Semua Bab The Zillionaire's Pretended Fiancée (SPG/TAGALOG STORY): Bab 131 - Bab 140

Hindi ako nakapagsalita agad. Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko nang makumpirma kong siya nga ito. Ang makita muli ang pamilyar na mukha ni Lucas ay nagdulot ng kakaibang kaginhawaan sa akin. Nang tuluyan na siyang nakalapit sa akin ay maingat akong naupo sa kama, pagkatapos ay basta na lang siya niyakap nang mahigpit sa bewang. Isinubsob ko ang mukha ko sa dibdib niya at hinayaan ang sarili kong mamahinga na muna sa bisig niya. He chuckled, his chest vibrating against my cheek then patted my head gently. “Alright, alright. I know you missed me that much, Lara. Don’t get too emotional now.” Doon na ako nahimasmasan. Mabilis akong kumalas sa yakap at sinamaan siya ng tingin habang pinapahid na ang luha sa mga mata ko. “Kapal mo! Sino’ng nagsabing namiss kita? Nagulat lang ako!” “Really? Kung makayakap ka kasi, akala mo limang taon tayong hindi nagkita,” biro niya sabay upo sa silya sa tabi ng kama. Kinuha niya ang mansanas na nasa side table at sinimulang balatan iyon nang n

Nagkatinginan sina Mommy at Daddy. Bakas sa mga mukha nila ang pag-aalangan, pero nang makita nila ang determinasyon at ang mga luhang hindi tumitigil sa pag-agos sa mga mata ko, dahan-dahang tumango si Daddy. “Fine. Lucas will drive us there,” sabi ni Daddy sa mababang tinig. “Pero saglit lang. We have a flight to catch. Ayokong mag-abot pa kayo ng lalakeng ’yan dahil baka gumawa lang siya ng eksena.” Gumawa ng eksena… Ano namang eksena ang gagawin ng isang ’yun? Ah. Syempre magagalit dahil kahit ilang beses niyang ipinamukha sa akin kung gaano ka-toxic ang mga magulang ko, heto't sasama pa rin ako sa kanila. Hindi na lang ako sumagot kahit nagsisimula na akong mairita sa kanilang lahat. Pinunasan ko ang mga luha ko at kahit nanghihina'y pinilit kong makatayo. Inalalayan ako ni Mommy hanggang sa makalabas kami ng clinic. Pagdating sa parking lot, nandoon na si Lucas, nakasandal siya sa isang itim na SUV. Ang mukha niya ay walang mababakas na kahit anong emosyon. “Drive us to t

"Lana! Mag-usap tayo! Alam kong nand'yan ka kaya please, lumabas ka na d'yan!" muling sigaw ni Caleb. Kitang kita ko kung paano siya ipagtulakan ng mga guards namin pero ayaw niya talagang magpaawat. Pinipilit niyang pumasok sa gate, ni hindi ininda ang hawak na b****a ng mga guard. “Huwag n'yo nga akong hawakan!" sigaw pa niya. Mariin akong napapikit nang makawala siya sa mga guards at may sinuntok siya sa kanila. Sa pagdilat ko ay muli na naman siyang nagapos, pero sa pagkakataong ito ay tumulong na rin ang driver at ilang tauhan ni Papa. "Lana! Si Caleb ’to! Lumabas ka na d'yan!” malakas niyang sigaw kahit pinagtutulungan na siyang ilayo sa gate. Napahawak ako sa dibdib ko nang sumikip ito ng dibdib, kasabay n'un ay ang munti kong paghikbi. Please. Sana umalis na lang siya! “L-Lana… h'wag mo naman ’to gawin sa'kin. Ang dami ko pang plano sa inyo ng baby natin… please…” Mas lalong nanikip ang dibdib ko nang nagsimula na siyang humikbi. Binitawan na siya ng mga guards pe

“Lana, no. Sasama ka na ngayon din sa'kin. Magtatapos ka pa ng pag-aaral at mamimili pa tayo ng mga gamit ni baby, 'di iba? Please, Lana. I’ll book a ticket now. If you want, I can even get a private jet so we can get back home faster—” “Caleb," putol ko na sa kaniya. Agad siyang natigilan at basta na lang natameme sa akin. Muling kumirot ang puso ko nang mapagmasdan ko na ang itsura niya. Ang dungis dungis niyang tingnan ngayon dahil sa pagkakagulo ng suot niya at ng buhok niya. "Pasensya na po kung napapunta pa kayo dito pero kung ayos lang po sa'yo, mag-uusap muna kami ng anak niyo,” baling ko sa Mommy niya. Napaayos ng tayo ang ginang, pagkatapos ay mariing sinipat si Caleb. Matagal bago niya tanguan ang pabor ko. Umalis siya at pumasok na rin sa kotse nila. Lumabas na ako ng gate at hinarap si Caleb, kaso agad niya akong sinunggaban ng yakap. “God, I nearly lost my mind looking for you at your school. Please, please, don’t do this to me again!” Lalo niyang hinigpitan ang

Akala ko ayos na… na talagang wala ng problema, hanggang sa… “Lana! Lana! Anak, nasaan ka?!” boses ‘yun ni Mommy mula sa sala. “Po? Nasa kusina ako!” sagot ko, hawak-hawak ang sandok. Ilang sandali pa ay pumasok siya sa kusina. Nang makita kong para siyang nakakita ng multo dahil sa pamumutla ng mukha ay mabilis ko siyang nilapitan. “A-ano pong nangyari? Ayos lang po ba kayo?” nag-aalala kong tanong, nagsisimula na ring kabahan. Umiling-iling siya kaya nadoble ang kaba ko. “Si Caleb, anak…” panimula niya na ikinatigil agad saglit ng puso ko. "Si Caleb… pa—" “Ano?! Anong nangyari kay Caleb?!" sa gulat ko ay hindi ko na siya pinatapos sa pagsasalita. Lumunok muna siya saka ako hinawakan sa magkabilang balikat. “Paalis na si Caleb, anak! Aalis na raw siya for good!” pasigaw na niyang sabi. Natigilan ako. Pakiramdam ko ay biglang huminto ang tibok ng puso ko sabay buhos sa akin ng malamig na tubig. “A-anong… Anong aalis for good? Ano pong ibig niyo sabihin?” Kinuyog-kuyog n