All Chapters of หวนรักคุณหมอไร้หัวใจ (NC18+): Chapter 31 - Chapter 40

“ปล่อย อื้อ...” เล็บเขาไม่ได้ตัดสั้นเตียนมันครูดผิวเธอจนเจ็บขณะที่ถูกเขาบังคับลากขอบกางเกงนอนลงต่ำ เปิดเปลือยบั้นท้ายโค้งงอนให้เขาสัมผัส ไอญารินทร์ขยะแขยงสัมผัสออกแรงดิ้นทั้งที่ถูกจับให้นอนคว่ำหน้าอยู่อย่างนั้น ถีบขาสองข้างไปมาไม่ยอมให้เขาล้วงลึกเข้ามาสัมผัสใจกลางความสาว แต่แรงผู้หญิงไม่อาจสู้แรงชายได้ เธอถูกใช้กำลังบังคับในช่วงแรกก่อนจะถูกชักจูงให้มีอารมณ์ร่วมในนาทีถัดมาเปลือกตาบางปิดลงเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างเอาไว้ เม้มปากแน่น จิกฝ่ามือลงบนที่นอนนุ่มให้เขาขยี้ปลายยอดความสาว ฝ่ามือข้างที่ปิดปากลากมาฟอนเฟ้นทรวงอกสล้างหนแล้วหนเล่า เห็นว่าเธออ่อนลงแล้วเขาพลิกกายอรชรขึ้นมาเปิดเปลือยตัวเธอไว้ใต้ร่าง“พี่เต ยะ... อย่า”ไอญารินทร์เกร็งท่อนแขนผลักศีรษะอดีตคนรักออกจากขาหนีบ ถ้าเธอเป็นไอศกรีมก็น่าจะเป็นไอศกรีมรสโปรดที่เขากินไม่หยุดกล่าวหาว่าช้ำ ว่าไม่สวย แต่รุกไม่ยั้ง แนบใบหน้าลงมาจนชิดติดเธอไปทุกส่วน ไอญารินทร์น้ำตาซึม ระดมกำปั้นฟาดลงบนลาดไหล่กว้างหลายครั้งเมื่อเขาถีบกางเกงนอนขายาวทิ้งจนเปลือยท่อนล่าง“ฮึก... พี่เตขา อย่าทำไอ...” เจ้าของเสียงหวานพยายามอ้อนวอน ส่ายใบหน้าไปมากลัวเขาจะทำเ

หมดพลังงานไปกับเซ็กซ์เร่าร้อนกลับมาล้มตัวนอนบนเตียงควรหลับสนิท เตชธรรมกลับข่มตาหลับไม่ลง เขานอนเอามือก่ายหน้าผากคิดฟุ้งซ่านไปผล็อยหลับช่วงตีห้าซึ่งหลับได้สองชั่วโมงนาฬิกาปลุกก็แผดเสียงดังร่างกายสูงใหญ่ไม่อิดโรยแต่กลับมีพลังงานเหลือล้น รีบลงจากเตียงไปวิ่งผ่านน้ำลงไปหามารดาที่ห้องนอนชั้นล่าง ตาคมฉายแววผิดหวังเมื่อไม่มีไอญารินทร์อยู่ในนั้น“สวัสดีตอนเช้าครับคุณแม่ รู้สึกดีขึ้นไหมครับ ผมพยุงขึ้นนั่งนะครับ” ต่อมาหยิบอุปกรณ์มาวัดความดันจดตัวเลขลงในสมุดสุขภาพกลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างกายมารดาบอกให้เตชธรรมรู้ว่าไอญารินทร์ไม่บกพร่องในหน้าที่ เธอเช็ดตัว เช็ดผม ทาแป้งเด็กให้คนป่วยเรียบร้อยแล้วจึงออกไป“คนดูแลคุณแม่ไม่ได้เรื่องเลยนะครับ จ้างให้อยู่ดูแลกลับทิ้งคุณแม่ไว้คนเดียว”“อาย... อาย... อาย...”เปล่งเสียงได้เท่านั้นน้ำลายไหลลงขอบปาก เตชธรรมบีบนวดแขนขาข้างอ่อนแรงให้มารดา“อาย...” ท่านไม่ยอมหยุดถามในสิ่งที่สงสัย“อาย... อิม...”“ทำไมครับ คุณแม่สงสัยว่าผู้หญิงคนนั้นคือน้องไอเหรอครับ”ใบหน้าอูมแสดงอารมณ์ไม่ได้ขอบปากบิดเบี้ยวคล้ายจะร้องไห้ตลอดเวลา เตชธรรมไม่อยากให้ท่านเครียดสอนจังหวะการสูดลมหายใจเข้

