All Chapters of วิศวกรซ่อนรัก: Chapter 51 - Chapter 60

“พ่อถอดชุดนี้ออกก่อนนะครับ ร้อนมากเลย” ไม้ซุงขออนุญาตถอดชุดมาสคอตใหญ่เทอะทะ จากนั้นจึงรับปลาสเตอร์มาจากลูกสาวไม้ซุงค่อยๆ แกะปลาสเตอร์อันเก่าออกให้เบามือที่สุด กลัวลูกสาวจะเจ็บแผล แต่พอปลาสเตอร์หลุดออกไปแล้วเขาก็ไม่เห็นแผลเลยสักนิด เขาพลิกนิ้วเล็กๆ ดูแล้วดูอีก ดูยังไงก็ไม่มีแผล“ไม่เห็นมีแผลเลย น้องฝันเป็นอะไรคะ”ตามฝันขมวดคิ้วมุ่น “ยุงกัด”“อ๋อออออ ยุงกัด”“ท่ะ” พยักหน้าน้อยๆ“ยังไม่หายเหรอครับ”“ชีสสสสสส” ตามฝันทำหน้าเจ็บปวดพร้อมกับส่งเสียง“เจ็บแบบนี้ต้องแปะปลาสเตอร์สวยๆ ค่ะ จริงไหมคะ” ไม้ซุงเข้าใจแล้ว ตามฝันอยากแปะปลาสเตอร์สวยๆ เลยหาเหตุนี่เอง แววเจ้าเล่ห์มาแล้วลูกพ่อ“จริงท่ะ”ตามฝันมองจนกระทั่งปลาสเตอร์แผ่นใหม่แนบไปบนนิ้วแล้ว จากนั้นจึงวิ่งกลับไปที่ลิ้นชักอีกครั้ง หยิบปลาสเตอร์หลากสีหลายลายกลับมา“พ่อมีแผลไหม” ตามขวัญจับแขนพ่อมาสำรวจร่องรอย “ขวานแปะให้”“ไม่มีแผลค่ะ แต่พ่อปวดเหมื่อยเนื้อตัวมากเลย ทำยังไงดีน้า” น้ำหนักของหัวโดราเอม่อนและการต้องประคับประคองมันมาทำให้เขาปวดเมื่อยเนื้อตัวไปหมด“เหยอ” ขวานทำตาโต เอานิ้วเคาะแก้มป่องๆ เหลือบตามองเพดาน “ยู้แล้ว นวดๆๆ ขวานนวดให้ยายแก้วด้

“เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นให้รางวัลได้ไหมคะ”เสียงทุ้มแผ่วพร่าโหยหา มือหนาเริ่มไต่เข้าไปด้านในกระโปรง ตั้งแต่คบกับขนมผิงเขาก็ไม่เคยมีความปรารถนาในตัวหญิงใด แม้ตอนที่เธอบอกเลิกกับเขา แต่ทั้งร่างกายและหัวใจของเขาไม่เคยเลิกรักเธอ เพียงแค่หลีกไปทำหน้าที่สานฝันของตัวเองอันนำมาซึ่งความสุขของคนที่รักอีกนัยหนึ่งคือหลบทางให้เธอได้ทำหน้าที่ของพี่สาวและลูกสาวคนโตอย่างที่เธอต้องการ “พี่จะทำโทษผิงก่อน หรือจะให้ผิงให้รางวัลพี่ก่อนดีล่ะคะ” ขนมผิงถามหน้าทะเล้น“พี่เลือกไม่ถูกเลยค่ะ มันดีทั้งคู่ เงินในธนาคารพี่เหงามาก มันล้นออกมานอกแอปแล้วค่ะ”“ไม่ต้องโอนแล้ว ตอนนี้ชีวิตผิงขาดแค่พี่เท่านั้น แต่พี่ต้องทำให้น้องฝันยอมรับพี่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของแกให้ได้ก่อน”ไม้ซุงยิ้ม เดี๋ยวพรุ่งนี้เธอจะได้เห็นว่าพ่อกับลูกเขาเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยขนาดไหน*********ปัง ปัง ปัง“แม่ แม่ทะ แม่ทะ”โป๊ก โป๊ก โป๊ก“แม่ทะ”เสียงยามเช้าตรู่ปลุกไม้ซุงขึ้นจากการหลับใหล ข้างนอกยังสลัวๆ แต่นอกห้องมีเสียงเดิน เสียงกิจกรรมต่างๆ แล้ว คนบ้านย่าตื่นเช้ามืดเป็นกิจวัตรและนอนเร็ว เขาหันไปมองคนข้างกาย ขนมผิงหลับปุ๋ย ความคิดถึงและความปรา

