All Chapters of หวนรักคุณหมอไร้หัวใจ (NC18+): Chapter 21 - Chapter 30

ขอแค่เจ้านายเป็นผู้หญิงไม่ต้องมีเรื่องชู้สาวมาข้องเกี่ยว เจ้านายจะเอาแต่ใจหรืองานหนักแค่ไหนไอญารินทร์จะอดทนตู้โทรศัพท์สาธารณะสมัยนี้หายาก กว่าจะเจอไอญารินทร์เดินจนเหนื่อย เธอวางลูกสาวลงก่อนกดเบอร์โทรหาบิดา อาจจะมีบ้างที่ท่านไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนใหม่ แต่ไม่เคยไปข้ามวันข้ามข้ามคืนถึงขั้นที่ไม่กลับบ้าน หรือท่านอาจติดต่อมาแล้วแต่เพราะเธอขายโทรศัพท์จึงไม่ได้คุยกันมือป้อมเล็กของไอติมกำแขนเสื้อแม่ไว้แน่น หนูน้อยไม่รู้จักใครเลยโลกทั้งใบมีแค่แม่กับตาจึงกลัวการพลัดหลง ไอญารินทร์เข้าใจความกลัวของลูกจึงโอบไหล่เด็กหญิงวัยห้าขวบมายืนด้านหน้าไม่สามารถติดต่อเลขหมายที่ท่านเรียก...‘พ่อไปไหนกันนะ’ไอญารินทร์ก้มลงมองใบหน้านิ่งน่ารักของลูกแล้วอ่อนใจ เปลี่ยนไปโทรหาอัญญาณี พี่สาวใจร้ายคนที่ขโมยได้แม้กระทั่งเงินค่าหมอของหลาน อัญญาณีเห็นไอติมเป็นหลานหรือเปล่า แม้แต่ตัวเธอเองอัญญาณีมองว่าเธอเป็นน้องสาวหรือเปล่าไม่สามารถติดต่อเลขหมายที่ท่านเรียก...โทรไม่ติดเหมือนกันทั้งพ่อและพี่สาวทำยังไงดี เธอจะฝากลูกไว้กับใคร“แม่คุณเพียงพิณที่เป็นลูกค้าได้ออกจากโรงพยาบาลวันนี้ เที่ยงน่าจะกลับถึงบ้าน คุณเพียงฝากฉันมาบอ

“น่ารักขนาดนี้ พ่อมาเห็นจะเสียใจไหมนะที่ทิ้งเราไป อุ๊ย ขอโทษค่ะ”“ไม่เป็นไรค่ะ คุณเพียงไม่ต้องขอโทษก็ได้ค่ะ”“รู้สึกผิดค่ะ เพียงไม่ได้ตั้งใจ แค่เผลอไป”เพียงพิณลงโทษตบปากตัวเอง ปากไม่ดี เด็กได้ยินเข้าจะรู้สึกแย่แค่ไหนไอญารินทร์ไม่ได้ตำหนิ แค่ยิ้มรับบางๆ ก่อนจะจับมือเล็กให้กระพุ่มไหว้จะลากลับทั้งสองแม่ลูก แต่ช้าก่อน มาทำให้เพียงพิณเอ็นดูแล้วคิดเหรอเธอจะยอมให้บอกลาง่ายๆในตอนท้ายไอญารินทร์ยิ้มกว้างมากกว่าใคร เธอดีใจที่ได้งานใหม่ ที่อยู่ใหม่ และมีนายจ้างน่ารักอย่างเพียงพิณ เซ็นสัญญางานเสร็จแล้วเธอจูงมือลูกสาวกลับบ้าน ความดีใจหายวับไปกับตารีบอุ้มลูกไปหาที่ซ่อน เมื่อชายแปลกหน้าสองคนนั่งคร่อมบนบิ๊กไบท์แอบจับตามองบ้านเช่าหลังเล็ก ใบหน้าหวานซีดเผือด กลัวถูกคนพวกนั้นจับตัวบังคับกลับไปทำงานในเลาจน์จนไม่กล้าพาลูกกลับบ้าน“แม่ขา หนูหนาว” เด็กตาแป๋วซุกใบหน้าเข้าหาอ้อมกอดแม่ ถูกวงแขนอบอุ่นโอบกอดบนม้านั่งขนาดเล็กหลังสวนสาธารณะละแวกบ้านเช่าไอญารินทร์จับสายกระเป๋าอยากพาลูกไปจากตรงนี้ แต่ไม่รู้จะไปที่ไหน ติดต่อบิดาไม่ได้ พี่สาวแค่คนเดียวก็ตัดขาดการติดต่อจากเธอไปนับจากคืนนั้น ไอญารินทร์อดทนรอหลายชั่วโม

