หวนรักคุณหมอไร้หัวใจ (NC18+)의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

ความโกรธเกลียดที่เพียงพิณมีต่อแฟนเก่าพี่ชาย เพิ่มมากขึ้นจนเธอไม่รู้ตัว เผลอมองไอญารินทร์ด้วยสายตาเกลียดชังเธอโกรธเรื่องในอดีตและเรื่องในปัจจุบัน หลานสาวเธอเพิ่งจะอายุห้าขวบ อยู่ในวัยกำลังน่ารัก กลับป่วยด้วยโรคร้าย อีกทั้งยังบกพร่องทางการได้ยิน ไอญารินทร์เลี้ยงลูกประสาอะไรถึงปล่อยให้ไอติมโตมาด้วยร่างกายไม่สมบูรณ์ ซ้ำร้ายไอญารินทร์จงใจตัดไอติมออกจากการศึกษา ไม่ยอมส่งไปโรงเรียน กักขังไว้ใช้งานในบ้าน มันใช่หน้าที่เด็กเหรอ ไอญารินทร์ถึงกล้าใช้หลานสาวเธอให้ยกชามใส่น้ำเช็ดตัวแม่ลดาไปทิ้งในห้องน้ำ ช่างเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องเอาซะเลยเพียงพิณแอบมองห่างๆ กระทั่งไอญารินทร์เตรียมส่งแม่เข้านอนจึงเข้ามาหาแม่ ใบหน้าอูมมีเค้าโครงสวยในวัยสาวของแม่ลดาระบายรอยยิ้มอ่อนโยน แม้มุมปากจะบิดเบี้ยว แต่ในสายตาเพียงพิณแม่ลดาของเธอยังสวยเหมือนเดิม“วันนี้แม่ลดาเก่งมากเลยนะคะ เดินเองได้ตั้งหลายก้าว พูดก็เริ่มจะเป็นคำแล้ว เสียแต่ลิ้นยังรัวๆ ฝึกพูดช้าๆ ชัดๆ อีกสักหน่อย ก็หายค่ะ เพียงเป็นกำลังใจให้นะคะ ขอให้แม่ลดาหายป่วยเร็วๆ แล้วกลับมาอยู่กับเพียงเหมือนเดิม เพียงคิดถึงฝีมือการทำอาหารแม่ลดามากที่สุดในโลกค่ะ”ฝ่ามือบา

เครื่องช่วยฟังในมือของภาคิมกระตุ้นต่อมน้ำตาไอญารินทร์ให้ทำงานอีกครั้ง เธอรับมาด้วยมือคู่สั่นระริก ไอญารินทร์กลั้นน้ำตาไม่อยู่ ที่เธออดทนอยู่ต่อทั้งที่ถูกเตชธรรมล่วงเกิน ก็เพราะอยากได้เงินมาซื้อเครื่องช่วยฟังชิ้นใหม่ให้ลูก แต่เมื่อได้ชิ้นเก่ากลับคืน ก็เท่ากับว่าเธอไม่ต้องดิ้นรนหาเงินมาทดแทนในส่วนนี้ มีมือลูกเอื้อมมาเช็ดน้ำตาให้แต่ไอญารินทร์ห้ามตัวเองไม่ได้ เธอยิ้มให้ไอติมทั้งน้ำตา ประนมมือไหว้ภาคิมในสภาพใบหน้าเปรอะเปื้อนน้ำตาจนดูน่าเกลียด“คุณคิม ไอ... ไม่รู้จะตอบแทนยังไง ที่ช่วยเก็บไว้ให้ไอติม ฝากขอบคุณน้องครามด้วยนะคะ ไอติดหนี้บุญคุณคุณคิมครั้งใหญ่”“ตั้งใจจะเอามาคืนพรุ่งนี้ แต่... ลองคิดดูแล้วน่าจะนอนไม่หลับครับ อยากให้ไอติมกลับมาได้ยินเสียงเร็วๆ ไว้พรุ่งนี้ค่อยพาน้องครามแวะมาเล่นด้วยก็ไม่สาย ใช่ไหมครับ ขอโทษมึงด้วยนะเต ที่มารบกวนตอนนี้ กวนเวลานอนของมึงหรือเปล่า”ภาคิมยิ้มหน้าเหยเก จะสามทุ่มแล้ว ไม่ควรมารบกวน แต่ทำยังไงได้หัวใจเขาร่ำร้องอยากกลับมาเห็นหน้าไอญารินทร์อีกครั้ง อยากรู้ว่าเธอจะดีใจมากแค่ไหนที่ได้ของชิ้นสำคัญกลับคืน ได้เห็นเธอร้องไห้เพราะดีใจ มันคุ้มค่า กับการขับรถจากบ้านเ

