Semua Bab วิศวกรซ่อนรัก: Bab 21 - Bab 30

ขนมผิงไม่คิดว่าเหตุการณ์เดิมๆ จะเกิดขึ้นอีกครั้ง พอเที่ยงเธอก็เดินเข้าไปยังร้านอาหารที่อยากกิน ถ่ายรูปร้านส่งไปทางไลน์ รอคิวอยู่ครึ่งชั่วโมงก็ได้เข้าไปนั่ง เธอสั่งอาหารเลยเพราะนี่ก็ได้เวลานัดแล้ว ทั้งสลัดแซลมอนซิมิกับมะม่วงน้ำดอกไม้ สเต๊กซี่โครงสะพานโค้ง ซุปครีมกุ้ง เธอส่งรูปอาหารเข้าไลน์เขารัวๆ เขายังไม่เปิดอ่าน น่าจะอยู่ระหว่างเดินทาง ขนมผิงตัดสินใจกินนำไปก่อนเพราะหิวมาก จนกระทั่งบ่ายสอง ของแหว่งไปอย่างละนิดละหน่อย เธอก็เริ่มอิ่ม เธอโทร.หาแต่เขาก็ไม่รับ จึงตัดสินใจส่งหาไลน์ไปหาเขาเป็นครั้งสุดท้ายDragon hunt : ไม่ต้องมาแล้วนะ ทีหลังก็ไม่ต้องรับปากจากนั้นเธอก็โทร.หาสาลี่ โชคดีที่เพื่อนเธอยังไม่ออกเดินทาง ตอนนี้ยังมีเวลาไปทำธุระสำคัญก่อนที่จะไปเจอสาลี่ ขนมผิงจึงหอบหิ้วถุงใส่กระเป๋าแบรนด์เนมที่ได้รับจากนาวินไปยังร้านรับซื้อแบรนด์เนมส่วนคนที่หลับลึก...ลึกชนิดที่ว่านาฬิกาในโทรศัพท์ปลุกไปหลายรอบถึงจะตื่น ไม้ซุงลุกขึ้นมานั่งงัวเงีย นึกไม่ออกว่าทำไมต้องปลุกเวลานี้ เขาต้องไปทำอะไร สักพักถึงนึกได้ว่าวันนี้ต้องไปงานคืนสู่เหย้า จึงเข้าไลน์หาขนมผิงเพื่อคอนเฟิร์มอีกทีว่าวันนี้เธอนัดเจอกับเขาท

“ผิงอย่าเพิ่งลุก นั่งนิ่งๆ แป๊บนึง” ไม้ซุงอ้อนวอนทั้งน้ำเสียงและสายตา กดตัวเธอไว้ไม่ให้ขยับ“ผิงไม่ไหวแล้ว ช้ากว่านี้ผิงฉี่ใส่พี่นะ” ขนมผิงลุกลี้ลุกลน ดิ้นไปดิ้นมาบนตักเขา“ตะ...แต่...อุ๊บ”“พี่ซื้อข้าวหลามหน้าโรงเรียนมาด้วยเหรอ ยังร้อนอยู่เลย บนหัวมีกะทิเปล่า ผิงอยากกินตรงนั้น” มือของผิงจับลงมาบน... ‘ข้าวหลาม’ จะเรียกแบบนั้นก็ได้“อูย ผิง”“ไปเร็ว ตอนนี้ผิงปวดฉี่ไม่ไหวแล้ว” ขนมผิงเว้าวอน มือก็บีบข้าวหลามไม่ปล่อย “งั้นเอากระเป๋าสะพายมาให้พี่ พี่ถือให้”ขนมผิงหยิบกระเป๋าผ้าบนตักให้เขา พอเธอลุกขึ้นยืนเขาก็เอากระเป๋าของเธอปิดข้าวหลามกะทิไว้“เชี่ย” ไม้ซุงด่าเนที่เสือกกระตุกกระเป๋าผ้าออก“จุ๊ๆ อลังการงานสร้างทะลุกางเกงวอร์ม ขุมพลังฟ้าประทาน 500 แรงม้า 30+ เบาๆ นะ น้องตัวนิดเดียว ไม่งั้นต้องหาหมอสูติฯ”สายตาทุกคนพุ่งมาที่เป้า ไม้ซุงกระชากกระเป๋ากลับมา“อุ๊บ๊ะ หลังห้องน้ำไหม กูเคยหิ้วน้องนิวไปฟัด” ชุ่ยเสนออย่างหวังดี เพื่อนจะได้ผ่อนคลายไม้ซุงส่ายหัวแล้วรีบสาวเท้าตามน้องที่เดินเซไปเซมาตรงไปยังรถสุขา*********เปลือกตาบางขยับยุกยิก ตากลมโตกลอกไปกลอกมา สมองทำงานอย่างหนักเธอหลับตาไปอีกครั้

“สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังจ้ะ”ขนมผิงมองกุหลาบสีขาวแรกแย้ม กลีบของมันไม่สมบูรณ์ มีรอยหนอนเจาะและรอยไหม้ที่เกิดจากเพลี้ย“ฝนตกแน่ๆ” เธอรับกุหลาบมาดมที่ผ่านมาไม่เคยใส่ใจด้วยซ้ำว่าใครจะเกิดวันไหน เมื่อวานพอรู้จากสาลี่ ก็ยังเฉยๆ นะ แต่มันก็ติดอยู่ในใจ เช้าขึ้นมาไม่รู้คิดอย่างไรถึงเดินไปที่แปลงกุหลาบของแม่ ดอกที่อยู่ในมือเธอน่ะสวยที่สุดในแปลงแล้ว นอกนั้นหงิกงอเพราะโดนศัตรูพืชเล่นงาน“ระวังหนอนเข้าจมูกนะ”“คนละอารมณ์กับตอนที่มีคนยื่นกระเป๋าแบรนด์เนมให้เลย” หัวใจเธอพองฟูสดชื่นกับดอกไม้ ดูมีค่าและจริงใจตีเป็นมูลค่าไม่ได้“ใครอีก” เสียงของไม้ซุงฉุนทันควัน“เป๋าเหรอ คุณวิน”“รับมาหรือเปล่า” เขาจ้องตาคาดคั้นให้พูดความจริง“รับ” เธอหยิบโทรศัพท์มือถือเปิดรูปในแกลรอรีให้เขาดู “นี่ไง”ถึงจะไม่ได้อยู่ในแวดวงไฮโซ แต่กระเป๋าแบรนด์นี้รุ่นนี้เพื่อนๆ เขาสะพายเยอะ บางคนพ่อแม่รวย บางคนเสี่ยซื้อให้“อยู่ไหน พี่จะเอาไปคืนมัน”ขนมผิงมองเขา ความไม่พอใจสาดประกายอยู่ในดวงตา “ไม่”“ชอบมันเหรอ ถึงรับของของมัน”“เปล่า อยากโง่ให้เอง ผิงก็รับไว้สิ” เธอทำเสียงเหมือนคนฉลาด“ใครกันแน่ที่โง่ ผิงรับก็เท่ากับตอบรับไมตรีของมั

