All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 891 - Chapter 900

สวี่เพียวเพียวเรียกประชุมติดต่อกันหลายนัดเธอปรึกษาหารือกับซูหว่านเพื่อปรับตำแหน่งทางการตลาดของผสานวสันต์ในระยะถัดไป โดยแบ่งออกเป็นโซนเครื่องประดับชั้นสูงและเครื่องประดับทองทั่วไปหากราคาทองคำในตลาดหลักปรับตัวสูงขึ้น ผสานวสันต์จะยังไม่ขึ้นราคาภายในหนึ่งสัปดาห์ แต่หากราคาทองคำในตลาดหลักปรับลดลง ผสานวสันต์ก็จะไม่ปรับราคาลงภายในหนึ่งสัปดาห์เช่นกัน โดยจะรอจนพ้นหนึ่งสัปดาห์ไปแล้วจึงค่อยปรับเปลี่ยนตามความเป็นจริงของตลาดหลักเมื่อลองคำนวณดูแล้ว เครื่องประดับทองของผสานวสันต์มีราคาถูกกว่าร้านทองเจ้าอื่น ๆ ในท้องตลาดอยู่พอสมควรแม้ว่ากระแสตอบรับของผสานวสันต์จะกำลังไปได้สวย แต่การจะนำไปแข่งขันแย่งชิงส่วนแบ่งการตลาดกับแบรนด์ทองเจ้าเก่าเหล่านั้น ยังคงต้องอาศัยความพยายามอีกมากทั้งผสานวสันต์และ àl'aube ต่างก็ขยายทีมดีไซเนอร์ให้ใหญ่ขึ้นด้วยเช่นกันนอกจากผลิตภัณฑ์หลักประจำฤดูกาลที่จะยังคงออกแบบโดยฮั่วสวินเจินเช่นเดิมแล้ว ผลิตภัณฑ์ชิ้นอื่น ๆ จะถูกคัดเลือกมาจากผลงานร่างของดีไซเนอร์ผู้มีความสามารถภายในกลุ่มของแต่ละคนหลังเสร็จสิ้นการประชุม ซูหว่านมองดูหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นชัดขึ้นทีละน้อยของสวี่เ

“รุ่นพี่เซี่ยคะ ถ้าเรื่องที่พี่อยากจะพูดคือเรื่องนี้ล่ะก็”“ฉันก็สามารถบอกได้อย่างชัดเจนเลยค่ะว่า ไม่มีโอกาสนั้นหรอก ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้วค่ะ”เซี่ยชิงซางชะงักไปเล็กน้อยเขาประสานสายตากับฉีเหมี่ยวชั่วขณะหนึ่ง เขาคิดว่านี่เป็นข้ออ้างที่ฉีเหมี่ยวยกขึ้นมาเพื่อใช้ปฏิเสธเขาทว่าแววตากลับเปิดเผยตรงไปตรงมา ยามที่มองมายังเซี่ยชิงซาง นัยน์ตาคู่นั้นยังฉายแววระแวดระวังอยู่เล็กน้อยเซี่ยชิงซางถึงกับเคว้งไปชั่วขณะผู้หญิงที่เขาเข้าหาด้วยวิธีลักษณะนี้มีไม่น้อยเลยทีเดียว แต่ฉีเหมี่ยวกลับเป็นเพียงคนเดียวที่เอ่ยปากปฏิเสธเขาอย่างชัดเจนเซี่ยชิงซางรู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง จึงเผลอยกเสียงให้ดังขึ้น“ทำไมล่ะ? เธอชอบใคร หรือว่าเป็นพี่ชายของพี่?”“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ด้วยล่ะคะ” ฉีเหมี่ยวขมวดคิ้วมุ่นยามนี้เธอราวกับมองทะลุผ่านเปลือกนอกอันสุภาพเรียบร้อยและบัณฑิตผู้ทรงภูมิของเซี่ยชิงซาง จนได้เห็นธาตุแท้และความดำมืดที่เขาซ่อนเอาไว้ภายใต้หน้ากากเหล่านั้น“ฉันจะชอบใคร หรือจะปฏิเสธคำขอของพี่ ล้วนเป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน รุ่นพี่เซี่ย พี่ล้ำเส้นเกินไปแล้วค่ะ”ฉีเหมี่ยวก้มลงมองเวลาที่ข้อมือ“ฉันมีเรียนต่

จวีหย่าเชี่ยนใช้ชีวิตกลมกลืนอยู่บนทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ กินนอนร่วมกับเหล่าสัตว์ป่าเธอเผลอดื่มน้ำดิบเข้าไปหลายครั้งจนล้มป่วยลงแม้ว่ายามนี้มองดูภายนอกร่างกายจะดูแข็งแรงดีแล้ว แต่ความจริงกลับมีโรคซ่อนอยู่ไม่น้อย ซึ่งต้องผ่านการเข้ารับการรักษามาพักใหญ่ เธอถึงสามารถมายืนอยู่ตรงหน้าสวี่เพียวเพียวได้อย่างปลอดภัยไร้กังวลเช่นนี้เกรงว่าสวี่เพียวเพียวจะไม่พอใจ จวีหย่าเชี่ยนจึงรีบอธิบายเสริมขึ้นทันที “ไม่ติดต่อถึงคุณหรอกค่ะ วางใจได้เลย”“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นหรอก แค่อยากจะถามเธอว่า คิดว่ามันคุ้มค่าไหม?”การใช้ชีวิตอยู่บนทุ่งหญ้า ย่อมไม่มีทางสุขสบายเหมือนกับการใช้ชีวิตอยู่ในเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสีเสียงแน่นอนในช่วงแรกที่เดินทางไปถึง จวีหย่าเชี่ยนเองก็รู้สึกว่ามันลำบากเหลือเกินทว่าหลังจากได้สัมผัสกับความปรารถนาดีที่บรรดาสัตว์ป่าส่งมอบให้ หัวใจของเธอก็เริ่มถูกหลอมละลายทีละน้อยตลอดชีวิตที่ผ่านมา สิ่งที่เธอได้ยินซ้ำแล้วซ้ำเล่ามากที่สุด ก็คือคำสั่งสอนของจวีเยี่ยฝานผู้เป็นแม่ ที่คอยกรอกหูเธออยู่เสมอว่า ในอนาคตข้างหน้าเธอต้องหาวิธีเอาทรัพย์สินของตระกูลฮั่วมาครองให้ได้เพื่อเป้าหมายนี้แล้ว