ไอญารินทร์ไม่กล้าปล่อยลูกไว้บ้าน เธอพามาโรงพยาบาลด้วยกัน ให้ลูกคอยจับชายกระโปรงป้องกันการพลัดหลง เพราะเธอต้องเข็นวีลแชร์ของคุณลดา มาถึงทางเข้าลิฟต์ไอญารินทร์ห่วงคุณลดามากเท่ากับห่วงลูกสาว อยากจับมือลูก กลัวเดินไม่ระวังอาจมีอันตราย อุ่นใจในวูบต่อมาเมื่อเตชธรรมค้ำไม้เท้าเข้ามาจับมือลูก กุมมือป้อมเล็กเข้ามาอยู่ในลิฟต์ด้วยกันสภาพเขาแย่กว่าใคร ควรจะพักผ่อนอยู่บ้านก็ดื้อจะตามมาด้วย“พี่โอนเงินค่าแรงให้ไอแล้วนะ ย้อนหลังสองเดือน ได้เช็กดูหรือยัง” ไอญารินทร์ยังไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ เธอเบือนใบหน้าไปทางอื่น“ไอไม่มีโทรศัพท์ ต้องเอาบัตรเอทีเอ็มไปสอดดูในตู้”“มีตู้เอทีเอ็มหน้าโรงพยาบาลหลายตู้ พี่ว่าที่นี่ดี ใกล้บ้านเราด้วย ไอคิดเห็นยังไง ถ้าพี่จะย้ายมาทำงานใกล้ๆ บ้าน”“ประสาทกลับหรือไง จะทำงานที่ไหน ไอไปเกี่ยวอะไรด้วย ก่อนหน้านี้พี่เตใจร้ายต่อว่าไอสารพัด ตอนนี้เป็นอะไรถึงมาพูดดีด้วย ไอไม่ลืมหรอกนะ ทุกคำที่พี่พูด ไอจำขึ้นใจ ต่อให้พี่จะขอโทษกี่ครั้ง ไอก็ไม่ลืม”เขาไม่ตอบกลับด้วยเสียง แต่บังคับไอญารินทร์ผ่านสายตาให้เหลียวมองไปทางดวงตาใสแป๋วของลูกสาว ถึงจะกระซิบกระซาบคุยกันเบาๆ เด็กวัยห้าขวบที่มีเครื่

