All Chapters of หวนรักคุณหมอไร้หัวใจ (NC18+): Chapter 41 - Chapter 50

เวรเถอะ ไอญารินทร์เอาอีกแล้วเตชธรรมหลับตาหลบน้ำอุ่นได้ทันท่วงที ช้าอีกนิดน้ำร้อนอาจลวกดวงตาให้เกิดการอักเสบ คว้าข้อมือบางทันเขาลากเธอเข้ามุมอับหลังบันได บีบคางเรียวเล็กเชิดหน้าขึ้นมารับจูบกระแทกกระทั้นในโทษฐานที่เธอกล้าทำร้ายเขาด้วยวิธีซาดิสม์ถึงสองครั้งสองหน!“อื้อ ปล่อยไอนะ!”ง้างแก้วขึ้นเตรียมจะทุบเตชธรรมจูบเธอจนพอใจแล้วเว้นระยะห่างออกไปตั้งหลัก เขาไม่เสี่ยงเอาหน้าผากไปรับคมแก้ว กลัวเลือดจะอาบหน้าได้ตกเป็นที่ซุบซิบของคนทั้งโรงพยาบาลกันพอดี“ถ้าเรียกแล้วไม่ยอมออกมา น่าดู! อย่าคิดว่าประตูแค่นี้จะขวางฉันได้ ถ้าฉันอยากเอาเธอ ยังไงฉันก็ต้องเอาให้ได้ พังประตูได้ ฉันก็จะพัง!”“ไอ้คนทุเรศ! อวดรวยนักก็หัดเอาเงินที่หามาได้ไปรักษาตัวเองบ้าง ประสาทเสียจนกู่ไม่กลับ ปล่อยทิ้งไว้นานๆ ระวังจะหลงตัวเองจนกลายเป็นบ้า!”กลับเข้าครัวมากดน้ำอุ่นใส่แก้ว เช้าๆ แบบนี้ไม่มีใครอยู่ในบ้าน เพียงพิณยังไม่ตื่น ป้าดาวยังไม่มาทำงาน ไอติมยังไม่ตื่น ส่วนคุณลดาตื่นแล้วแต่เคลื่อนไหวร่างกายไม่ได้พลาดมากที่ไอญารินทร์ไม่กลับเข้าไปหาคุณลดา เพราะเมื่อเตชธรรมตามมาถึงเขาสะกิดรังดุมออกทีละเม็ด กวาดตามองทั่วเรือนร่างที่ก้าว

“ไอ้ปัณณ์!”เขาโกรธ ย่างสามขุมจะไปคว้าต้นคอมันมาต่อย มันขี้ขลาดหลบเข้าไปในห้องทัน เตชธรรมกัดฟันกราม โกรธมันที่เข้าข้างไอญารินทร์ทั้งที่เขาเป็นเพื่อนสนิท มันควรจะเข้าข้างเขาไม่ใช่เหรอเตชธรรมทิ้งตัวกุมขมับนั่งเครียด เสียงแจ้งเตือนในไลน์รัวเป็นกระสุนในสงคราม หยิบมาอ่านเขาแทบอยากโยนโทรศัพท์ลงจากคอนโดฯ ชั้นสี่สิบ ไอ้ปัณณ์มันปลดบล็อกเขาเพื่อส่งคำว่า ควาย เข้ามาเกินสิบ เอาคืนมัน เป็นฝ่ายบล็อกกลับบ้าง‘พ่อ’ เสียงสดใสจากลูกสาวผู้ไม่ร่าเริงของไอญารินทร์นวดหัวใจเขาให้ชาลง เขาไม่เคยยอมรับในตัวเด็กน้อย ไอญารินทร์ถือสิทธิ์จากไหนสอนลูกให้เรียกเขาว่า พ่อ ต่อหน้าคนอื่นเผลอนึกไปถึงหน้าแม่เด็กเตชธรรมหงุดหงิดกว่าเดิม เขามองหาแหวนทองเกลี้ยงวงที่ขว้างทิ้ง ไม่ใช่ว่าแม่บ้านทำความสะอาดดูดฝุ่นทิ้งไปแล้วเหรอ เตชธรรมคลานเข่าตามพื้นก้มมองหาตามใต้ตู้โต๊ะเตียงราวกับคนเสียสติ เขาจะรักหรือเกลียดไอญารินทร์กับลูกสาวของเธอกันแน่ เลือกมาสักอย่างเถอะน่า!สุดท้ายก็คิดถึงเรื่องไอญารินทร์จนนอนไม่หลับ บึ่งรถจากคอนโดฯ มาถึงบ้านในเวลาหลังเที่ยงคืนบ้านชั้นล่างมืดไอญารินทร์กับลูกของเธอคงจะเข้านอนไปแล้ว มีแสงไฟสว่างแค่จากห้องนอ

