Semua Bab The Zillionaire's Pretended Fiancée (SPG/TAGALOG STORY): Bab 121 - Bab 130

“And here’s your lunch, Little kitten. I packed some tamagoyaki, grilled salmon, and extra fruits para hindi ka ma-drain sa classes mo,” ani Caleb habang isa-isang nilalabas ang mga container mula sa paper bag sa loob ng kotse. “This one is for your morning snack, and ito namang insulated flask, may mainit na tsaa d’yan just in case lamigin ka sa lecture hall. Also, I put some emergency chocolates sa side pocket ng bag mo.” Nakahinto na ang kotse sa tapat ng main gate ng university, pero heto siya, parang magulang na naghatid ng anak sa unang araw nito sa kindergarten. “Caleb, gets ko na, okay? And thank you very much for this,” agap ko na bago pa niya isa-isahin pati ang bilang ng tissue paper na nilagay niya. “Kung magutom man ako, may cafeteria naman sila dito.” “Cafeteria food? No way. We don’t know how they cook their food, so no,” simangot niya sabay ayos sa hibla ng buhok ko na humaharang sa mata ko. Inabot niya ang kamay ko at pinisil iyon nang mariin. “Good luck on your

Pagkatapos naming kumain ay hindi muna kami agad umalis. Nanatili kami sa pwesto namin habang tinatanaw ang mga ilaw ng siyudad mula sa taas. Ang ganda at ang sarap lang sa pakiramdam na mapunta ako rito pagkatapos ng mahabang araw ko. Pakiramdam ko ay nasa isang Japanese movie ako, kung hindi lang sana hirit nang hirit ng kabastusan ang kasama ko. “Lana,” mayamayang tawag na naman niya sa pangalan ko. Nilingon ko siya at nakitang seryoso siyang nakatingin sa malayo. “Ano ’yun?” “Next week, I’ll start meeting with some local partners here. I need to get things running as fast as possible,” aniya, nilingon na ako. “Gusto ko bago matapos ang first semester mo, wala ka nang alalahanin.” Hindi ako nakatugon. Ano ba dapat ang sasabihin ko? Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako pabor sa naging desisyon niyang ibigay lahat kay Lucas ang meron siya. Pero para sa ikakatahimik niya, susuportahan ko na lang siya. Nginisihan niya ako nang hindi na ako nakaimik, pagkatapos ay hinila ang upu

“Hey, Little kitten. Are you okay? You’re barely touching your sushi,” pambasag ni Caleb sa katahimikan. Nandito ulit kami sa isang bench malapit sa fountain. Break time ko at gaya ng nakagawian, narito siya para dalhan ako ng pagkain at makipag-date. Pero sa pagkakataong ito, wala akong ganang makipag-asaran sa kaniya. Tahimik lang akong kumuha ng isang piraso ng sushi at isinubo iyon nang walang kahit anong emosyon. Hindi ko man siya lingunin ay ramdam na ramdam ko ang paninitig niya sa akin ng maigi. At kahit hindi niya sabihin, alam kong kinakabahan na siya sa ikinikilos ko. “You’ve been silent since last night. Are we okay?” tanong niya ulit, mas mababa na ang tono ng boses niya ngayon. Napasinghap ako at padabog na ibinaba ang chopsticks sa lalagyan. Matalim kong sinalubong ng tingin ang mata niya. “Sinadya mo kagabi, ’no?” direkta kong paratang sa kaniya. Agad siyang umiling. “No! God, no! Hindi ko sinasadya, Lana. I told you, I just... I lost track of time and everythin

Ilang minuto akong halos nakasubsob sa lababo, suka nang suka at sinusubukang pakalmahin ang nagwawalang sikmura. Nasa gilid ko lang din si Caleb, tuloy-tuloy ang mararahang paghagod sa likod ko. Pero nang lingunin ko siya ay nakita kong tulala na siyang nakatingin sa bandang tiyan ko. Nang medyo kumalma na ang pakiramdam ko, dahan-dahan akong tumayo ng tuwid saka nagpunas ng labi gamit ang likod ng kamay ko. Nakaawang pa rin ang bibig niya, ang mga mata ay nanlalaki at nakatitig pa rin sa tiyan ko na para bang may biglang lalabas agad na bata doon. “Caleb Valderama!” sigaw ko sa pangalan niya, dahilan para magising siya sa pagkakatulala. “L-lana… d-don't tell me…” nauutal niyang sabi, hindi magawang ituloy ang sasabihin. “Is it… are you…?” Kung kanina ay kusang umikot ang paningin ko dahil sa pagkahilo, ngayon ay nagdilim na— at dahil iyon sa inis sa kaniya. “Ikaw!” sigaw ko ulit sa kaniya, may kasama ng pagduro. Hindi pa man siya nakaka-react ay pinaghahampas ko na siya sa di

“Lana? Hey, where are you going? I’m still listing down the—” Hindi ko siya pinansin. Sinalampak ko ang sarili ko sa sofa at doon ay tuluyan nang binuhos ang kanina ko pa pinipigilang mga luha. Subsob ang mukha ko sa unan habang ang balikat ko ay wala na sa kontrol ang panginginig. Nahimigan ko ang biglang pananahimik ni Caleb sa tabi, sunod ay naramdaman kong naupo siya sa bandang tagiliran ko. “Baby...” tawag niya, sobrang lambot na ng tono. Mas lalo lang akong naiyak nang simulan niyang haplusin ang likod ko. “I’m sorry. Naging insensitive ba ako? I'm sorry… I was just... I was just so overwhelmed with joy. I didn’t mean to ignore what you’re feeling.” Hindi ako sumagot, patuloy lang ako sa pag-iyak. “Lana, look at me. Please,” pagsusumamo niya. Dahil parang kinakapos na ako ng hangin dahil sa pagkakasubsob ng mukha ko sa unan, napilitan akong humarap sa kaniya. Kaso nadagdagan lang ang bigat sa dibdib ko nang makita ang namumungay na niyang mga mata. “I'm sorry, Little kitt