All Chapters of วิศวกรซ่อนรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“ทำไมเป็นงั้นล่ะ ไหนว่าทาครีมสารพัด มีร่มคันใหญ่กางให้ สงสัยพี่ต้องยกพวกไปอาละวาดคนจัดงานแล้วมั้ง”“แดดขนาดนั้น ผิงสู้ไม่ได้หรอก ผิงกระหายน้ำทั้งวัน หิวด้วย แต่ไม่อยากกินอะไรนอกจากน้ำเปล่าเย็นๆ ปวดขา ปวดน่อง รองเท้าก็กัด”ขนมผิงบ่นไม่หยุด หงายหลังนอนแผ่หลาบนเตียง โชคดีที่ไม้ซุงพอรู้ว่าเธอจะต้องมาพักโรงแรมนี้ เขาก็จองห้องเดี่ยวให้เธอ จะได้ไม่ต้องไปพักรวมกับทีมงานคนอื่นๆ มันทำให้เธอได้พักผ่อนนอนหลับอย่างเต็มที่“โอ้โห เป็นชุดเลย เหมือนที่พี่บอกไว้เลยไหม บอกแล้วว่าให้แคนเซิลก็ไม่เชื่อ”“ผิงรับไว้แล้วก็ต้องรับผิดชอบสิคะ เทงานกลางคัน คราวหน้าใครจะจ้างผิงล่ะ”“ค้าบบบบ ขนมผิงยอดหญิงคนเก่งของพี่”“พี่”“หืม”“พรุ่งนี้ตอนเย็นไปกินโมโม่กัน” ตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ภาพเนื้อวากิว A5 บางเฉียบ“แล้วอยากกินอะไรอีก”“น้ำเต้าหู้เตาถ่านปทุมวัน ออส่วนเยาวราช ป้าเก๋แหนมเนือง”“เชื่อแล้วว่าหิวจริง นี่กินอะไรหรือยัง”“นิดหน่อย หนีขึ้นมาก่อนกลัวโดนมอม”“พี่ไม่อยากให้ผิงรับงานพริตตี้ต่างจังหวัดเลย ไกลหูไกลตา พี่เป็นห่วง”“เดี๋ยวไม่คุยด้วยเลย” เธอเคยขอเขาไว้แล้วว่าถ้าไม่อยากมีปัญหากัน ก็อย่าห้ามเธอรับงาน“โอ๋ๆ ไม่

นาวินลงมารอขนมผิงที่ล็อบบี้ด้านล่างตั้งแต่แปดโมงเช้า สาวๆ ที่เมื่อวานดูสวยจัดจ้านในชุดพริตตี้เดินลงมานั่งที่ล็อบบี้ทีละคนสองคนเพื่อรอขึ้นรถกลับกรุงเทพฯ บางคนแยกตัวกลับเอง หัวหน้าทีมคืนกุญแจพร้อมรับถุงใบใหญ่จากเคาน์เตอร์เสร็จก็มาเรียกสาวๆ ไปขึ้นรถตู้“ขอโทษนะครับ น้องผิงล่ะครับ” นาวินถาม พลางกวาดตามองสาวๆ เผื่อใครจะให้คำตอบได้ เมื่อวานเขาคอยเธอถึงตีสองแต่ก็ไม่ลงมา“ผิงโทร.มาบอกตั้งแต่เจ็ดโมงว่าขอตัวกลับก่อน น้องฝากของกับชุดไว้ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ นี่ไงคะ” หัวหน้าทีมชูถุงกระดาษใบใหญ่ให้นาวินดู“แล้ว...แล้วน้องผิงไม่ได้มากับทีมงาน ไม่ได้พักด้วยกันเหรอครับ”“มาด้วยกันค่ะ แต่ผิงเช่าห้องต่างหาก คนละชั้นกับพวกเรา ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวกลับก่อนนะคะ”นาวินเดินมาที่รถเก๋งแต่งซิ่งอย่างหงุดหงิด จะโทร.หาเธอก็เปล่าประโยชน์ เพราะเธอไม่เคยรับสาย ไลน์ไปก็ไม่อ่าน ระหว่างทางที่ขับรถกลับจันทร์โทร.มา ตอนนี้ต่อให้เอาอะไรมาล่อ เขาก็ไม่อยากได้ทั้งนั้น ขอสงบจิตสงบใจสักพักแต่การนิ่งเฉยไปของนาวินกลับทำให้เขาได้รับโชค ภาพบิ๊กไบค์สีส้มพร้อมชุดแต่งเบ็ดเสร็จร่วมสองล้านถูกส่งเข้ามาในกล่องข้อความ‘สุขสันต์วันเก