สุชาดาชวนเพียงพิณคุยเรื่องนิยาย ผ่านไปเป็นชั่วโมงก็ยังคุยกันไม่จบ สาวๆ คุยกันออกรสชาติกระทั่งมีเสียงกริ่งหน้าบ้าน แต่ไม่มีใครออกไปเปิดสักที เรือนร่างผอมเพรียวจ้ำอ้าวไปทางหลังบ้าน ไม่ฟังเสียงทัดทานจากพี่ชายที่บอกจะออกไปเปิดให้เอง เรื่องอะไรเพียงพิณจะให้พี่ชายที่ขาเจ็บออกไป ในเมื่อมีคนรับใช้ในบ้านอยู่แล้ว“พี่ไอไม่ได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้านเหรอคะ ทำไมไม่ออกไปเปิดประตู!”“ไอไปเปิดให้ค่ะ”ใช่ว่าไม่ได้ยินเสียงกริ่ง เพียงแต่เธอไม่ใช่คนรับใช้จึงไม่ออกไป แต่กลับถูกเพียงพิณตามมาสาดอารมณ์ร้อนใส่ถึงในห้องครัว ไอญารินทร์เพิ่งจะส่งลูกกับคุณลดาเข้านอนกลางวัน เธอเข้าครัวมารื้อค้นอาหารสดจากในตู้เย็นมาดู ว่าพอจะนำมาทำเมนูอะไรได้บ้าง เธอต้องทำอาหาร ล้างจาน และล้างแก้วกาแฟขึ้นรานับสิบใบที่เพียงพิณขนลงมาจากบนห้องนอน ยังไม่เริ่มทำอะไรก็มีแววว่าจะโดนด่า“ถ้าได้ยิน ก็หัดกระตือรือร้นหน่อยสิคะ อย่าให้เพียงมาบอก! พี่ชายเพียงเสนอเงินเดือนให้ตั้งเยอะ ควรทำงานให้คุ้มเงินเดือนหน่อยนะคะ!”“ไอทำงานคุ้มแน่ค่ะ ตราบใดที่อยู่ในขอบเขตหน้าที่ความรับผิดชอบของไอ แต่เรื่องกริ่ง คุณเพียงก็ได้ยินไม่ใช่เหรอคะ ทำไมไม่ไปเปิด ไอไม่

“เข้าไปจอดใต้ต้นไม้ตรงนั้นค่ะ ใกล้อีกนิดค่ะ” มาถึงหน้าบ้านเช่าเธอไม่ยอมลงจากรถแท็กซี่ กลัวจะมีคนของเสี่ยเล้งแอบซุ่มอยู่รอบบ้าน ต่อมา เธอได้ยินเสียงโครมครามมาจากในเขตบ้าน เธอขอให้ลุงขยับรถไปข้างหน้าอีกนิดแล้วเธอต้องตกใจเมื่อเห็นเจ้เจ้าของบ้านเช่า ชี้นิ้วสั่งลูกน้องให้โยนข้าวของในบ้านออกมาข้างนอก เสียงโวยวายดังไกลผ่านกระจกรถเข้ามาถึงแก้วหูเธอไอญารินทร์รีบลงจากรถแท็กซี่ไปกอดขาเจ้าของบ้านเช่า“เจ้ เจ้อย่าเพิ่งพังข้าวของในบ้านของหนูเลยนะคะ หนูขอร้อง”“โผล่หน้ามาแล้วเหรอ อีขี้โกง! หายหัวไปไหนมา ไม่มาจ่ายค่าเช่ากู คนแถวนี้บอกว่ามึงกับพ่อของมึงหนีหนี้ไปอยู่ที่อื่น ไม่มีใครเห็นพ่อมึงเปิดร้านขายข้าวแกงนานแล้ว สรุปยังไง จะเก็บของออกไปดีๆ หรือจะให้กูทำยังไงกับมึง!”“หนูไปทำงานที่อื่น หนูลืมจริงๆ ค่ะเจ้ กี่บาทคะ หนูไปกดเงินมาให้ตอนนี้เลย”“มึงค้างกูกี่เดือน สี่เดือน! มึงมีปัญญาจ่ายรวดเดียวเหรอ!”“มีค่ะ หนูมีเงิน เจ้พาหนูไปโอนตู้ หนูมีเงินในบัตรเอทีเอ็ม เจ้ให้หนูเช่าต่อเถอะ ถึงหนูจะไปทำงาน แต่หนูจะโอนจ่ายค่าเช่าทุกเดือน ไม่ขาด หนูสัญญา เจ้ให้โอกาสหนูเถอะนะคะ”“กูไม่ได้เอาบิลค่าน้ำค่าไฟมาด้วย ตามม