All Chapters of หวนรักคุณหมอไร้หัวใจ (NC18+): Chapter 11 - Chapter 20

“ถือดีๆ หน่อยสิ หกเลอะเสื้อพี่หมดแล้ว ครั้งแรกเหรอ มือถึงได้สั่นนัก” ความไม่เป็นงานของเด็กวีไอพีที่เตชธรรมขอสลับกับเด็กของเขา ทำทิมอารมณ์เสีย กุมมือขาวให้หยุดสั่นก่อนบังคับเธอให้ป้อนเหล้าถึงปาก อมเหล้าไว้ในปากจะป้อนน้ำขมให้เด็กผ่านปากเธอกลับยื่นมือมาผลักหน้า จนเหล้าในปากกระเด็นไปถูกเพื่อนที่นั่งข้างๆไอญารินทร์หน้าเสีย เธอรีบขอโทษลูกค้า ดึงกระดาษทิชชูมาซับขอบปากลงมาถึงต้นคอ ทว่าถูกเขาปัดมือทิ้งเป็นการลงโทษ “มาเป็นวีไอพีได้ไงวะ ไม่เป็นงานขนาดนี้ ฉันต้องเรียกผู้จัดการมาฟังคอมเพลนการทำงานของเธอหรือเปล่า!”ทำแบบนั้นเรื่องอาจไปถึงหูเสี่ย ไอญารินทร์สะบัดใบหน้าซีดช้าๆ “พะ... เพิ่งมาวันแรกค่ะ”เสียงกระซิบของเธอเบา ชายที่นั่งอีกฟากของชุดรับแขกไม่มีทางได้ยิน เขากลับมองอาการไม่ประสีประสานั้นเป็นการเรียกร้องความสนใจจากผัวเก่า ให้ดูว่าเธออ่อนต่อโลก ไม่ได้เชี่ยวชาญใครจะเชื่อ!“ฉันจะให้อภัย แต่ครั้งหน้าฉันคงไม่เรียกใช้งานเธออีก ชื่ออะไรนะ”“อะ... ไอค่ะ” ไอญารินทร์ตอบเสียงสั่น“อยากกินอย่างอื่นแล้วว่ะ ขึ้นห้องกันเลยไหม” ปุณณ์ชวนเพื่อนมีเวลาเหลือชั่วโมงครึ่งในการขึ้นห้อง ทุกคนตกลง อยากสนุกอย่างอื่น

“อึก!” สู้ไม่ได้ เขายัดเข้ามารวดเดียวถึงสองนิ้วเว้นว่างนิ้วโป้งไว้กดสะกิดบนติ่งสาว กายไอญารินทร์เพราะตกใจ ดิ้นรนจะออกไปให้พ้นจากใต้ร่างคนตัวโต เตชธรรมใจร้ายทิ้งน้ำหนักตัวลงมาจนเธอขยับตัวไปไหนไม่ได้ มือข้างหนึ่งเขาทรมานเธออยู่เบื้องล่าง อีกข้างเขาล้วงลึกเข้ามาเคล้นคลึงเต้างาม ส่วนปากร้ายๆ นั้นเขาขยี้จูบเธออีกครั้ง“อ๊ะ ฮึก...”ความเสียววิ่งวนเป็นวงกลมในช่องท้องไอญารินทร์อ่อนแรงสมยอมให้เขาหาความสุขกับเรือนร่าง กระตุกสะโพกตามในเวลาต่อมาเมื่อถูกเขากระตุ้นจุดเดิมซ้ำๆ จนเสร็จสม น้ำรักเยิ้มติดปลายนิ้วเขามาด้วยมันน่าอาย ไอญารินทร์เบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากมอง เขาแกล้งลากปลายนิ้วไปตามข้างแก้มให้น้ำจากตัวเธอเปรอะบนใบหน้า ไอญารินทร์ทั้งรักทั้งเกลียดเธอเบือนหน้าหนีคนใจร้ายอีกครั้ง หอบหายใจถี่ อยากให้ผ่านช่วงเวลาเลวร้ายนี้ไปเร็วๆ“กลิ่นก็คาว! คงรับแขกบ่อยล่ะสิ ถึงได้สกปรกจนไม่น่าเอา!”ทุกคำพูดล้วนแล้วแต่ดูถูกเธอ ไอญารินทร์สะอื้น เขาปากร้ายพูดเหยียดแต่กลับเสียดสีปลายนิ้วแข็งนิ้วเดิมไปบนร่องแฉะ สัมผัสเนื้อแท้ของเธอด้วยความคิดถึง ไอญารินทร์ไม่สกปรกเลย เธอยังสาวยังสวย ถึงจะเคยผ่านการคลอดลูกมาแล้วแต่เ

