All Chapters of The Zillionaire's Pretended Fiancée (SPG/TAGALOG STORY): Chapter 141 - Chapter 150

“Inip na inip na kasi kami, Lana, my dear. Isang taon na kayong hindi nag-uusap. Isa pa, gusto ko na rin makipaglaro sa apo namin," mahinahong singit ng Mommy ni Caleb. So nagkaisa sila ni Mommy para i-prank ako? Nilingon ko ulit si Caleb para tanungin kung may kinalaman din siya dito pero nang makita kong gulat din siya sa narinig ay napagtanto kong katulad ko ay biktima din siya. Mayamaya ay bigla siyang ngumisi na ikinakunot ng noo ko. Pero bago pa ako makapag-react sa inis, binitawan niya ang kaniyang luggage at biglang lumuhod sa harap ko. “Well, since you’re here, and you seem so afraid of losing me…” kinuha niya ang isang maliit na box mula sa bulsa ng coat niya at binuksan ito. Isang dyamanteng singsing ang tumambad sa akin. “Lagi ko itong dala-dala kung alam mo lang. Lana, ayaw kong umalis bukas o kahit kailan nang hindi tayo nakakasal sa simbahan. I’ve proven everything. I’ve grown up. Siguro naman ito na ang tamang pagkakataon?” Marahas akong napasinghap at mariing na

“That’s what you get for playing a game you couldn’t win, Caleb. I’m just taking back what was rightfully mine from the start.” Iyan ang bungad sa akin ni Lucas nang tawagan ko siya matapos ang tatlong taon na halos ikabaliw ko ang paghahanap sa kanila. Tatlong taon na blangko ang buhay ko, tatlong taon na bawat sulok ng mundo ay hinalughog ko para lang mahanap ang babaeng kinuha niya sa akin. "She’s Lana, in case you still haven't figured it out! She was never yours, Lucas, and she will never be yours, you dvmba$s b*stard!" I roared into the phone. Sa tindi ng galit ko sa kaniya ay halos durugin ko na ang telepono sa higpit ng pagkakahawak ko doon. Sa loob ng tatlong taong pagkakawala ni Lana sa akin, muntik na akong dalhin sa mental hospital dahil akala ng lahat ay nasisiraan na ako ng bait. Paano nga namang hindi, kung gabi-gabi ay kinakausap ko ang hangin, umaasang may Lana na sasagot sa mga hinaing ko. I hired every investigator I could find, only to hit dead ends. Lucas did

"Grabe, ang guwapo talaga ng asawa mo, Liana. Sigurado ka bang wala ’yang kapatid?" Halos hindi ko narinig ang sinabi ni Marites dahil sa ingay ng mga tray ng itlog na nagbabanggaan sa conveyor belt. Ang malansang amoy ng sariwang itlog at ang alikabok sa loob ng factory ito ay ang nagsisilbing background music na ng buhay ko sa nakalipas na tatlong buwan. "Wala. Ewan," tipid kong sagot nang hindi inaalis ang tingin sa mga itlog na tinitignan ko kung may lamat. Kinunutan ako ng noo ni Marites, pati na rin nina Susing at Precy na kasama namin sa linya. Apat kaming narito, pawisang nagtatrabaho, pero ang atensyon nila ay wala sa mga itlog kundi sa labas ng malaking pintuan ng factory. "Anong 'ewan'? Asawa mo 'yan, ’di ba? Parang hindi mo kilala, ah!" biro ni Susing sabay siko sa akin. Napahinto ako. ‘Parang hindi ko kilala', iyon naman ang totoo. Binalingan ko sila at sinundan ng tingin ang tinitingnan nila sa labas. Sa ilalim ng matirik na sikat ng araw, nandoon si Lucas na nakat

Buong araw akong tulala sa trabaho dahil sa naging tanong na iyon ni Susing. Kamusta si Lucas sa kama? Hindi ko naman talaga alam. Sa loob ng tatlong buwan, ni hindi ko maalalang may nangyari sa amin. Pero ayon sa kwento niya, matagal na kaming mag-asawa bago pa ang plane crash. May malaking posibilidad na meron na ngang nangyari, dahil mag-asawa kami. Pero bakit wala akong maramdamang koneksyon? Hindi ba dapat meron kahit wala akong maalala? Sabay kaming umuwi ni Lucas pagkatapos ng aming shift. Gaya ng nakasanayan, hawak na naman niya ang kamay ko. Pagdating sa bahay, diretso niyang inayos ang hapag namin at sabay kaming naghapunan. Nakapagpalit na rin ako ng pambahay nang inaayos na niya ang kama namin para mahiga. Nakaupo lang ako sa bandang gilid habang pinapanood ko siyang ilapag sa gitna ng kama ang araw-araw na pumapagitna sa aming mahabang unan. "Lucas?" tawag ko nang hindi ko na mapigilan ang sarili. "Hmm?" sagot niya, hawak pa rin ang unan na iyon. "May... may na

"Spoiled brat?" ulit ko, kunot na ang noo ko. "Ano naman 'yun?" Imbes na sagutin agad ako ay isang beses niya akong inilingan bago dahan-dahang tumayo. Pinunasan niya pa ang mga kamay niyang punong-puno ng bula ng sabon sa kaniyang pantalon, saka humakbang palapit sa akin. "Halika na. Mauna ka nang matulog," aya niya. Inabot niya ang kamay ko para igiya ako papasok sa loob ng bahay, umiling ako. "Sandali lang. Ano muna 'yung spoiled brat na sinabi mo? Bakit parang... parang ang pangit pakinggan?" Napansin ko ang paglunok niya at saglit na pag-iwas sa akin ng tingin. Huminga din siya nang malalim, tila tinatantya kung paano ipapaliwanag ang salitang iyon sa akin na wala ngang maalala. "Wala 'yun," mayamayang sagot niya. "Salitang English 'yun na ang ibig sabihin ay... mahal ko. Iyong tinuturing na prinsesa." Lalong kumunot ang noo ko, sinusuri ang kaniyang mukha kung nagsisinungaling ba siya o hindi. "Prinsesa?" "Oo. Iyong lahat ng gusto, nasusunod. Iyong ayaw madumihan ang mga