“ปลาทูบนโต๊ะกินข้าวตาโบ๋หมดทุกตัว” ทวดของเด็กน้อยหัวเราะลงลูกคอ“ไม่ชอบกินเนื้อปลาเหรอคะ” กานดาถามหลานสาว“ไม่ท่ะ ชอบตาปาทู” ตอบฉะฉาน“แล้วชอบปลาอะไรอีกคะ” กานดาลองถามต่อ“ไม่ท่ะ”“ก็พอได้นะคุณ ถ้าไม่จับปลามาจะกินลูกตาปลาได้ยังไง แล้วปลาทูก็ตัวเล็ก จะกินให้จุใจก็ต้องกินหลายๆ ตัว” กานดาหาเหตุผลให้สามี“ต้องกินทั้งลำเรือเลยใช่ไหมคุณ” กวีทำหน้าเห็นด้วยกับภรรยา“ใช่แล้วคุณ”“อะไรเหรอครับ ดูพ่อกับแม่มีพิรุธนะครับ” ไม้ซุงหน้าตาเลิ่กลั่ก มันต้องมีอะไรที่เขาไม่รู้แน่ๆ และมันก็ต้องเกี่ยวกับเขาชัวร์“เปล๊า ไม่มีอะไร” กวีทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้“พ่อเขาขอให้ซุงมาช่วยดูแลธุรกิจประมงแทน แต่ซุงอยากทำตามความฝัน ก็เลยจะยกกิจการให้หลาน” กานดาให้คำตอบเองกวีรีบขัดจังหวะตอนที่ไม้ซุงกำลังอ้าปากเถียง“น้องฝันครับ ปู่มีอะไรจะให้”“อาไยทะ” ตามฝันลุกเดินไปหาปู่ มองเข้าไปในกระเป๋าเสื้อที่มือเหยี่ยวๆ ล้วงเข้าไป“กุญแจเรือตังเก ชื่อตามฝัน”“จามขวาน” ตามฝันพูดชื่อตัวเองตามปู่ บรรดาผู้ใหญ่พากันกลั้นขำ มันช่างเหมาะกับ ‘ไม้ซุง’ จริงๆ“ครับ ตามฝัน เป็นเรือลำใหม่ของปู่ เรือลำนี้จะออกไปจับปลาทูเยอะๆ เอามาให้น้องฝัน”“โอ้โห