ไอติม...เขาเคยแอบมองเด็กคนนี้ผ่านช่องเล็กหน้าประตูห้องพักฟื้นในช่วงกลางดึกคืนนั้น เด็กน้อยน่าสงสารผู้ป่วยด้วยโรคร้าย ตาใสๆ คู่นั้นเหลียวมองโทรศัพท์ในมือเพียงพิณ จึงเสมือนว่าแกกำลังมองมาที่เขา หัวใจใต้อกซ้ายบีบหนึบ จนถึงตอนนี้เตชธรรมไม่ยอมรับว่าเป็นลูกตัวเอง ปัดหน้าจอปิดไลน์ทิ้งไม่ไยดีจะบันทึกรูปเก็บไว้กลับมาถึงคอนโดฯ ภาพแอบถ่ายไอญารินทร์กับลูกสาวยังตามมาหลอกหลอน ลืมไม่ได้ถึงขั้นที่ต้องเข้าแอปกล้องวงจรปิดตามหาว่าเธออยู่มุมไหนของบ้าน เลยเวลาสามทุ่มมาแล้วไฟในบ้านปิดเกือบทุกหลอดยกเว้นไฟหน้าห้องน้ำในห้องนอนแม่ลดา แม่หลับไปแล้ว ฟูกนอนบนพื้นข้างเตียงแม่มีร่างเล็กของเด็กหญิงก็หลับไปแล้วเช่นกันไอญารินทร์อาบน้ำเพิ่งเสร็จ เธอพันผ้าเช็ดตัวรอบกายเดินออกมาในจังหวะนั้นพอดี ไม่ได้รู้เนื้อรู้ตัวว่ากำลังเคลื่อนไหวร่างกายหน้ากล้องวงจรปิดทรวงอกอิ่มล้นออกจากขอบผ้าเช็ดตัวยั่วคนถ้ำมองให้น้ำลายสอ เธอเปิดประตูตู้เสื้อผ้าประกอบใหม่ขนาดเล็ก หยิบเสื้อกับกางเกงนอนมาวางไว้หน้าโต๊ะกระจก ปลดปมผ้าเช็ดตัวนำมาซับหยดน้ำตามเรียวแขนเรียวขา เธอกลัวแม่ลดาจะตื่นเหรอถึงได้เหลียวมองกลับมาด้านหลัง ทำให้เขาเห็นเรือนร่างขาวนว

