Semua Bab DIVORCING THE BILLIONAIRE WHO NEVER LOVED ME: Bab 231 - Bab 240

Nakatayo si Stephanie sa tabi ng bintana ng kusina, tahimik na nakatanaw sa salamin habang pinagmamasdan si Sir Torres na nakaupo sa sala.Halos lumubog ang malaki at mabigat nitong katawan sa sofa, na para bang hindi na nito kayang buhatin ang sarili nitong timbang. Kahit mula sa kinatatayuan niya, ramdam na ramdam ni Stephanie ang hindi kanais-nais na presensya nito. Isang uri ng aura na nakakadiri at nakakapangilabot.Sa bawat galaw nito, sa paraan ng paghinga, sa pag-upo, maging sa simpleng pag-ayos ng damit, lalo lamang tumitindi ang pagkasuklam na unti-unting kumakain sa kanyang dibdib.Napangiwi siya, tila ba hindi na niya kayang pagmasdan pa ang eksena.Maya-maya’y mariin siyang huminga at tuluyang tumalikod, parang gustong alisin sa isip ang nakakadiring tanawin.Mabagal siyang lumapit sa inang si Amalia, na abala sa paghiwa ng prutas sa kusina. Maingat ang galaw nito, tila walang anumang alalahanin, para bang walang bisitang kahindik-hindik na naghihintay sa kabilang silid.

Nang abutin ni Johnny Santillan ang hawakan ng pinto, mahihinang bulong lamang ang sumalubong sa kanyang pandinig. Mga tinig na tila may pinagtatagong tensyon. Hindi niya mawari ang sinasabi, ngunit sapat iyon upang magdulot ng kakaibang kaba sa kanyang dibdib.Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto. At sa sandaling iyon, parang biglang nanigas ang kanyang buong katawan.Nakatayo sa harapan niya si Christian Sager. Nanlaki ang kanyang mga mata, at saglit siyang hindi nakapagsalita.Christian Sager…? Ano ang ginagawa nito rito sa mismong bahay niya?Mabilis na umikot sa isip niya ang mga alaala. Ang engrandeng handaan. Ang bulung-bulungan. Ang malamig ngunit kumpiyansang pahayag ni Christian na may relasyon ito kay Mayumi.Ngunit para kay Johnny, hindi iyon kailanman naging seryoso. Babaero si Christian, para lang itong nagpapalit ng damit kapag may nagpapalit na babae... Paano magtatagal sa isang tulad ni Mayumi?Kaya’t hindi niya inasahan, ni sa pinakamalayong posibilidad na dadalhin

Pumasok si Xavier na tila isang bagyong walang ingay. Kalmado ang hakbang, diretso ang tindig, at walang anumang emosyon ang nakaguhit sa kanyang mukha. Ngunit sa kabila ng kanyang katahimikan, dama ng lahat ang bigat ng kanyang presensya. Para bang sa isang iglap, ang buong silid ay napasailalim sa kanyang kontrol.Walang nagsalita. Walang gumalaw.Tanging ang mahihinang tibok ng dibdib ng bawat isa ang maririnig, lalo na kay Sir Torres, na agad napahawak sa gilid ng sofa. Ang malamig na pawis ay unti-unting bumakat sa kanyang noo habang nakatitig kay Xavier, ang mga mata ay puno ng gulat at takot.Hindi ba’t hiwalay na si Mayumi kay Xavier? Kung gayon… bakit siya narito?Samantala, si Johnny ay halos hindi na makapagsalita. Parang may humigpit sa kanyang lalamunan. Dali-dali niyang hinugot ang panyo mula sa bulsa at paulit-ulit na pinunasan ang kanyang mukha, ngunit tila wala itong epekto. Mas lalo lamang bumibigat ang pakiramdam niya.Hindi pa niya naaayos ang problema nila kay Sir

Nanatiling nakapako ang tingin ni Xavier kay Mayumi, tila binabasa ang bawat guhit ng sakit sa mukha nito habang unti-unting naglalaho ang kulay sa mga pisngi ng babae. Ang kaniyang titig ay tila isang tahimik na hatol... malamig, matalim, at mapang-api.Sa kabilang banda, hindi nagbaba ng tingin si Mayumi. Kahit nangangatog ang kaniyang kalooban, buong tapang niyang sinalubong ang mga mata ni Xavier na minsan niyang itinuring na tahanan.Mahigpit na nakakuyom ang mga kamay ni Mayumi. Ang kaniyang mga kuko ay halos bumaon na sa sariling palad. Pakiramdam niya, ang puso niya ay unti-unting nilalason ng libu-libong maliliit na karayom, isang hapding hindi maisigaw, isang bigat na tila batong nakadagan sa dibdib na dahan-dahang sumasakal sa bawat paghinga. Nais niyang manatiling matatag, ngunit sa bawat segundo ng katahimikan, mas lalo lamang lumalalim ang sugat na pilit niyang itinatago.Kahit batid niyang may bahid ng katotohanan ang mga salita ni Xavier, at kahit inihanda na niya ang

Isususi na sana ni Christian ang makina nang biglang humagupit ang matalim na sakit sa kanyang mga mata.Napapikit siya nang mariin. Agad niyang tinanggal ang salamin at hinilot ang pagitan ng kanyang mga kilay. Humigpit ang kanyang paghinga habang pilit pinapakalma ang sarili. Para bang may matutulis na karayom na isa-isang bumabaon sa kanyang paningin, at sa bawat segundo ay lalo lamang lumalala ang hapdi.“May problema ba?” nag-aalalang tanong ni Mayumi.Hindi agad nakasagot si Christian. Nanatili siyang nakapikit, pilit nilalabanan ang matinding kirot. Tanging bahagyang pag-iling lamang ang naisagot niya nang humupa nang kaunti ang sakit, sapat upang makahinga siya nang maluwag.Ang dati niyang pinsala sa mata ay tila isang sumpa na paminsan-minsang sumusumpong nang walang babala. Matagal na niya itong pasan, isang lihim na kirot na natutunan na niyang ituring na bahagi ng kanyang buhay. Sa paglipas ng panahon, nasanay na siyang ngumiti kahit nasasaktan at magkunwaring maayos kahi