Semua Bab วิศวกรซ่อนรัก: Bab 41 - Bab 50

“เหนื่อยไหม” ไม้ซุงลูบหัวทุยๆ ขณะตักข้าวต้มปลาขึ้นมากิน“เหนื่อยแต่สนุก” เธอนั่งอยู่ด้านซ้ายมือของเขา จึงเหนี่ยวแขนซ้ายของเขามากอด “พี่เป็นไงมั่ง จับไข้มาตั้งสามวัน น่าสงสารจัง”“หายช้า เพราะขาดยา” ริมฝีปากร้อนๆ จูบบนหน้าผากมน“ไปหาหมอมาแล้วไม่ใช่เหรอ”“พี่เป็นโรคแทรกซ้อน กินยาเท่าไรก็ไม่หาย จะเป็นจะตายก็ยังไม่รู้”“อาการน่าเป็นห่วง มันคือโรคอะไรคะ” ขนมผิงลูบคางสากด้วยตอหนวดเขียวครึ้ม“โรคใจเฉาๆ มันเหงาๆ เพราะขาดยาใจมาดูแล”ขนมผิงยิ้ม เขินจนหน้าแดง “ผิงไม่มียารักษาโรคของพี่หรอก”“ก็ผิงนี่ไงยาใจของพี่”“คืนนี้ให้นอนกอดจะได้หายเฉา”“เก็บเห็ดด้วยได้ไหม”“แอะ” ขนมผิงบีบจมูกเขาแก้เขิน “กินข้าวต้มเร็ว เย็นหมดแล้ว”ขนมผิงลุกไปเก็บกวาดห้อง ระหว่างรอให้ไม้ซุงกินจนอิ่ม ส่วนตัวเอง วันนี้เพิ่งกลับจากต่างจังหวัด มาเอารถที่ออฟฟิศ เพื่อนก็ชวนกินกันแถวนั้น ก่อนจะซื้อมาฝากเขา“ออร์แกไนซ์ติดต่อมาเรื่องงานมอเตอร์โชว์น่ะพี่” ขนมผิงเดินไปนอนบนเตียง เปิดไลน์เช็กข้อความดูเรื่องงาน“บูธไหนล่ะ”“บูธพี่นั่นแหละ ปีที่แล้วผิงปฏิเสธเพราะเป็นบูธคุณวิน พี่ว่าปีนี้ผิงรับดีไหม”“พี่แล้วแต่ผิง พี่บอกแล้วว่าให้อิสระกับ

“ผิง สวัสดีครับคุณแม่” คนเรียกยกมือสวัสดีแม่ของขนมผิงเงียบๆขนมผิงไล่สายตาขึ้นจากรองเท้าสีดำมันปลาบของคนตรงหน้า แล้วร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น“น้องผึ้งต้องปลอดภัย อาจารย์หมอนัทมาดูแลด้วยตัวเอง”“มีเคสแบบนี้เกิดขึ้นเยอะใช่ไหมพี่ปัน แล้วปลอดภัยทั้งหมดไหม” เธอถามปลอบใจตัวเอง“มีเยอะ ถ้าถึงมืออาจารย์หมอนัทแล้ว ผิงวางใจได้นะ” ปันไม่ให้คำตอบว่าจะปลอดภัยไหม แต่พูดให้เธอสบายใจที่สุด“ผิงใจเย็นๆ นะลูก” แม่จับมือที่เย็นเฉียบของลูกสาวคนโต ทั้งที่ต่างคนต่างมีความทุกข์ ทั้งสองผลัดกันปลอบใจมาตลอดทาง “ถ้าผ่าตัดเสร็จ ต้องพักรักษาตัวในห้องผู้ป่วยหนักสามวัน ถึงจะออกมาห้องพักผู้ป่วยได้ พี่จองห้องพักผู้ป่วยพิเศษไว้ให้น้องผึ้งแล้ว”“ขอบคุณนะคะพี่ปัน ถ้าไม่ได้พี่ ผิงแย่แน่ๆ เลย”“แล้วนี่ผิงกับคุณแม่จะค้างที่กรุงเทพฯ หรือกลับต่างจังหวัดครับ”“ผิงไม่อยากกลับค่ะ ผิงจะนั่งรออยู่ในโรงพยาบาลนี่แหละ แม่ไปนอนที่หอผิงไหม”“ใบไผ่อยู่คนเดียว เดี๋ยวแม่รอจนกว่ายายผึ้งจะผ่าตัดเสร็จ แล้วนั่งรถตู้กลับ รถผิงจอดอยู่ที่โรงพยาบาลโน้น ให้แม่ขับกลับบ้านไหม”“ผิงลืมไปเลยค่ะ ฝากแม่ด้วยนะคะ” เธอล้วงกระเป๋าหยิบกุญแจรถให้แม่“พร