ชีวิตหลังแต่งงานช่วงแรกขลุกขลักพอสมควร ขนมผิงพาตามฝันมาอยู่คอนโดฯ ของไม้ซุง จากเดิมที่เดินไปทางไหนก็มีธรรมชาติให้เด็กน้อยได้เก็บเกี่ยวความสุข ตอนนี้หลายอย่างขาดหายไป บางอย่างถูกลดขนาดลง เหลือเพียงห้องสี่เหลี่ยมสูงเทียมฟ้า ตอนแรกตามฝันก็ตื่นเต้นกับรถไฟฟ้า ห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่กว่าเดิม ละลานตาด้วยของเล่นเยอะกว่าเดิม แต่ผ่านไปไม่กี่วันก็คิดถึงบ้าน“อยากปูกผัก อยากยดน้ำผัก”“พ่อพาไปซื้อดิน ซื้อกระถาง ซื้อเมล็ดผักไหมคะ แล้วก็เอามาปลูกที่ระเบียง” เขาชี้ไปที่ระเบียงคอนโดฯ ซึ่งมีพื้นที่ว่างพอจะวางกระถางได้สี่ห้าใบ“ไม่ท่ะ ปูกที่บ้าน” ใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบ้“น้องฝันนอนหลับก่อนไหมคะ พรุ่งนี้พ่อกับแม่พากลับบ้าน” ไม้ซุงตบตูดลูก กล่อมให้ลูกนอน ตอนนี้เที่ยงคืนแล้ว เขากลับมาก็พบว่าลูกสาวยังไม่ยอมนอน“ขวานจะนอนกับทวด” เริ่มสะอึกสะอื้น“ตอนนี้ดึกแล้ว ขับรถมันอันตราย” ขนมผิงให้เหตุผล“ไม่ พ่อกับดึก พ่อขับยดไม่อันตาย” ตามฝันแย้ง เพราะทุกคืนไม้ซุงกลับดึก แต่ก็มาถึงอย่างปลอดภัย ส่วนแกอยู่ที่คอนโดฯ กับแม่สองคน“ตอนนี้ทวดนอนแล้วนะคะ” ขนมผิงโน้มน้าว “พรุ่งนี้เราซื้อขนมไปฝากทวดกัน ทวดต้องดีใจแน่ๆ”“ขวานคิดถึงท

หลังจากส่งตามฝันเข้านอนในห้องนอนส่วนตัวที่เต็มไปด้วยโดราเอม่อน และแวะดูขุมทรัพย์ซึ่งอยู่ในห้องนอนใหญ่แต่มีฉากกั้นให้เป็นห้องเด็กผู้ชายน่ารักๆ แล้ว ก็ถึงเวลาของพ่อแม่ที่ได้เอนหลังบ้าง“ผิง”“คะ”“ขอบคุณนะครับ ที่ตามจีบพี่แบบมาราธอน”“ผิงทั้งอ่อยทั้งยั่วจนเหนื่อยจนท้อเลย”“พอรู้ตัวว่าถูกผิงเท พี่ใจหายวาบ ตอนนั้นแหละพี่ถึงรู้ว่าชีวิตนี้พี่ขาดผิงไม่ได้ จึงต้องวางแผนสารพัดเพื่อให้ผิงกลับมาเป็นของพี่”“ผิงไม่เคยตัดใจจากพี่ได้ ผิงตื่นเต้นแค่ไหนพี่ไม่รู้หรอกที่ได้เจอพี่ตอนไปเป็นพริตตี้งานมอเตอร์โชว์”“พี่ก็ดีใจ ใจเต้นแรง ไปเฝ้าผิงทุกวัน เพิ่งรู้ว่ารักครั้งแรกมันอารมณ์แบบนี้นี่เอง พี่เข้าใจความรู้สึกของผิงเลย แล้วก็โคตรหวงตอนไอ้นาวินมันจีบผิง”“ได้ข่าวเขามั่งไหมคะว่าตอนนี้เป็นยังไง”“หลังจากมันกับจันทร์ถูกฟ้องและเสียเงินเสียทองไปอื้อ จันทร์ก็ยังทุ่มให้มันอยู่ เหมือนว่าบริษัทกำลังเจ๊งเพราะเอาทุนไปถมให้ไอ้แมงดานั่นไม่หยุด”“สร้างเวรสร้างกรรมเองเนอะ”“ใช่ แต่มันยังสร้างเวรอยู่นะ ได้ข่าวว่าไปเฝ้านักศึกษา ตกเย็นก็พากันซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ไปไหนๆ”“เอาข่าวมาจากไหนคะ”“กำปั้น”“คุณกำปั้น!!!”“อือ คนจัด