جميع فصول : الفصل -الفصل 230

“Aanhin ko rin ang kapatid mo?!” galit ko nang tanong.Seriously? Yes, I might have had a tiny crush on Lero before, but that was ancient history. Matagal nang nag-expire, kumbaga.Bakit ba hindi makuha ng damuhong 'to ang punto ko?Ang gusto ko lang ay makalakad na nang maayos para makaalis na ako rito! Sa buhay niya, ganoon! Ang bobo talaga nito.“Baka mapabilis ang paggaling mo kung siya ang makikita mo rito kaysa sa akin. I know you like that idea,” nanunuya pa niyang sagot.“I know you like that—neknek mo!” inis kong bulyaw. “Ano, makikita niya ako sa ganitong ayos? Demonyo ka talaga! Hindi makalakad, hindi puwedeng maligo, kahit pagsuklay, hindi ko magawa, tapos magpapakita ako sa kaniya?! Nag-iisip ka ba?”“Ah…” he nodded slowly, as if he finally understood my point. “So, you’re scared he might get turned off?”Marahas akong napapikit sa sobrang pagkaasar. Sobrang b0bo talaga!Paanong matu-turn off ang isang 'yon kung dati pa man ay loyal na ang poging iyon sa gusto niya?“My p

Habang nasa labas siya ng kuwarto, naliligo sa hindi ko alam na bathroom dito sa bahay, nagsimula na akong mag-impake ng mga dadalhing gamit.Ngayong araw na mismo ang alis ko rito. Hindi na ako nagpaalam sa damuho na ’yon. Bukod sa hindi ko pa siya kinakausap, wala rin namang dahilan para magpaalam pa ako sa kaniya. Oh sige, puwedeng mamaya. Depende sa magiging mood ko.Nakapag-usap na kami ni Sunny kagabi. Susunduin niya ako dito mamayang alas-diyes. Alas-sais pa lang ngayon ng umaga, pero dahil alam kong mahigit limang maleta na naman ang dadalhin ko, mas mabuti nang simulan ko na ngayon ang pag-iimpake.Tagatak na ang pawis ko habang nililipat ko sa maleta ang mga dadalhin ko. Wala na akong pakialam kung ang lahat ng ito ay utang ko sa damuhong iyon.For sure, Sunny would help me find a decent job that pays well. Bilyon ang halaga ng mga ’to, alam ko. Pero kahit habang-buhay ko pa bayaran sa damuho ang mga ’to, ayos lang.Tanggap ko na talagang hindi basta-basta magkakalayo ang la

Lumabas agad silang dalawa. At dahil hindi ako mapakali, sinundan ko sila sa may kusina at palihim na pinakinggan ang usapan nila."We need to evacuate now. Hindi ko alam kung paano, pero may nakapag-report sa akin na papunta na dito ang mga pulis."Gulat akong napatakip ng bibig nang marinig ko ang sinabi ng boyfriend ni Sunny.My God! Anong pulis?! Bakit kailangan naming umalis?Lord, sign na naman ba ’to ng kamalasan ko?Maingat akong bumalik sa kuwarto, dala ang kabang tuluyan nang naghari sa katawan ko.Tumayo agad ako sa kama nang bumalik si Sunny. Hindi sumunod ang boyfriend niya rito. Siya lang mag-isa habang bakas na bakas sa mukha niya ang matinding kaba."Um... hindi ko alam kung paano ipapaliwanag ’to, pero... kailangan na natin umalis dito," she said shakily.Wala sa oras akong napahawak sa kamay niya. Nadoble ang gulat at kaba ko nang maramdaman kong sobrang lamig ng mga daliri niya."Pero bakit?" was all I could manage to ask."Saka ko na ipapaliwanag lahat. Please, tul

"Nasa ligtas na lugar na rin kami ni Niko. Pasensya na talaga, bruha. Nasaan ka ba? Ipasundo ka namin sa mga tauhan ni Niko.""Huwag na!" pag-aalburoto ko sa sobrang inis sa nangyari.Kung puwede ko nga lang siyang murahin dahil sa sinapit ko at ng bebeloves kong damit, gagawin ko, pero may puso pa naman ako. I could still remember how terrified she looked earlier.Tumikhim ako at sinubukang ikalma na lang ang sarili."Just tell me why we had to run from the police…" I asked quietly.Lanc3 shifted in place, stepping closer to me like he wanted to eavesdrop on our conversation. Chismoso talaga."I-I can’t tell you right now, Charlita…" mahinang sagot ng bruha. "Basta, ang importante, pareho tayong ligtas. ’Yong mga gamit mo, baka medyo matagalan bago ko makuha doon."That’s it. Ayaw ko mang aminin sa sarili, pero dito pa lang sa sinabi niyang ito, mukhang totoo nga ang paratang ng damuho na ito. Na talagang drug dealer at konektado ang boyfriend niya sa mga kriminal.Si Sunny ang tipon

Kasalanan ko rin ’to, e!Naiiyak na akong nagpatuloy sa paghahanap ng gamot. Nang halos nahalungkat ko na ang laman ng cabinet at wala pa rin akong nahanap, padarag kong sinuntok ang cabinet.It started already.The faint heat spreading across my cheeks, the itch crawling along my jaw.No. Not again. Please...Dumoble ang pangangatog ng kamay ko nang hawakan ko ang pisngi ko. Sobrang init na. Parang gusto ko na lang umiyak."Sh*t. Sh*t. Sh*t.""Charlita—"He reached out to grab my wrist, but I shook him off."Huwag mo ’kong hawakan! Antihistamine ang kailangan ko! Bakit wala ka no’n dito?!""I-I... I can call my dermatologist—"Sinapok ko na siya sa ulo. Ang cellphone niyang kalalabas lang mula sa bulsa ay tumilapon sa sahig sa lakas ng pagkakasapok ko."Wala nang magagawa ang punyetang dermatologist mo!" sigaw ko. Gulat na gulat siyang nakatingin sa akin. "Kasalanan mo ’to, e! Malas ka talaga sa buhay ko, punyeta ka!"Umalis na ako sa harap niya at naiiyak nang tumakbo paakyat sa kuw