“พอแล้ว พรุ่งนี้พี่ต้องตื่นแต่เช้า” ขนมผิงดันหน้าที่โน้มลงมา“ตอบไม่ตรงคำถาม ได้ F ภาษาไทยด้วยหรือเปล่า”“ตัวเดียวก็เป็นเกียรติจะแย่แล้ว” ขนมผิงหน้าบูดกางเกงนอนถูกรูดลงไปอย่างง่ายดาย ไม่ต่างจากกางเกงบ็อกเซอร์ มือหนาลูบเบาๆ กลางร่าง ยิ้มมีเสน่ห์แตะแต้มมุมปาก ดวงตาคมหวานโชนไฟเสน่ห์หา“จะ F กี่วิชา แต่พี่ให้ผิง A+ เสมอ พี่จะบอกอะไรให้” เขาแทรกตัวตนเข้ามาในความฉ่ำชื้นอ่อนนุ่ม พรูลมหายใจระบายความเสียวสะท้านที่แล่นมาจากแท่งเนื้อในโพรงอุ่น“อะไรคะ” ขนมผิงกัดปาก สะท้านเกร็งตัวเขายังไม่บอก สาวกายเข้าออกสร้างความทรมานให้ขนมผิง เมื่อร่างกายของเธอส่งสัญญาณว่าจะถึงที่หมายเขาก็หยุดการกระทั้น“พี่” ขนมผิงส่งเสียงออดอ้อน“ครับ อยากได้อะไร”ขนมผิงเลื่อนมือไปที่การเชื่อมประสาน “ทำต่อ ผิงทรมาน ช่วยผิง”“อยากได้พี่เหรอ”“จ้ะ”“แลกกัน ผิงต้องไม่โกรธพี่นะ ถ้าพี่บอกอะไรบางอย่าง” เขาขยับโยกส่งความเสียวให้ขนมผิงต้องการจนไม่อาจปฏิเสธ“อ๊ะ”“รับปากก่อนว่าจะไม่โกรธ” เขาบังคับเอาคำตอบด้วยการทรมานเธอบนเตียง“ไม่โกรธ ได้โปรด ช่วยผิงเร็วๆ” เสียงเธอเคว้งคว้างอยากได้รับการปลดปล่อย“พี่เพิ่งปิดรถให้ผิงไป ตอนแรกกะจะเซ

ผลิตภัณฑ์ตัวนั้นต้องโพสต์ทิ้งไว้ 14 วัน พอครบกำหนดปุ๊บเธอก็ลบไปทันที เจ้าของผลิตภัณฑ์ขอต่อเวลาโดยจะให้เงินเธอเพิ่มอีกสามเท่า แต่ขนมผิงก็ไม่รับ แม้ว่าภาพนั้นจะถูกเซฟและแชร์ไปทั่ว แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าขนมผิงเป็นนางแบบรีวิว ถ้าใครแคปหน้าจอในไอจีเธอไปแล้วไม่เบลอต้นโพสต์ เธอจะดำเนินคดีให้ถึงที่สุดหากมันมีผลกระทบกับการใช้ชีวิตของเธอ“อะไรก็ตามที่ถูกโพสต์ขึ้นโซเชียล มันไม่มีทางหายไปหรอกค่ะ”“คอนเกรตจูเรชั่นครับบัณฑิต”ดอกไม้ช่อใหญ่เป็นพิเศษถูกยื่นมาตรงหน้า คราวนี้ไม่ใช่เหล่าผู้ชายที่ถูกขนมผิงเท และหนุ่มๆ รุ่นน้องของไม้ซุง แต่เป็นหนุ่มใหญ่ที่หายหน้าไปนาน กลับมาคราวนี้ดูน่าขนลุกในสายตาของไม้ซุง ทั้งเนื้อทั้งตัววิบวับด้วยเพชรนิลจินดาแก้วแหวนเงินทองไม้ซุงยืนเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มมองแบบมาดร้าย เท้ากระดิกโดยอัตโนมัติระหว่างขนมผิงรับดอกไม้มาชื่นชม ไม้ซุงส่งสายตารู้กันให้รุ่นน้องทั้งห้าที่เดินกลับมา แขนของเขาเอื้อมไปโอบเอวขนมผิงแสดงความเป็นเจ้าของ“ขอบคุณค่ะคุณวิน”“เป็นญาติ? เป็นเพื่อน? หรือเป็นอะไร” ไม้ซุงโพล่งถามหนุ่มใหญ่นาวินมองหน้าสาวน้อยที่เขาเฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวมาโดยตลอด รู้ว่าวันนี้เธอจะร

“ผมพอจะรู้ครับว่าทำไมผิงไม่อยากให้พูดเรื่องนี้ ผมขออนุญาตเข้าไปหาผิงนะครับ”“อ้อ เอ้อๆ ไปดูน้องหน่อย”ไม้ซุงเปิดประตูเข้าไปในห้องขนมผิง เธอนอนหันหลังห่มผ้าอยู่บนเตียง“ไหนว่าจะเตรียมตัวอาบน้ำไงคะ” เขาขึ้นมาบนเตียง ไหล่บางขืนไม่ยอมหันมาตามแรงเหนี่ยว เขาจึงโน้มตัวชะโงกหน้าไปมอง “ง่วง”ไม้ซุงใช้ความได้เปรียบของขนาดตัวและพละกำลังงัดตัวน้องพลิกขึ้นมานอนบนตัวเขา“ย่าอยู่ข้างนอก พี่ออกไปเถอะ”“พี่ขออนุญาตย่าแล้ว ย่าให้มาดูผิงได้”“ผิงไม่เป็นอะไร”“โกหกพี่ไม่ได้หรอก เล่าให้พี่ฟังหน่อยว่าทำไมถึงรู้สึกไม่ดีเวลาพูดถึงหมากกระดาน”“ผิง...รู้สึกผิด”“รู้สึกผิดอะไร มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีต่างหาก”“ความจริงผิงควรจะไปหาพ่อเพราะอยากอยู่ใกล้พ่อ แต่ช่วงนั้นในหัวผิงเห็นแค่ประโยชน์ที่จะได้จากพ่อ ผิงรู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกที่ไม่ดี ผิง...ผิงไปเพราะผิงชอบผู้ชายคนหนึ่ง อยากใกล้ชิดเขา เลยใช้หมากกระดานเป็นตัวเชื่อม พ่อภูมิใจกับเหรียญทองมาก แต่ตอนนั้นผิงเฉยๆ กับรอยยิ้มของพ่อ ผิงอยากเห็นผู้ชายคนนั้นยิ้มให้ผิงมากกว่า พอเห็นกระดานที่พ่อทำให้ผิง ภาพต่างๆ มันก็ไหลย้อนกลับมาหมด ผิงควรจะขอบคุณพ่อ ควรจะกระโดดกอดพ่อสำหร