All Chapters of หวนรักคุณหมอไร้หัวใจ (NC18+): Chapter 81 - Chapter 90

เพียงพิณเขียนๆ ลบๆ นิยายเรื่องใหม่ เธอเขียนนิยายเรื่องนี้มานานกว่าสามเดือนต้นฉบับคืบหน้าไปไม่ถึงครึ่ง สืบเนื่องมาจากภาวะเครียดที่เธอเป็นตัวการของเรื่องทั้งหมดในช่วงบ่าย เธอพักสายตาเหลียวมองไปทางหน้าบ้านบังเอิญเห็นไอญารินทร์กำลังเดินออกไปทางรั้วเหล็ก เรือนร่างอวบอิ่มตั้งครรภ์น่าจะหกเดือนสวมชุดคลุมค่อนข้างหลวมโคร่ง เดินออกไปยืนรอแท็กซี่หน้าบ้านตามลำพัง ไอญารินทร์ท้องใหญ่ขนาดนั้นทำไมถึงไปไหนมาไหนคนเดียว พี่ชายของเธอรู้หรือเปล่าว่าเมียกลับมาบ้าน รู้ว่าไม่ใช่เรื่องของตัวเอง และรู้ว่าถูกพี่ชายกับพี่สะใภ้เกลียด แต่เพียงพิณเป็นห่วง เธอลงบันไดเข้าไปหาแม่ลดาในห้องนอน บังเอิญเห็นแม่นั่งกอดกับหลานอยู่บนเตียง และหลานก็รีบไปหลบหลังแม่ลดาทันทีที่เจอเธอ เพียงพิณเสียใจ เธอยืนห่างๆ ไม่กล้าเข้าไปใกล้แม่กับหลาน“คุณแม่ ป้าดาว พี่ไอแวะมาที่นี่เหรอคะ พี่ไอจะไปไหน ทำไมพาหลานมาฝากไว้ที่บ้าน แล้วพี่เตล่ะคะ”“พี่ไอ... กลับบ้าน... ไป... หา.... พ่อ... ฝากไอติม ไว้... กับแม่”“ปกติแล้วพ่อพี่ไอไม่ได้อยู่บ้านเหรอคะ ทำไมจู่ๆ ถึงกลับวันนี้”“ป้าเคยคุยกับน้องไอ ได้ยินว่าพ่อน้องไอหายออกจากบ้านไปพักใหญ่ค่ะ สงสัยจะเพิ่ง

“พ่อไม่ต้องทำกับข้าวเผื่อไอนะคะ”“ทำไมล่ะลูก ไม่อยากกินข้าวกับพ่อเหรอ”“อยากค่ะ แต่ไอต้องกลับบ้านไปทำกับข้าวให้พี่เต ไอออกมาโดยไม่ได้บอกเขา พรุ่งนี้พี่เตหยุดงาน พวกเราจะมารับพ่อไปอยู่ด้วยค่ะ”“น้องไอพูดจริงเหรอ”ชวพลรีบคว้ามือลูกสาวดีใจที่ลูกยกโทษให้ “พูดจริงใช่ไหม”“พี่เตบอกไอว่า... ให้พ่อไปอยู่บ้านพี่เตจะปลอดภัยกว่า รอจนกว่าจะจัดการเรื่องหนี้สินหมด ถึงตอนนั้นพ่อค่อยย้ายกลับมาอยู่ที่นี่”“พ่ออยู่ที่ไหนก็ได้ บ้านหลังนี้ก็ดีลูก ขอบใจมากนะลูก ขอบใจมาก น้องไอเป็นลูกที่ดีของพ่อ ถ้าแม่ยังอยู่ แม่ก็จะภูมิใจที่มีน้องไอเป็นลูก น้องไอจิตใจดีเหมือนแม่ของน้องไอ” ชวพลลูบหน้าลูกสาวคนเล็กไม่หยุด เขาเป็นคนแก่ที่มองเห็นไอญารินทร์เป็นที่พึ่งสุดท้าย จึงเผลอพูดออกไปค่อนข้างยาวเพื่อหวังให้ลูกสาวช่วยเหลือ แต่คำพูดเหล่านั้นกลับไปสะกิดแผลใจอัญญาณี จนอยู่ดีๆ อัญญาณีก็ร้องไห้ออกมา“อะไรๆ ก็นังไอ ฮึก... ในสายตาพ่อเคยเห็นอัญดีบ้างหรือเปล่า!”“น้องอัญ เป็นอะไร ร้องไห้ทำไมลูก”มือชวพลถูกลูกสาวคนโตปัดทิ้ง“กี่ปี กี่ปี พ่อก็โอ๋เอาใจแค่นังไอ! พ่อไม่เคยรักอัญเลย! อัญไม่มีส่วนไหนที่คล้ายแม่ พ่อก็เลยไม่รักอัญใช่ไหม ทั้

