บทที่ 17

สวรรค์!! นี่ใช่คนเดียวกับบุรุษหน้าซีดเซียวที่นางเห็นเมื่อครู่อยู่หรือ

เซียงป่ายเหออุทานดังลั่น นางถูกชายหนุ่มยกตัวลอยขึ้นไปบนเตียง ก่อนพยายามดิ้นรนออกมา ยิ่งดิ้นอ้อมกอดก็ยิ่งรัดแน่นเข้า คนทั้งสองต่อสู้พัวพันกันอยู่บนเตียงนอนด้วยท่าทีล่อแหลม

เซียงป่ายเหอเหลือบไปมองยังประตู เพราะรู้ตัวดีว่าไม่อาจสู้แรงของชายหนุ่ม ในใจได้แต่สงสัย เสียงดังถึงเพียงนี้แต่กลับไม่มีใครกล้าเปิดประตูเข้ามา นี่ช่างทำให้นางรู้สึกว่ากำลังตกลงไปยังหลุมพรางของใครบางคนอยู่ครามครัน

ขณะที่ครุ่นคิดเสียง ‘แควก’ พลันดังขึ้น

นางกะพริบตามองหลินหยางซึ่งอยู่ใต้ร่างของตน ก่อนก้มลงมองยังต้นเสียง มือของนางชะงักเพราะต้นเหตุก็คือนางที่พยายามดิ้นรน แต่กลับไปคว้าเอาสาบเสื้อตัวในของอีกฝ่าย

ชิ้นส่วนของตัวเสื้อที่ติดมือมา ถูกนางดึงทึ้งจนขาดอย่างๆ ไม่รู้ตัว ภายใต้เนื้อผ้าแหว่งวิ่นนั้น แผ่นอกกำยำเผยออกมาสู่สายตา…

สติ!!! ลิลลี่เอ้ย หญิงสาวกะพริบตาสะบัดศีรษะตั้งสติ

“ท่านปราชญ์” เขาหัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง “ไม่เห็นต้องรุนแรงถึงเพียงนี้”

เซียงป่ายเหอโมโหจนพูดไม่ออก “หุบปากนะ!” นางตวาดก่อนพยายามลุกขึ้น แต่กลับโดนชายหนุ่มรั้งขึ้นไปนอนทาบบนร่างหน