“ที่ผมยอมจากไปไม่ใช่ว่าผมปล่อยมือ และตอนนี้เธอคนนั้นก็มีหน้าที่รับผิดชอบความสุขของผมบ้าง ผมกลับมาทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ควรจะเป็นของผม”เขาจบคำพูดบนเวทีโดยมอบหน้าที่ต่อให้กับพิธีกร“ถ่ายรูปกับพี่หน่อยครับ” เขาเดินเข้าไปหาขนมผิงที่มีคนต่อคิวถ่ายรูปมากมาย เหล่าคนต่อคิวไม่แสดงอาการไม่พอใจแต่อย่างใด คิดว่าเป็นช่วงเวลาของทีมงาน จึงยืนรออย่างสงบระหว่างตากล้องของบูธเก็บภาพไม้ซุงที่มีสองพริตตี้ต่างวัยยืนโพสขนาบข้าง ไม้ซุงทนความน่ารักของตัวเล็กไม่ไหว คำถามว่าเด็กน้อยเป็นลูกใครถูกพับไว้ชั่วคราว เขาอุ้มแกขึ้นมา แล้วสายใยบางอย่างก็ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นหลังจากนั้นเขาก็ถูกนักข่าวแย่งกันสัมภาษณ์ ความอึดอัดของเขาในงานนี้คือต้องกันยูริ ทีมงานหญิงที่เดินทางมาจากญี่ปุ่นออกจากตัว ท่าทีของเธอเปลี่ยนไปเมื่อไรเขาไม่รู้ แต่มันเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ พอให้สัมภาษณ์จบ ทางผู้บริหารที่ไทยก็พาทีมงานไปกินอาหารด้านนอก จากนั้นทีมงานก็กลับไปพักที่โรงแรม ส่วนเขากลับมาที่งานอีกครั้ง“ผิงกับจิ๋วหลิวล่ะ” เขาไม่รู้ชื่อเด็ก จึงเรียกด้วยชื่อนี้“น้องผิงกลับไปสักพักแล้วค่ะ เห็นว่ากลับต่างจังหวัดเลย ลูกงอแง” หัวหน้าทีมอ