สองสามวันมานี้เตชธรรมไปกลับบ้านกับโรงพยาบาลทุกวันเพื่อดูแลเธอกับลูก มาถึง เขาบ่นปวดหัว ครั่นตัว เพราะนอนน้อย อวดว่าวันนี้ว่างเขาจะนอนกลางวันให้หนำใจ ไอญารินทร์ทำอาหารเช้าและจัดยาไว้ให้ แต่ใกล้จะหมดวันแล้ว คนขี้บ่นกลับไม่ยอมนอนสักงีบ เอางานมาทำที่บ้านกองเต็มโต๊ะไปหมด ลมพัดเข้าบ้านเอกสารปลิวหลายครั้งไอญารินทร์ตามไปช่วยเก็บอีกครั้งพลางบ่น “เอาหนังสือวางทับไว้หน่อยสิคะ ไอวางทับไว้ให้แล้วชอบเอาออก หน้าต่างไอปิดไว้ ก็ไปเปิดออก ลมมันก็พัดเข้ามาในบ้านไม่หยุดสิ”“จ้างให้มาทำงานในบ้านก็ทำๆ ไป อย่าบ่นเยอะ เก็บเอกสารสองรอบสามรอบแล้ว เห็นโมเดลธุรกิจฉันหรือยัง เป็นไง เท่ล่ะสิ หล่อด้วย ขยันด้วย รวยอีกด้วย การงานก็ดี โคตรจะเพอร์เฟกต์ ไม่อยากจะโม้หรอกนะแต่ปลายปีนี้ฉันวางแผนขยายธุรกิจ...”“ก็ไม่ต้องโม้ค่ะ ไอไม่ได้อยากฟังชีวิตพี่เต” เตชธรรมอ้าปากค้าง มุมปากกระตุก หมั่นไส้เมียเก่าที่พอพูดตัดบทเสร็จเธอสะบัดตูดไปนั่งเฝ้าลูก ไม่คิดจะเปิดโอกาสให้เขาโม้สักนิด อุตส่าห์แกล้งหอบงานเยอะๆ มาทำที่บ้าน รู้งี้ ทิ้งไว้คอนโดฯ ก็ดีร่างสูงใหญ่เอนกายพิงเก้าอี้ พักสายตาจากงานชั่วคราวเพื่อแอบมองไอญารินทร์ลูบผมให้ลูกสาวที่เ

