All Chapters of วิศวกรซ่อนรัก: Chapter 11 - Chapter 18

“พี่ซุง!!!” ขนมผิงอุทานออกมาอย่างตกใจ“จีบใหญ่เลยนะ” ไม้ซุงเสียงขรึม“ทำไมเป็นพี่” เธอหยิบโทรศัพท์ออกจากหูมาดูชื่อที่เซฟไว้อีกที“แล้วทำไมไม่เป็นแค่พี่ล่ะ” เขาหมายถึงทำไมไม่เป็นเขาคนเดียวที่ควรถูกจีบแบบนี้ ทำไมเธอต้องเอาวิธีนี้ไปใช้ซ้ำกับคนอื่นด้วย แต่ขนมผิงเข้าใจไปอีกทาง“ก็ผิงเซฟชื่อพี่ซุงไว้ว่า...”“พอ เจ็บ” ตอนนี้เขาไม่ชอบความห่างเหิน แม้แต่ชื่อในโทรศัพท์ที่เธอบันทึกไว้“แล้วพี่ซุงมีอะไรถึงโทร.หาผิงได้ ฝนตกแน่ๆ”ไม้ซุงได้ยินเสียงวิ่งตึงๆ แล้วเธอก็กลับมาพูดใหม่“ดูที่หน้าต่างมาแล้วฝนไม่ตก” ขนมผิงหอบนิดๆ ตอนตอบ“วันศุกร์นี้ว่างเปล่า”“ตอนไหนล่ะ วันศุกร์มีงานรับปริญญา มหาวิทยาลัยหยุดอยู่แล้ว แต่เอ๊ะ พี่ไม้ซุงก็รับปริญญานี่ ผิงลืมเลย”“ทำไมถึงลืม วันสำคัญของพี่แท้ๆ”“ก็เพราะชีวิตผิงไม่มีพี่แล้วไง”ยิ่งฟังใจยิ่งเจ็บ แต่ก็ไม่ยอมแพ้ “สรุปว่าว่างใช่ไหม จะให้ช่วยมาดูแลพ่อแม่พี่หน่อย เขาขับรถมาจากต่างจังหวัดแต่เช้ามืด แต่ก็เด๋อๆ ด๋าๆ เวลาจะกินจะเข้าห้องน้ำ”“ว่าไป พ่อแม่พี่ไม่เชยซะหน่อย สมุทรสาครกับกรุงเทพฯ เฮ้อ ใกล้เหมือนจังหวัดเดียวกัน”“สรุปว่าจะไม่มา? แล้งน้ำใจชะมัด”“ไม่ได้พูดแบบนั้น เ

“พี่ซุงต้องทำได้อยู่แล้วละค่ะ”“ลุงก็คิดว่าอย่างนั้น ลุงต้องไปแล้ว เดี๋ยวรถติด วันนี้ตีสองเรือประมงเข้าที่มหาชัยด้วย จะได้กลับไปพักก่อน” กวีลุกขึ้น“แหม ให้ลูกน้องดูก็ได้ ทีที่ระยองกับชลบุรียังให้ลูกน้องดูแลแทนเลย” กานดาเย้าสามี“ให้ผมทำงานมั่งเถ้อะ จะได้แก่อย่างมีคุณภาพ”“นึกว่าจะเปิดโรงแรมค้างที่กรุงเทพฯ” ขนมผิงทำหน้างง“ซุงน่ะสิ กลัวจะเหนื่อย แต่ลุงกับป้าอยากกลับบ้านมากกว่า ถ้าออกเดินทางตอนนี้ถึงบ้านก็ค่ำพอดี ขอบใจผิงมากนะลูก ดูแลลุงกับป้าอย่างดีเลย ป้าฝากซุงด้วยนะ”กานดาบอกสาวน้อยที่ตอนนี้หน้าแดงเพราะตากแดดถ่ายรูปจนลืมความร้อนหลังจากเดินไปส่งผู้อาวุโสทั้งสองที่รถแล้ว ขนมผิงก็กลับมานั่งรอที่โต๊ะในโรงอาหารตามเดิม เธอรอจนง่วง จึงหยิบตุ๊กตาตัวหนึ่งที่มีสาวๆ ให้เขามา แล้วแนบแก้มฟุบหลับไป*********“ผิง ผิง ผิง”ขนมผิงปรือตาขึ้นมา ใบหน้าคมเข้มของไม้ซุงอยู่แทบชิดหน้าเธอ มือหนาวางอยู่บนไหล่เธอ ดูจากด้านหลังคล้ายการโอบกอด“เสร็จแล้วเหรอ” เธอถามเสียงเบลอๆ“อือ ไปถ่ายรูปกันนิดสิ ถ่ายกับปริญญาบัตร” เขาเอาหลักฐานแห่งความภาคภูมิใจให้เธอดูขนมผิงยืดตัวขึ้น หยิบคทากระต่ายน้อยที่ดูจิ๊บจ๊อยที่สุดใ