“อย่าไปว่าผิงเลยครับ คนเราคิดไม่เหมือนกัน ไม่มีใครถูกใครผิด” ไม้ซุงรู้ว่าขนมผิงเจ็บปวดกับการตัดสินใจ ไม่อยากให้ใครไปซ้ำเติมอีก“แต่หลังจากนั้นก็เข้มงวดกับผิงเรื่องอาหารการกิน การนอน วันไหนที่ผิงขับรถพาผึ้งเข้ากรุงเทพฯ จะเดินงุ่นง่าน เป็นห่วงหลาน พาลโมโหไปถึงแม่ของผิง ว่าทำไมไม่เป็นคนพาผึ้งไป ผิงก็ซ่านะ มั่นใจมาก ขับรถทั้งที่ท้องโต ไม่ยอมให้แม่ขับ”“พี่ถุง หม่ำๆ”ไม้ซุงอ้าปากรับมะพร้าวอ่อนที่คราวนี้มีเนื้อเยื่อของกะลามะพร้าวติดมาด้วย“แต่พอคลอดแล้วผิงก็ตกกระป๋อง น้องฝันกลายเป็นขวัญใจคนใหม่ของบ้าน มีเด็กเล็กๆ แบบนี้มันทำให้บ้านน่าอยู่ขึ้นเยอะเลยนะ ย่าก็กระชุ่มกระชวย วันที่ผิงต้องไปค้างต่างจังหวัดน้องฝันก็ไปนอนกับย่า”“วันนี้แม่กลับบ้านไหมครับ” เขาถามลูกสาวที่ตอนนี้ก้มหัวลงไปที่ลูกมะพร้าวของเขาแล้วตั้งหน้าตั้งตาใช้หลอดดูดน้ำมะพร้าวกิน“ไม่กับ ห้าวัน” นิ้วห้านิ้วชูขึ้นมา“ไปภูเก็ตค่ะ ถ่ายคลิปหลายที่” อาใจบอก “นี่พ่อแม่ซุงยังไม่รู้เลยนะว่ามีหลาน ผิงไม่ให้บอก กลัวว่าซุงรู้แล้วจะไม่เป็นอันทำงาน”“ถ้ารู้ต้องดีใจมากแน่ๆ เลยครับ”“เอ๊ะ ได้ยินเสียงเดินบนบ้าน น้องฝันคะ ทวดตื่นแล้ว” อาใจบอกหลานสาว

เช้าวันรุ่งขึ้นไม้ซุงเก็บเรื่องลูกสาวเขาไว้เซอร์ไพรส์พ่อแม่ เลือกที่จะเล่าประสบการณ์ที่ญี่ปุ่นให้กวีกับกานดาฟังขณะดื่มกาแฟกินปาท่องโก๋ที่กานดาออกไปซื้อมาจากรถเข็นหน้าปากซอยแต่เช้าก่อน แต่สายโทร.เข้ามาทางไลน์เป็นอาใจ ทำให้เขาต้องพักจากวงสนทนา“สวัสดีครับอาใจ”กานดากับกวีมองอย่างแปลกใจ ไม่เคยเห็นลูกชายคุยโทรศัพท์กับบ้านนั้นนอกจากขนมผิงคนเดียว“มีคนคิดถึงซุง อยากวิดีโอคอล”หัวเล็กๆ แทรกเข้ามาในกล้อง โทรศัพท์ถูกจับวางกับที่ตั้งบนโต๊ะ ปล่อยให้เด็กน้อยอยู่ในกล้องคนเดียว ไม้ซุงกวักมือเรียกพ่อกับแม่ให้มาดู“พี่ถุง”“น้องฝันทำอะไรอยู่คะ” ไม้ซุงถามลูกสาว กวีกับกานดานิ่งมองอย่างพินิจพิจารณาแล้วมือของกานดาก็เย็นเฉียบ เช่นเดียวกับกวี ไม่ต้องมีใครพูดออกมาก็รู้ว่ามีความเห็นเดียวกัน ใบหน้าเรียวเล็กตากลมโตคิ้วเข้มปากอิ่ม ดูจิ้มลิ้มน่ารักไปหมด เป็นส่วนผสมของขนมผิงกับไม้ซุงไม่ผิดเพี้ยน“ขวานยำไท้เก๊กกับยาย พี่ถุงดูขวานนะ”ตามฝันถอยไปสามสี่ก้าว ค่อยๆ เหยียดขายืดแขนปล่อยพลังลมปราณจนก้นปูดพุงป่อง แกดูมีสมาธิในการทำ เขามองเห็นบ้างไม่เห็นบ้าง ไม้ซุงไม่เห็นผู้อาวุโสคนอื่นอยู่ในกล้อง แต่รู้ว่าตามฝันทำท่าตามค