ลูกค้ากระเป๋าหนักเพิ่งจะออกจากห้องเชือดลงลิฟต์มาถึงโถงทางเดินชั้นหนึ่ง ได้รับสายตาอาฆาตจากคนดูแลอาบอบนวด เขารู้สึกแปลกถึงขั้นที่ไม่ยอมพูดกับอีกฝ่ายก้าวอาดๆ เดินหนีไปเลยแขนของแววถูกเมเอื้อมมือมาแตะให้หยุดสั่น แววขอบใจผ่านทางสายตา เมินใส่ลูกน้องเสี่ยที่พวกมันมาคุมความประพฤติไม่ให้เธอไปช่วยไอญารินทร์ รีบกดลิฟต์ขึ้นไปหาไอญารินทร์ที่ฟุบหน้านอนร้องไห้บนเตียงนอนเปรอะเปื้อนคราบใคร่เรือนร่างอรชรใต้ผ้าห่มนั้นมีรอยแดงเป็นจ้ำๆ ตามลำคอและท่อนแขน ข้างนอกยังขนาดนี้ข้างในจะยับเยินได้มากแค่ไหนแววรุดเข้ามาหาไอญารินทร์“ไอ แกเป็นยังไงบ้าง”“พี่แวว”ไอญารินทร์โผเข้ากอดแววกอดปลอบ เธอเคยถูกบังคับให้ขายมาก่อนเข้าใจความรู้สึกนี้ดี มันเจ็บถึงขั้นที่อยากวิ่งไปกระโดดให้รถชนตาย“พวกมันไม่ได้รุมทำร้ายแกใช่ไหม ฉันขอโทษนะ ขอโทษ...”“พี่แวว ฮือ... ไอเจ็บจังเลยค่ะ ฮือ... เจ็บมาก”เธอเจ็บจากการถูกเตชธรรมทำร้ายมาแล้วครั้งหนึ่ง เขายังตามมาทำร้ายซ้ำ ความรู้สึกเธอในตอนนี้ทั้งรักทั้งเกลียด ไม่อยากจะเห็นหน้าเขาไปอีกชั่วชีวิต คนพันธุ์นั้น เธอจะไม่ไยดีเขาอีก“ฉันขอโทษ ฉันไม่น่าส่งแกมาเลย น่าจะให้แกหนีไป” แววน้ำตาซึม ดูแลม