“สะ...เสียว”ร่างบางกระตุกเครียดเขม็ง น้ำหล่อลื่นออกมามากขึ้น สะโพกสาวร่อนส่ายตอดอากาศเสร็จสม“เป็นของพี่นะ” เขากดหัวหอกร้อนลงมาอีกครั้ง เธอสะดุ้ง คับ ตึง เจ็บเกินไป“ไม่ ผิงเจ็บมาก อย่า ฮือ” น้ำตาไหลลงมาตามหางตา “อย่า”ไม้ซุงสงสารน้อง เธอยังไม่รู้สึกตัว เขาเองก็ไม่อยากได้ชื่อว่าข่มขืน จึงจำต้องใช้วิธีอื่น มือหนาข้างหนึ่งสาวแก่นกายขึ้นลง มืออีกข้างเคล้นคลึงหน้าอกของขนมผิงที่หลับไม่ไหวติงไปอีกครั้ง อารมณ์ของเขาพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ส่งให้มือสาวแท่งเนื้อระรัว มันขยายใหญ่ขึ้นร้อนขึ้น ในที่สุดลาวาร้อนก็พุ่งออกมา มันลงไปกองอยู่บนหน้าท้องเนียน ไหลลงไปในหลุมสะดือ บางส่วนลงไปที่กลางร่างแต่ความปรารถนาที่ยังไม่ดับมอดง่ายๆ ของวัยฉกรรจ์ที่มีต่อน้องน้อยของเขา ทำให้มังกรกลางร่างสลดลงชั่วเสี้ยวนาทีแล้วกลับมาขยายใหญ่ เขาจึงต้องใช้วิธีเดิมสังหารมันให้สิ้นฤทธิ์ ก่อนจะเดินไปหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดให้เธอ จากนั้นก็ลงนอนเคียงข้างกอดเธอไว้ในอ้อมแขนหลับตามไป*********เที่ยงวันรุ่งขึ้นไม้ซุงยืนสูบบุหรี่ที่ระเบียง ส่วนขนมผิงนอนเหมือนซ้อมตาย จะเขย่าจะลากไปทั่วเตียงยังไงก็ไม่ยอมตื่น เขาจึงลงไปซื้อโจ๊กกับน้ำเต้าหู้

“ปีนี้บริษัทเราประสบความสำเร็จมากกับรถยนต์รุ่นล่าสุดที่มาพร้อมนวัตกรรมใหม่ ฉลาด ไฮเทคโนโลยี เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม เก่งมากไม้ซุง” หัวหน้าฝ่ายของไม้ซุงตบบ่าเขาขณะเดินชมงานไปด้วยกัน“ไม่ใช่ผมคนเดียวครับ เราทำงานกันเป็นทีม ผมเป็นแค่ตัวเล็กๆ ในทีมนั้น”“ทางญี่ปุ่นเขาชอบคุณมากเลยนะ เขาบอกว่าคุณนี่มันสุดยอดอัจฉริยะ อยากจะให้อยู่ที่นั่นอีกสักสองสามปี รับรองรุ่งแน่”“เป็นเกียรติมากเลยครับ แต่ที่แผนกยังมีวิศวะอีกหลายคนนะครับที่รอคิวไป ทุกคนก็เก่งกันทั้งนั้น จะได้เป็นการระดมสมอง นำความรู้กลับมาช่วยกันพัฒนาโรงงานของเราไงครับ”“ก็จริง” หัวหน้าแผนกพยักหน้าเห็นด้วย “แต่มันเป็นความฝันของคุณไม่ใช่เหรอ ที่จะได้คิดค้นออกแบบรถรุ่นใหม่ๆ”“รอให้โอกาสมาถึงก่อนครับ ถ้าผมไม่กลับมา ดิวจะไปได้อย่างไรล่ะครับ” เขาหมายถึงวิศวะอีกคนที่จะไปดูงานที่ญี่ปุ่นต่อจากเขาพริตตี้สาวในชุดกระโปรงสั้นสีน้ำเงินตัวเสื้อเปลือยไหล่ข้างหนึ่งปรายตามาทางไม้ซุงเป็นพักๆ ไม้ซุงยิ้มให้เธออย่างรักษามารยาท และเดินชมงานในบูธของตัวเองต่อ“พริตตี้บูธเรานี่คัดมาอย่างดีเลยนะ หน้าตาน่ารัก” หัวหน้าแผนกออกความเห็น “ผมเห็นน้องคนนั้นมองคุณอยู่บ่อยๆ