“พี่เต... ตื่นมาหาไอกับลูกนะคะ”คนที่ฟื้นก่อนกลับเป็นพ่อของเธอ ท่านหลับไปแค่หนึ่งวัน หมอย้ายท่านไปอยู่ในห้องพักฟื้น มีแค่เตชธรรมที่ยังหลับไม่ตื่นจนล่วงเลยเข้าวันที่สอง ไอญารินทร์ในชุดผู้ป่วยลูบครรภ์ให้ลูกช่วยส่งกำลังใจให้คุณพ่อจับมือเขามาสัมผัสลูก ราวกับปาฏิหาริย์ เมื่อเปลือกตาของคนเจ็บค่อยๆ ขยับก่อนจะเปิดขึ้นอย่างอิดโรย“พี่เต... พี่เตฟื้นแล้ว... คุณหมอคะ สามีของฉันฟื้นแล้วค่ะ”“ไอ...”ดวงตาเขาฉายแววสับสนมึนงง ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแต่ความรู้สึกเดียวที่เขามีตอนนี้ ไม่ใช่เจ็บปวดตามร่างกาย แต่เขาเป็นห่วงไอญารินทร์กับน้องสาวของน้องไอติมที่อยู่ในท้องเธอ ปากเขาแห้งซีดแทบจะไม่มีเสียงตอนพูด“ลูก... ปลอดภัยดี... หรือเปล่า”“ลูกปลอดภัยดีค่ะ ไม่เป็นอะไรเลย แข็งแรง สมบูรณ์ ไอก็ไม่เป็นไรนะคะ พี่เตไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา”ไอญารินทร์ตอบรับทั้งน้ำตา ได้เห็นเขาฟื้นกับตาตัวเองเธอกอดเขาไม่รังเกียจเนื้อตัวจะมีแผลไฟลวกในบางจุด ให้หมอเข้ามาดูอาการก่อนจะออกไปบอกข่าวดีกับปัณณ์ ให้ช่วยส่งข่าวไปหาแม่ลดา ส่วนไอติมที่เข้าใจว่าพ่อแม่ไปทำงาน เธอจะรีบรับลูกสาวมาให้กำลังใจคุณพ่อทันทีที่เตชธรรมแข็งแรงกว่านี้“

