูดฉีเหมี่ยวยังคงยืนกราน “ความจริงค่อนข้างกะทันหัน ท่อประปาที่บ้านฉันเสียค่ะ เมื่อกี้น้องสาวโทรมาบอกว่าน้ำรั่วซึมนิดหน่อย อยากจะรบกวนให้คุณช่วยขึ้นไปดูให้หน่อยค่ะ”เซี่ยถานโจวเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งฉีเหมี่ยวยืนอยู่นอกตัวรถ ดูสง่างามสะดุดตาอาจเป็นเพราะยังอยู่ในวัยเรียน เธอจึงแผ่กลิ่นอายความเป็นบัณฑิตออกมาจาง ๆ ให้ความรู้สึกสบายตาอย่างบอกไม่ถูกจุดที่ทำให้การอยู่ร่วมกันรู้สึกสบายใจที่สุด ก็คือไม่ว่าฉีเหมี่ยวจะทำอะไร เธอก็ล้วนแต่ตรงไปตรงมาและเปิดเผย ไม่เคยอ้อมค้อมหรือปิดบังซ่อนเร้นใด ๆ หลังมือของเซี่ยถานโจวขยับดันพวงมาลัย “ยืนถอยไปข้างหลังหน่อย ระวังโดนรถชนเอา”เขาถอยรถเข้าจอดเรียบร้อย แล้วจึงดับเครื่องลงจากรถบ้านที่ฉีเหมี่ยวซื้อมีขนาดไม่ใหญ่นัก แต่สภาพแวดล้อมภายในหมู่บ้านถือว่าดี พื้นที่สีเขียวร่มรื่นกว้างขวาง ทันทีที่ก้าวเข้าไปก็ปะทะเข้ากับกลิ่นหอมเข้มข้นของดอกแก