The Zillionaire's Pretended Fiancée (TAGALOG STORY) のすべてのチャプター: チャプター 211 - チャプター 220

“C-Can we get up now?” Lance stuttered as he asked me.Sa mata ko lang siya nakatingin, gano’n din ako sa kaniya. Isang maling galaw lang ng mata niya, talagang tatamaan na siya sa akin. Pero duda rin ako kung may kakayahan pa akong sapakin siya ngayon. Sa posisyon naming ito, sa totoo lang, parang gusto ko na lang magpalamon sa lupa. Grabeng kamalasan ko naman ngayon!“J-Just close your eyes,” nauutal ko na ring sabi.Sumunod naman siya agad. Hindi ko na sinipat ulit ang posisyon namin. Agad akong tumayo at kumaripas ng takbo, kaso nang malapit na ako sa pintuan ay siya na namang pagdulas ko.Naman!“Aray!” daing ko.Kung masakit na ang pagkakadulas ko kanina, sumobra ngayon dahil pati likod ko ay tumama na sa sahig.Bwisit! Bwisit! Bwisit!“Let me carry you…”Lance appeared right in front of me again. His eyes were still closed as he carefully tried to help me up.“D-Dahan-dahan, please,” pakiusap ko.Nakahawak siya sa braso ko habang ang isa naman ay sa balakang ko. Nang tuluyan na

After the ceremony, everyone was ushered toward the reception area. The atmosphere was lively and bright, filled with laughter, camera flashes, and people congratulating the newlyweds.Nanatili ako sa inuupuan ko, kunwaring may tinitingnan sa cellphone kahit ang atensyon at focus ko naman talaga ay nasa paligid.Natapos na ang seremonya pero hindi ko pa rin nakita si Zamuel. Gusto kong magmura kahit sa utak lang, kasi kung kailan gusto kong makausap ang lalaking iyon, saka ko siya hindi mahagilap. Pero syempre, may pagkademonyeta lang ako, pero malaki pa rin ang respeto ko sa simbahan.Ang mga natitirang nandito ay kapansin-pansin ang tuwa nila sa dalawang kakakasal pa lang. May iba na napapatingin sa gawi ko, pero dedma lang ako sa kanila. I must say, everyone here looked so perfect, so expensive, so... Valderama. Well, kasama na ang kanina pang nakatingin sa akin nang masama na si Veronica.She was sitting beside Lance’s mother. Napag-alaman ko na ang kaninang matandang katabi ko na

“What did my mom say to you?” Lance asked curiously as he slid into the driver’s seat.“Hm... wala naman,” kibit-balikat ko. “Sobrang ganda ko raw.”Kunot ang noo niyang lumingon sa akin, tinaasan ko naman siya ng kilay.“Ba’t parang hindi ka naniniwala?” akusa ko. “Your mom is intimidating, but she totally finds me pretty, duh!”“Maliban diyan, wala ba siyang sinabi na kahit ano? Like something about me?”Ako naman ngayon ang napakunot ng noo. Why did it sound like he wanted to know something specific? O baka may pagkachismoso lang talaga siya?“Bukod sa pagtatanong niya kung may relasyon ba tayong dalawa, tinanong din niya ako kung sa tingin ko, ilan ang magiging anak niyo ni Veronica sa future.”“Anong sinagot mo?” agap niya.“Alin doon sa dalawa? ’Yong kung may relasyon ba tayo?”“Both.”Aba—Chismoso talaga!“Well...” I paused just to give him a little smirk. “Hindi ko nasagot na wala talaga tayong relasyon kasi umeksena ka bigla—”“Good,” singit niya. “How about the next one?”H

Doc Sebastian finally stood up after examining my back and hips. He adjusted his stethoscope and sighed lightly before facing Lance. Nasa tabi kasi ng tukador nakaupo ang damuho, habang ako naman ay nandito sa kama, nakahiga. Magkatapat lang kami kaya bahagyang nakatalikod na sa akin si Sebastian.“She’s fine. But from what I’ve checked, she probably strained some muscles and bruised her lower back after those falls,” mahinahong paliwanag ni Sebastian kay Lance, na para bang ang damuho ang guardian ko para doon pa sabihin ang kondisyon ko. Tsk.“You mentioned she slipped more than once, right? That explains the pain around her tailbone and spine. It’s not serious, but it’s going to be sore for a few days.”Biglang tinapik ni Sebastian ang bandang balakang ko kaya napangiwi ako sa sakit. Marahan lang naman ang pagkakahawak niya, pero masakit pa rin talaga.Nagulat ako nang biglang tumayo si Lance sa kinauupuan at parang susugod sa gyera kung makaupo sa gilid ng hinihigaan ko. Padabog n

"Hindi ko alam kung ano na namang trip mo sa buhay, pero paano ko naman masasandok ang pagkain kung nakapikit ako?" reklamo niya habang nakapikit na."Ikaw nga, hindi ko rin alam anong trip mo sa buhay, pero kinuwestiyon ko ba?" balik kong tanong."Yes. Always," mabilis niyang sagot.Sandali kong naitikom ang bibig."Gawin mo na lang! Ang dami pang satsat!" Pinanlisikan ko siya ng mata.He clicked his tongue, clearly annoyed, before grabbing the spoon."Hindi ko na kasalanan ’pag matapunan ka ng pagkain," bubulong-bulong niya."Nakakanganga na ako, bilisan mo!""Okay, Miss Patience..."Madiin kong nakagat ang labi nang makita ko ang matinding iritasyon sa mukha niya. Partida, gumagalaw-galaw pa ang butas ng kaniyang ilong. Halatang nagpipigil lang.“Here,” he said, lifting the spoon in the air before holding my chin gently, still eyes closed. “There.”Ngumiti siya nang saktong naipasok sa bibig ko ang pagkain. Tss. Eh, ’di siya na ang may perfect na ngipin."Kailan ba daw darating ’yo