ตอบแทนที่เขาทำแผลให้ และช่วยติดต่อป้าดาวถามหาที่เก็บกุญแจสำรองไอญารินทร์ตื่นตั้งแต่ตีห้ามาปรุงอาหารบำรุงร่างกาย เธอทยอยยกออกไปจัดวางไว้บนโต๊ะโดยไม่ได้บอกเขาว่าตั้งใจทำให้ แสร้งเข้าไปดูคุณลดากับลูกสาวจนเตชธรรมโผล่หน้ามาเยี่ยมท่าน และมาอีกครั้ง เพื่อบอกลาท่านไปทำงาน จึงจ้ำอ้าวออกไปดูที่โต๊ะอาหาร ไม่มีร่องรอยกินแต่หายเกลี้ยงหมดทุกเมนูไม่เว้นแม้กระทั่งข้าวสวย หมอใจร้ายทิ้งกระดาษเขียนด้วยลายมืออ่านยากไว้ให้ดูต่างหน้าถึงจะทำดีด้วย ฉันก็ไม่ขึ้นเงินเดือนให้เธอหรอกยังไม่หิว แต่จะเอาไปกินที่ทำงาน“น่าหมั่นไส้”ไอญารินทร์ย่นจมูกใส่เจ้าของลายมือไก่เขี่ย กลัวกระดาษยับ เธอพับเข้ามุมเรียบร้อยเก็บใส่กระเป๋ากางเกงไว้อย่างดี“ทำอะไร” กรอกเสียงห้วนผ่านแอปกล้องวงจรปิดซึ่งเสียงของเขาดังผ่านไปถึงไอญารินทร์ เธอตกใจที่จู่ๆ ก็มีเสียงคนดังขึ้น ดูน่าขำมากกว่าน่ารัก เธอขยับปากพูดบางประโยคเตชธรรมกดฟังไม่ทัน ฟังผ่านๆ จับใจความได้ว่าแม่ลดากำลังทำกายภาพบำบัดรู้แล้วน่าในห้องแม่มีกล้องวงจรปิดมีแต่เธอคนเดียวที่ไม่รู้ว่าถูกเขาแอบมองทุกคืน“โว้ย หรือยังไม่ค่ำวะ ชาวนาไม่มาจูงควายกลับบ้าน”ไอ้ปัณณ์เจ้าของห้องพักแพ

เตชธรรมเคลียร์งานออฟฟิศเสร็จหลังเที่ยงคืน ปิดแมคบุ๊ค ก่อนแง้มเปิดประตูห้องนอนลงบันไดจากชั้นสอง มาเดินวนเวียนหน้าห้องนอนแม่ลดา ผมสั้นตัดเป็นระเบียบค่อนข้างยุ่งเหยิง ไม่ได้เรียบร้อยตรงตามภาพลักษณ์ศัลยแพทย์หนุ่มผู้สุขุม เขาเดินวนไปวนมาอยู่อย่างนี้ร่วมครึ่งชั่วโมงกว่าจะกล้าหมุนลูกบิดเข้าไปแม่หลับไปแล้ว บนฟูกนอนขนาดเล็กข้างเตียงนอนแม่มีไอญารินทร์นอนหลับสนิทไปพร้อมกับลูกสาวเขาคิดถึงเธอทำงานก็คิดถึง ขับรถก็คิดถึง กินข้าวก็คิดถึง วันไหนเลิกงานดึกขับรถกลับบ้านไม่ไหวต้องค้างที่คอนโดฯ ก็แทบจะนอนไม่หลับ เพราะคิดถึงเรือนร่างนุ่มนิ่มของเธอเครื่องปรับอากาศตัวเลขแค่ยี่สิบห้าองศา แต่ผ้าห่มของไอญารินทร์กับลูกสาวหนาถึงสองชั้น เธอยังขี้หนาวเหมือนเดิมในอดีตห้องเขาเป็นห้องพัดลมธรรมดา กลัวเธอจะร้อนจนนอนไม่ได้ แต่เธอไม่เคยบ่น บอกอากาศกำลังดีจะได้ไม่ต้องห่มผ้า แต่อ้อนขอห่มเนื้อ พวกเขาชอบที่จะเปลือยกายกอดกันทุกคืนเขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ ไอญารินทร์ค่อนข้างจะไวไฟ เธอไม่เขินอายกับเรื่องพวกนี้ กล้าจะเรียนรู้และมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้เขา มีเธอเป็นคนรักเขาอิ่มจนจุกเกือบทุกคืนเวลาผ่านไปหลายปีกลับมาเจอกันอีกครั้