“ชื่นใจจริงๆ ลูกเอ๊ย น่ารักแบบนี้ทำไมไม่เห็นมีแฟนกับเขาสักที” ย่าชงเข้ม เหลือบมองคนอยากเป็นแฟนกับหลานสาวคนเอง“ย่ารีบเหรอ ผิงไม่รีบแล้ว” ขนมผิงแบะปากใส่ไม้ซุง“เปล่า แค่ถามดู เผื่อย่าจะอยู่ทันได้อุ้มเหลน”“ย่าต้องอยู่กับผิงไปอีกยี่สิบปีนะ นี่ย่าจะกินหมากเหรอจ๊ะ”ขนมผิงไม่รอคำตอบ เอื้อมหยิบครกโดยอัตโนมัติ หยิบหมากแห้งใส่ลงไปแล้วตำ จากนั้นเธอก็ดันครกไปทางไม้ซุง หันไปหยิบใบพลู จับไม้พายเล็กๆ ในโถปูนแดงมาปาดบนใบพลู เสร็จแล้วนำไปวางในครกไม้“ฝากพี่ตำให้ย่าด้วย แค่พอแหลก เดี๋ยวผิงไปอาบน้ำก่อน ไม่ชอบเช็ดตัว มันไม่หายเหนียว” ขนมผิงสั่งงานเสร็จก็เดินเข้าห้องนอนเตรียมเสื้อผ้าเพื่อไปอาบน้ำ“นี่ละหน้าที่ผิง เวลามาบ้านจะต้องตำหมากให้ย่า” ย่าพยักพเยิดไปทางครกที่ไม้ซุงเริ่มตำ“แล้วไม่ใส่ยาเส้นเหรอครับ”“ยาเส้นเอาไว้ขัดฟันตอนกินหมาก มันจะขัดยางของหมากพลูออก ไม่ได้ใส่ตอนตำ”ขนมผิงอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเห็นย่ากับไม้ซุงยังไม่ขยับไปไหน ซ้ำคุยกันถูกคอก็กลับมานั่งร่วมวงตรงเชี่ยนหมากอีกครั้งเธอยิ้มขำจนตัวโยน ไม้ซุงยิ้มโชว์ฟันสีหมาก ตรงหน้ามีกระโถนใบย่อมที่ย่าหยิบจากตู้เก็บของมาให้“อร่อยไหมลุง” นับว่ายังให้เกี

“พี่จ่ายให้ได้ค่ะ พี่อยากให้ไผ่ได้เรียน ไผ่เอาคอร์สที่จะเรียนมาให้พี่ดูสิ เดี๋ยวพี่สมัครให้เลย”“เย้ พี่ผิงใจดีจัง ไผ่จะเรียนให้เก่งๆ เลยค่ะ ไผ่อยากเป็นแอร์” ใบไผ่หยิบโทรศัพท์มือถือเพื่อหาคอร์สเรียนที่ผ่านตาเมื่อคืนให้พี่สาวดู“ผึ้งไม่อยากเรียนค่ะ ปวดหัว” น้ำผึ้งรีบบอก กลัวจะถูกจับไปเรียนด้วย“โอ๋ๆ ปวดหัวก็ไม่ต้องเรียนนะคะ แล้วผึ้งอยากได้อะไร พี่ผิงจะซื้อให้”“ผึ้งอยากได้ตุ๊กตาบลายธ์ค่ะ”ขนมผิงเข้ากูเกิลหาร้านขายตุ๊กตาบลายธ์ สมัยก่อนราคาแพงมาก แต่ตอนนี้ราคาพอจะจับต้องได้ เธอให้น้ำผึ้งเลือก และสั่งซื้อออนไลน์“เตรียมรับน้องนะคะ อีกสองวันพี่ไปรษณีย์จะเอาน้องมาส่ง”“พี่ผิงน่ารักจังเลย” น้ำผึ้งกอดเอวของพี่สาว ยิ้มอย่างมีความสุข“ผิงเอ๊ย ผิงเหนื่อยมาก ไม่ต้องตามใจน้องๆ หรอกลูก” กิ่งมาลาเสียงอ่อน“ไม่ต้องเป็นห่วงผิงนะแม่ ผิงไม่ได้อยู่กับแม่กับน้องก็จริง แต่ผิงรักทุกคนนะ ผิงอยากให้แม่กับน้องได้รับสิ่งที่ดี ผิงทำงานหาเงินได้ ส่วนแม่ก็พักผ่อนเยอะๆ เก็บเงินเดือนของแม่ไว้ซื้อกับข้าว ค่าบ้านค่าน้ำค่าไฟ ค่าน้องๆ ผิงรับผิดชอบเอง เดี๋ยวผิงเรียนจบ ก็จะทำงานเต็มตัวแล้วค่ะ”“หนูกินไม่เปลืองหรอกค่ะ” เป็