“เริ่มจากหนึ่งถึงล้านครับ อย่ารอให้ถึงแสนก่อนค่อยเริ่ม ผมมีธุระต้องไปต่อ คุณอัญจะให้ไปส่งที่บริษัทหรือให้แวะส่งที่ไหนครับ”“คอนโดฯ ค่ะ”พอใจที่ได้นั่งรถหรูอีกครั้ง เขาไม่เข้าไปส่งข้างในจอดรถเทียบทางเท้าหน้าคอนโดฯ หรู อัญญาณียื่นนามบัตรให้“ช่วยรับไว้ด้วยนะคะ เผื่อคุณธามอยากสอบถามเรื่องงาน โทรหาอัญได้ตลอดเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง”ยืนส่งกระทั่งรถหรูขับไปไกลอัญญาณีเหลียวมองคอนโดมิเนียมหรูแล้วตีหน้าขรึม เลี่ยงเข้าซอยขนาดเล็กไปยังอพาร์ทเม้นต์หกชั้นธรรมดาที่เช่าอาศัยมาเกือบครึ่งปี ไม่ได้จ่ายเงินเองแต่มีเสี่ยอ้วนลงพุงจ่ายให้ตาไวเหลือบไปเห็นน้องสาวร่วมสายเลือด แต่หน้าตาไม่เหมือนกันเลยสักนิดอุ้มลูกสาวเดินมาทางนี้อัญญาณีรีบหลบหลังรถคนอื่นรอให้ไอญารินทร์เดินผ่านไปไกลจึงรีบสาวเท้ายาววิ่งหนี ยกกระเป๋าชาแนลใบหรูที่เช่ามาขึ้นบังหน้าตอนที่วิ่งผ่านหอพัก ที่เคยหลอกไอญารินทร์ว่ามาพักที่นี่ เธอหักซิมเก่าทิ้งเปลี่ยนเบอร์หนี กลัวมันจะมาทวงเงินที่เธอขโมยไป“ใช่เบอร์พี่เมหรือเปล่าคะ...” ตระเวนตามหาพ่อกับพี่สาวไปทุกที่จนมุมจริงๆ ไอญารินทร์เปลี่ยนไปโทรหาพี่แววทว่าติดต่อไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรกันไปหมด อ