หนึ่งสัปดาห์ต่อจากนั้นไอญารินทร์คลอดลูกสาวคนที่สองให้เตชธรรมอุ้ม ว่าพี่ไอติมน่ารักมากแล้ว น้องอายอินน่ารักไม่แพ้กัน ตัวขาวเป็นปุยนุ่นเลยลูกพ่อ เตชธรรมอุ้มลูกสาวคนเล็กไม่วาง ย่าลดา คนตั้งชื่อหลานคอยเฝ้าอยู่ไม่ห่าง ถึงจะเพี้ยนมาจากตอนเรียกชื่อหลาน ไอติม แต่ชื่อ อายอิน ก็น่ารักไม่แพ้กัน ไอญารินทร์กับสามีของเธอชอบคนมาเยี่ยมหลานเยอะแยะเต็มไปหมด จนเตชธรรมต้องขอให้งดเยี่ยมเพื่อให้ไอญารินทร์มีเวลาพักผ่อน และให้นมลูก เขานั่งบนเก้าอี้ตัวแรกมองน้องอายอินดื่มนมจากเต้าคุณแม่ มีพี่ไอติมนั่งบนเก้าอี้ตัวที่สองทำปากจุ๊บจิ๊บมองน้องดื่มนมคุณแม่“น้องกินเก่งเลยค่ะ”“ตอนไอติมเล็กๆ ก็กินเก่งเหมือนน้อง”“จริงเหรอคะ อร่อยหรือเปล่า หนูจำไม่ได้แล้ว”“อร่อยค่ะ มีประโยชน์ต่อร่างกาย”“อยากชิมจัง” ควรเป็นลูกที่พูด พ่อกลับพูดออกมาเองไอญารินทร์เอ็นดูสามี อยากชิมก็จะให้ชิมแต่รอคิวให้น้องอายอินกินอิ่มก่อนพักฟื้นไม่กี่วันไอญารินทร์ก็ได้ออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นที่บ้าน เตชธรรมเคยพลาดช่วงเลี้ยงน้องไอติม เขาชดเชยให้ภรรยาสาวโดยเลี้ยงลูกคนเล็กไม่ห่าง ลูกร้องแอะเดียวเขาเข้ามาช่วยอุ้ม ผ่านไปสองเดือนทักษะการเลี้ยงลูกของเขาเ

มาถึงโรงพยาบาล ไอญารินทร์ฝากเพียงพิณดูแลหนูไอติมกับแม่ลดาให้นั่งรอในร้านกาแฟ ส่วนเธอเดินตามสามีที่ช่วยเข็นรถพาเด็กหญิงตัวน้อยมาฉีดวัคซีน เขาเป็นพ่อที่น่ารักมากๆ มักจะหยุดงานตรงกับวันพาลูกมาโรงพยาบาล แต่ถึงเขาจะไม่มาด้วยกันก็ได้เจอกันอยู่ดี เพราะเขาย้ายมาทำงานที่นี่ แค่โทรไป ก็แทบจะวิ่งมากอดเป็นไปตามคาด ลูกสาวแผดเสียงร้องไห้หลังได้รับวัคซีน“แอ้... แอ้... แอ้...”“โอ๋ คุณพ่ออยู่ตรงนี้ค่ะ คนเก่งไม่ร้องไห้นะลูก”เสร็จเรียบร้อยแล้วเธออุ้มเจ้านุ่มนิ่มมากอด รอให้ลูกอารมณ์ดีก่อนอุ้มไปวางบนรถเข็นพากลับไปหาย่าลดา อาเพียง ยายดาว กับพี่ไอติมแวะซื้อของในห้างฯ ก่อนจะไปที่ร้านอาหาร เลือกนั่งโซนเอ้าท์ดอร์ไม่ให้เด็กๆ หนาวแอร์เตชธรรมอยู่ดูแลเด็กๆ ให้ภรรยากับน้องสาวไปสั่งอาหารและเลือกขนม รอจนสาวๆ ช่วยกันยกถาดรองเค้กกับครัวซองส์มาไว้ที่โต๊ะจึงเปรย“น้องเพียงจ๊ะ พี่ฝากสั่งกาแฟร้อนเพิ่มอีกแก้ว แล้วก็ฝากสั่งอาหารเพิ่มอีกสองสามอย่าง พี่ไลน์ชวนปัณณ์มากินข้าวด้วยกัน มันว่างวันนี้พอดีตอบกลับมาว่าอีกเดี๋ยวจะตามมา”“ทำไมต้องชวนพี่ปัณณ์มาด้วย เพียงกลัวเขาจะอึดอัดที่...” เจอเพียงเพราะตั้งแต่เกิดเรื่องในครั้งนั