“มาเร็วจังเลยลูก เรียบร้อยดีไหม” โชคดีที่พ่อสนใจโทรศัพท์มากกว่าจึงไม่สังเกตเห็นความผิดปกติ ไอญารินทร์พยายามมองหาตามพื้นไปถึงใต้เตียงเผื่อจะทำหล่นหาย คิดมากถึงขั้นที่ว่าญาติผู้ป่วยเตียงข้างๆ แอบขโมยไปหรือเปล่า แต่กระเป๋าสะพายติดตัวเธอตลอดเวลาใครจะมาล้วงเอาไปได้ และพวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเธอมีเงินคนที่รู้ก็มีแค่...แล้วไอญารินทร์ก็โกหกอีกครั้ง ขออนุญาตพ่อออกไปหาพี่ตุ้ม อ้างเรื่องงาน เรื่องนั่นเรื่องนี่ไปเรื่อยจนใกล้จะติดเป็นนิสัย แท้จริงแล้วหญิงสาวนั่งแท็กซี่มาที่อพาร์ทเม้นท์อัญญาณี“ป้าไม่คุ้นว่ามีผู้เช่าชื่อนี้เลยนะหนู จำผิดที่หรือเปล่า”“พี่สาวหนูพักอยู่ที่นี่จริงๆ ค่ะ ย้ายเข้ามาได้ 5-6 เดือนแล้ว หนูจำได้ หนูช่วยยกกระเป๋ามาวางไว้หน้าหอตรงม้านั่งตรงนั้นค่ะ ถ้าไม่เชื่อจะดูบัตรประชาชนก็ได้นะคะ หนูกับพี่สาวใช้นามสกุลเดียวกัน ช่วยหน่อยนะคะ หนูติดต่อพี่สาวไม่ได้จริงๆ”ปักใจเชื่อไม่ลงว่าการปิดโทรศัพท์จะเกี่ยวข้องกับเงินที่หายไป พี่สาวรู้ว่าเธอต้องนำเงินก้อนนั้นไปจ่ายค่าหมอให้ลูก จะทำได้ลงเหรอ“ไม่มีคนชื่อนามสกุลนี้จริงๆ จ้ะหนู”ตื๊ออีกรอบคนดูแลหอชักจะรำคาญคืนบัตรประชาชนมาให้ ไอญารินทร์ไม

“หายหัวไปไหนของมันวะ กูเฝ้าหน้าบ้านสองวันสองคืนไม่โผล่หัวกลับมาสักคน ไปตายที่ไหนของพวกมัน!”ชายรูปร่างบึกบึนระบายอารมณ์เกรี้ยวกราด เหวี่ยงเท้าเตะเข้าที่เก้าอี้ โชคร้าย เก้าอี้ลอยมาชนเข้ากับช่องเก็บของใต้อ่างล้างจานเรือนร่างอรชรของไอญารินทร์ซ่อนอยู่ในนั้นกับลูกสาวสั่นไหว เธอตกใจจนสั่นไปทั้งร่างรีบแนบฝ่ามือปิดปากลูกสาวไว้ กลัวไอติมจะตกใจจนร้องไห้ แสงสีขาวลอดผ่านเข้ามาในช่องขนาดเล็ก แต่เมื่อไหร่ที่ชายแปลกหน้าทั้งสองคนตัดไปตัดมาแสงสีขาวก็ถูกร่างพวกเขาบดบังไปด้วย พวกมันจนมุม สั่งเพื่อนอีกคนให้โทรรายงานเสี่ยเล้งเข้าสู่เย็นวันที่สอง ที่ไอญารินทร์ถูกลูกน้องเสี่ยเล้งจับตามอง เย็นวันแรกพวกมันแอบซุ่มมองจากหน้าบ้าน ตั้งใจจะรอดักจับทันทีที่ไอญารินทร์กลับมาโดยไม่รู้ว่าเธอกับลูกอยู่ในบ้านไอญารินทร์ไม่เปิดไฟ หลบเงียบๆ อยู่กับลูกในบ้าน ทำกับข้าวก็แอบทำในครัวไม่ให้มีแสงและเสียง จะโทรหาบิดาก็โทรไม่ได้เธอขายโทรศัพท์ทิ้งไปแล้ว พวกเขาไม่ยอมไปไหนอยู่เฝ้ามาถึงช่วงค่ำของอีกวัน โมโหที่ไม่มีใครสักคนกลับบ้านพังประตูเข้ามาทำลายข้าวของในบ้านเช่า ตัวไอญารินทร์สั่น กลัวพวกเขาจะรู้ว่าเธอกับลูกซ่อนอยู่ในนี้ไหนว่าพ