“น่าเสียดายนะคะไม่ได้เจอน้องเพียง จ๋าเป็นแฟนนิยายค่ะ”“อ่านนิยายรักด้วยเหรอครับ แบ่งเวลาเก่งมาก”“จ๋าอ่านเล่นตอนเครียดจากงานค่ะ”ชอบอ่านนิยายเหรอ ไม่เลย สุชาดาแค่ก๊อบปี้ไอเดียเฟิร์น เข้าหาเพียงพิณรูปแบบแฟนคลับ เพื่อได้สานต่อความสัมพันธ์กับเตชธรรมเธอก็อยากจะสนิทสนมกับน้องสาวบุญธรรมเขา“พี่เต พี่ๆ สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะที่มาต้อนรับสาย เพียงนอนดึกไปหน่อยค่ะ”“เจ้าตัวลงมาพอดี น้องเพียง คุณจ๋าเพิ่งเล่าให้พี่ฟังว่าเป็นแฟนคลับ”“จริงไหมเนี่ย แอบเขินเลย ขอบคุณนะคะ”“เรื่องล่าสุดอ่านจบแล้วนะคะ ออกเรื่องใหม่ได้เลยค่ะ”“พี่จ๋าต้องใจเย็นๆ นะคะ เพียงปั่นไม่ทันค่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เธอพูดคุยเป็นกันเองกับลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาลเพียงพิณเคยเจอทุกคนแล้วครั้งหนึ่งที่โรงพยาบาล ตอนที่แม่ลดายังรักษาตัวที่นั่น โดยเฉพาะพี่หมอจ๋าคนสวยมาเยี่ยมส่วนตัวถึงสองครั้ง เพียงพิณแอบปลื้มเป็นพิเศษ เพราะเธอสวยเหมาะกับพี่ชายเธอที่หล่อเหมือนพระเอกละครหลังข่าวพี่ๆ ทุกคนรับไหว้ และทักทายเธอขาดก็แต่...“พี่ปัณณ์ไม่มาเหรอคะ”“มันไม่ว่างจ้ะ บอกว่าวันหลังจะแวะมา”เตชธรรมโกหกแม้แต่หน้าเขามันยังไม่มอง ทำงานที่เดียวกันแต่เดินผ่านไม่ทักทา

เงาสะท้อนจากในกระจกน่าเกลียดน่ากลัวเกินกว่าไอญารินทร์จะอยากส่องนานๆ สภาพเธอตอนนี้ไม่เหลือเค้าโครงคุณหนูไฮโซที่มีดีกรีเป็นถึงดาวมหาวิทยาลัย ความสาวความสวยลดน้อยลงไปตามกาลเวลา ไอญารินทร์ตากแดดตากลมบ่อยผิวหน้ามีจุดด่างดำ มีรอยสิว และทิ้งรอยดำไว้ตามข้างแก้มจนไม่น่ามองเธอได้รับครีมบำรุงผิวไซซ์ใหญ่จากเพียงพิณ ถึงจะน้อยใจคำพูดแดกดัน แต่เธออยากกลับมาสวยเหมือนเดิม บีบใส่ฝ่ามือมาแตะบนใบหน้าทีละน้อยกลัวมันจะหมดเร็ว ราคาแต่ละขวดไม่ใช่ถูกๆ ไอญารินทร์ในตอนนี้ไม่มีปัญญาซื้อ แค่ครีมซองเซเว่นยังเกินตัวเธอในช่วงที่ชักหน้าไม่ถึงหลัง ต้องใช้ครีมทาผิวขวดใหญ่ทาไปที่หน้าความรู้สึกนี้กดเธอให้ต้อยต่ำกว่าเดิม เทียบกับแฟนใหม่เขาไม่ได้แม้แต่เศษเล็บ คนละสังคม คนละโลก มองหน้าลูกตอนหลับแล้วไอญารินทร์ฮึดสู้ เธออยากได้เงินมาไว้ตั้งตัว อดทนฟังเขาดูถูกอาจจะดีกว่าพาลูกออกไปนอนข้างถนนเพียงพิณไม่ยอมเปิดไฟ ส่องไฟฉายในมือถือลงมาจากบนบ้าน เดินชนขอบโต๊ะเสียงดังมาถึงในห้องนอนคุณลดา ไอญารินทร์เพิ่งจะทาครีมเสร็จยังไม่เข้านอนจึงออกมาดู ไฟในบ้านเพิ่งจะสว่างตอนนั้นเพียงพิณจึงปิดไฟฉาย“พี่ไอยังไม่นอนเหรอคะ เพียงเสียงดังทำแม่ตื่นห