เซี่ยถานโจวหงายมือขึ้นเขาก็ไม่ได้มีท่าทีเร่งรีบแต่อย่างใด เพียงแค่ยืนรออย่างสงบสายลมฤดูใบไม้ผลิในเมืองเอสพัดโชยอ่อน พัดโคมไฟสองข้างทางสั่นไหว และพัดชายเสื้อคลุมของฉีเหมี่ยวให้พลิ้วปลิวฝ่ามือของเซี่ยถานโจวกว้าง เมื่อก้มมองลงไปก็เห็นเส้นลายมือชัดเจนจู่ ๆ ฉีเหมี่ยวก็หวนนึกถึงวัยเด็ก ในหุบเขาลึกมักจะมีหญิงชรามานั่งอยู่ตรงปากหมู่บ้าน คอยบอกว่าจะดูดวงลายมือให้เธอเด็กในหุบเขาจะมีลายมืออะไรกันเล่าบนมือมีแต่คราบดินโคลนและร่องรอยแผลเป็นที่ถูกฟืนข่วน แม้แต่ในร่องลายมือก็ยังฝังแน่นไปด้วยดินโคลนที่ล้างไม่ออกฉีเหมี่ยวไม่มีวัยเด็กอะไรให้พูดถึงสักเท่าไรและเธอก็ไม่มีประสบการณ์ความรักใด ๆ เช่นกันหากเธอจะนึกถึงเรื่องราวความรักในอดีตสักครั้ง ก็คงเป็นรักข้างเดียวในสมัยมหาวิทยาลัยที่ไม่อาจนำไปอวดใครได้ตอนนั้นฉีเหมี่ยวยังไม่คาดคิดเลยว่า ผ่านไปเพียงไม่กี่ปี นอกจากเธอจะก้าวออกมาจากอดีตช่วงนั้นได้แล้ว ตอนนี้ยังมีผู้ชายคนหนึ่งมายืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับยื่นมือออกมาหาเธอมีคนผู้หนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากตรอกซอกซอยด้านหลัง และชนเข้ากับตัวของฉีเหมี่ยวเต็มแรงเซี่ยถานโจวรีบยื่นมือคว้าตัวฉีเหมี่ยวไว้ แ

บางโปรเจกต์ของโรงพยาบาลได้ปิดทำการและเคลียร์บัญชีไปแล้วจริง ๆ ก่อนหน้านี้ติดหนี้อยู่มากมาย ประกอบกับการเปลี่ยนมือเจ้าของโรงพยาบาลจำเป็นต้องผ่านขั้นตอนระเบียบการอีกหลายอย่าง ในตอนนั้นเซี่ยถานโจวเองก็ยังคงมีหนี้สินค้างอยู่ไม่น้อยเช่นกันกระทั่งโอนถ่ายกิจการเรียบร้อยแล้ว เซี่ยถานโจวจึงค่อยชำระหนี้จนหมด แต่ก็ปล่อยมือจากทุกสิ่งทุกอย่างของโรงพยาบาลไปอย่างเด็ดขาดเช่นกันฮั่วจี้เซินมีแนวคิดเป็นของตัวเอง อีกทั้งยังต้องการปรับปรุงโรงพยาบาลใหม่ก่อนจะเปิดทำการใหม่อีกครั้งเซี่ยถานโจวเชื่อมั่นว่าฮั่วจี้เซินจะต้องทำได้ดีกว่าตัวเขาเองอย่างแน่นอนในแวดวงธุรกิจ ฮั่วจี้เซินคืออัจฉริยะตัวจริงเสียงจริง ไม่เหมือนกับเขาที่เป็นพวกเข้ามาจับพลัดจับผลูและนึกอยากทำความดีขึ้นมาด้วยความชั่วครู่ชั่วคราวคนนั้นเจ้าของร้านฟังแล้วบนใบหน้าอวบอิ่มก็แย้มรอยยิ้มสดใสออกมา“จริงหรือจ้ะ? อย่างนั้นคงจะดีมาก ๆ เลยล่ะ! ถ้าไม่ได้คุณเซี่ยบอก ป้าก็คงไม่รู้มาก่อนเลยนะเนี่ย!”“อีกสักระยะคุณป้าค่อยติดต่อทางนั้นดูนะครับ ถ้าหากต้องการความช่วยเหลือ ผมสามารถช่วยติดต่อทีมงานให้ได้ ลองดูว่ายังมีเตียงว่างอยู่หรือเปล่า”“แบบนี้ป้าร