“น้องจ๋าแยกแยะได้ใครคืออดีตใครคืออนาคต อย่าคิดว่าคนอื่นจะง่ายเหมือนตัวเองสิน้องไอ ผู้หญิงหลายคนไม่ได้ยอมนอนกับผู้ชายง่ายๆ หลังจากตกลงคบกันหรอกนะ กี่วันนะของคู่เรา เท่าที่จำได้ไม่ถึงห้าวัน เธอก็แก้ผ้าให้พี่เอาแล้ว โคตรง่ายเลยน้องไอ!” สะใจที่ทำให้ไอญารินทร์เงียบได้ เธอเม้มริมฝีปากสั่นขณะจ้องมอง เตชธรรมลอยหน้ายิ้มเย้ยหยัน “เพราะง่ายแบบนี้ไง ถึงได้ถูกผู้ชายทุกคนเขี่ยทิ้ง ไม่มีใครยอมรับเด็กในท้องจนเธอต้องเลี้ยงลูกคนเดียวจนโต!”“ให้ไออดทนเลี้ยงลูกคนเดียว ยังดีกว่าให้ลูกมีพ่อเลวๆ แบบนี้!”“ฉันไม่ใช่พ่อของลูกเธอ อย่ามาปรักปรำ!”“กล้าตรวจ DNA ไหมล่ะ จะได้รู้กันไปเลยว่าใช่หรือเปล่า!”“หึ ตรวจให้โง่ คิดจะจับฉันมันไม่ง่ายหรอก”“กลัวใช่ แล้วจะต้องรับผิดชอบงั้นสิ โทษทีนะ ไอไม่คิดจะยกลูกให้พี่หรอก ไม่ว่าไอติมจะใช่ลูกพี่หรือไม่ใช่ ไอจะไม่ยอมให้พี่แตะต้องลูก”“นี่ไง แตะแล้ว ทำไมจะแตะไม่ได้”คราวนี้เขากระชากท่อนแขนไอญารินทร์และคว้าท่อนแขนเล็กของไอติมไว้ หนูน้อยงัวเงียตื่น ทั้งที่คนสองคนทะเลาะกันเสียงดังดวงตาใสแป๋วคู่นั้นกลับมองด้วยความสงสัย“หรือฉันควรเปลี่ยนใจตรวจ ถ้าใช่ จะได้ฟ้องแย่งสิทธิ์เลี้ยงลูกมา

“ชื่อนามสกุลนี้ ชัดเจนไหม?”แสงไฟริบหรี่ภายในบ้านสว่างพอให้ไอญารินทร์อ่านชื่อนามสกุลคุ้นเคยบนนามบัตรใบนั้นพี่อัญ!“พี่เตไปเจอพี่อัญที่ไหน บอกไอ...”นังเลวนั่นอยู่ไหน!มันขโมยเงินลูกเธอไป!“แลกกับอะไรดี?”ดูเหมือนคำถามจากเขาจะทำให้ไอญารินทร์ผิดหวัง แล้วยังไง? เขาจำเป็นต้องแคร์ความรู้สึกเธอด้วยเหรอ ไม่จำเป็น!“เอาแรงๆ สักเจ็ดคืนติดต่อกันดีไหม หรือจะเสนออย่างอื่นให้ฉัน?”“ไอเพิ่งกินยาไป ไอกินสองครั้งแล้ว”ก็เพราะเขาไม่เคยป้องกัน“แตกนอกได้ แต่ถ้าจะให้ใช้ถุงยาง ไม่ใช่นะ มันไม่ได้ฟีล”“คนใจร้าย”“เงียบ!” เสียงฝีเท้าเดินแกมวิ่งลงจากบันได ในบ้านมีกันแค่นี้จะเป็นใครได้นอกจากเพียงพิณเสียงหวานร้องอื้อๆ เปล่งเสียงผ่านฝ่ามือหนาไม่ได้ ถูกเตชธรรมปิดปากลากมาถึงห้องครัว แสงไฟฉายเพียงพิณสาดเข้ามาใกล้มากขึ้น อย่าบอกนะยายน้องสาวจะมาชงกาแฟในครัว ตาไวเหลือบไปเห็นห้องเก็บของใช้ในบ้านเขาฉุดไอญารินทร์เข้าไปข้างในเพียงพิณเปิดไฟสว่าง เสียบปลั๊กเครื่องชงกาแฟเตรียมยกขึ้นไปดื่มขณะปั่นงานรอบดึก แสงนั้นลอดผ่านใต้กรอบประตูเข้ามาหาชายหญิงที่ซ่อนตัวอยู่ในนี้ ไอญารินทร์ดิ้นค่อนข้างแรงจะให้หลุดพ้นจากเขา บั้นท้ายเธอเส