Share

38 ผมมั่นใจ(2)

Author: Tiwa
last update Last Updated: 2026-01-08 20:11:41

-ห้องนอนนุ่มนิ่ม-

-NUMNIM TALK-

“พี่ชอป…อึก อึก ฮือ…”

ปึก ปึก…

“นุ่ม ขะ ขอโทษ ฮือ…” ฉันยืนเคาะประตูห้องน้ำแล้วร้องไห้อยู่อย่างนั้น ยืนเคาะมาได้สักพัก คนที่อยู่ในห้องน้ำก็ไม่ยอมเปิด และไม่ส่งเสียงอะไรทั้งนั้น

“ชอป…” ฉันเรียกพี่เขาอีกครั้งและคิดถึงคำที่พี่เขาพูดก่อนจะเดินหนีเข้าห้องน้ำไป

‘แย่ยิ่งกว่าไอ้เป้งอีกนะ’ สายตาของพี่เขามีแต่ความผิดหวัง

‘ตอนแรกพี่ก็ไม่อยากนึกถึง แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วยว่ามันคือใคร เพราะถึงรู้ไปก็แก้ไขอะไรไม่ได้ พี่ไม่อยากให้เรื่องบ้า ๆ มันมาบั่นทอนความรู้สึกของเราทั้งคู่ แต่มันไม่ใช่แล้วไง นุ่มรู้สึกดีกับมันใช่ไหม ถึงได้ปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นมากกว่าหนึ่งครั้ง’

‘ขอโทษ’ ฉันได้แค่ก้มหน้ายอมรับผิดและเอ่ยคำขอโทษ

‘ไหนบอกแค่เพื่อนพี่ชายไงวะ ไหนว่าไม่มีอะไร แล้วทำไม…เหี้ยเอ้ย’

‘อย่าทำร้ายตัวเอง อย่าทำ…’ ฉันรีบเดินเข้าไปห้าม เมื่อพี่เขาซัดหมัดของตัวเองใส่ผนังห้องเต็มแรง

‘นุ่มขอโทษ อย่าทำร้ายตัวเองเลยนะ นุ่มเห็นพี่เจ็บแล้วนุ่มใจจะขาด’ ฉันดึงรั้งแขนพี่เขาไว้และสวมกอดพี่เขาจากด้านหลัง

‘ขออยู่คนเดียวนะ’ พี่เขาแกะแขนฉันออกแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเลย ปล่อยฉันยืนรู้สึกผิดอยู่แบ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ   54 ใครทำเมียกู!

    -เรือนจำกลาง×××-เวลา 09.09 น.KLOEM TALK“ดีนะเราทันรอบเช้า” ผมหันไปพูดกับไอ้เป้ง“กูล็อกไว้… นู่นมันมานู่นแล้ว” ไอ้เป้งพูดพร้อมพยักเพยิดหน้าไปทางขวา ผมเห็นเหล่านักโทษเดินเรียงแถวออกมาหาญาติวันนี้มีเยี่ยมใกล้ชิดครับ และผมกับไอ้เป้งไอ้ตั้มไอ้ตามก็นัดกันมาหาไอ้เปอร์ ผมมาเพราะห่วง และมาเพราะจะเกลี้ยกล่อมให้มันยอมออกจากเรือนจำ“ขนกันมาทำเหี้ยอะไรเยอะแยะ” คำเอ่ยทักของไอ้เปอร์เมื่อมันหย่อนตัวนั่งลงข้างไอ้เป้ง“มาดูบ้านใหม่มึงไง เป็นไงวะ ได้เป็นเมียหรือเป็นผัวใครยัง” ไอ้ตามเอ่ยปากแซว“รอมึงมาเป็นเมียอยู่ไอ้สัส”“ไอ้เวร กวนตีนนะมึง”“แล้วเป็นไง” ไอ้ตั้มเอ่ยถามบ้าง“ก็ปกติดี มีเรียนทำนั่นทำนี่แก้เครียด แล้วพวกมึงว่างหรือไงถึงมารวมตัวกันได้”“ไม่ว่าง แต่ทำให้ว่างได้ นาน ๆ เปิดเยี่ยมใกล้ชิด ขอตบกระบาลสักทีได้ไหมวะ หัวมึงน่าตบ” ไอ้ตั้มพูดกวน ๆ“กวนตีน แล้วนี่ยังไง 2 ชั่วโมงนี่คุยแหลกไหมไอ้สัส ลำพังไอ้เป้งมาหากูทุกวันกูก็เบื่อหน้ามันละ”“เบื่อเหี้ยอะไรกู ก็กูบอกแล้วว่าจะมาทุกวัน นี่กูมาจนผู้คุมจำหน้ากูได้ เดี๋ยวนี้แค่ไปโผล่หน้าตู้คีย์ชื่อเรียบร้อยแล้วเถอะ” ไอ้เป้งมันทำตามที่มันพูดจริง ๆ ครับ มัน

  • Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ   53 ตอแหล(2)

    “ก็ได้เรื่องอยู่นะ สำหรับความตอแหล โดยเฉพาะเรื่องที่พี่กำลังถาม ตอนนั้นนิ่มก็แค่อยากแกล้งผู้หญิงของพี่” ฉันพูดตามตรงอยู่แล้ว ไม่รู้จะปิดทำไมด้วยแหละ“หึ ผู้หญิงของกูมีแค่มึงคนเดียว คนอื่นไม่มีทั้งนั้น กูเป็นของมึงคนเดียวจำไว้ไอ้อ้วน ไปลง ไปเรียนได้แล้ว ตั้งใจเรียนรู้ไหม” ไอ้พี่เคลิ้มโน้มตัวมาหอมที่แก้มของฉัน“ถ้ากลับมาไม่ทัน ทักมาบอกนิ่มนะ นิ่มจะได้กลับเอง” ฉันย้ำไอ้พี่มันอีกรอบ“รู้แล้ว ไม่ปล่อยให้รอหรอกน่า เดี๋ยวกูมารอเอง”“เค ๆ งั้นนิ่มไปละ” ฉันยิ้มแล้วเปิดประตูลงจากรถ และหันไปโบกมือบ๊ายบายให้ไอ้พี่ จากนั้นก็เดินขึ้นตึกไปยังห้องที่มีเรียนวิชาที่ฉันต้องเข้าซึ่งตอนนี้ฉันไม่มีเพื่อนสักคน ก็เลยแค่มาเรียนแล้วก็กลับห้อง ไม่มีบทสนทนาที่น่าสนใจกับเพื่อนร่วมห้องคนไหนแม้แต่คนเดียวและยิ่งฉันคบกับพี่เคลิ้ม สายตาของคนในห้องก็มองฉันด้วยความเย้ยหยัน สมเพช ขบขัน และสายตาอีกหลาย ๆ คู่ที่สื่อความหมายว่าไม่ชอบฉันซึ่งฉันก็ทำหน้านิ่ง ไม่สนใจ แต่ลึก ๆ ในใจฉันรู้สึกอยู่แล้ว รู้สึกมาก ๆ ด้วย และแน่นอนว่ามันคือความรู้สึกไม่ดีเวลา 12.30 น.(NUMNIM: อยู่ไหนแล้ว)(NUMNIM: กำลังจะเข้าลิฟต์นะ เดี๋ยวนิ่มรอใต

  • Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ   53 ตอแหล

    -บ้านฮอลล์จิว-เวลา 20.32 น.NUMNIM TALK“แค่เรื่องเดียวเท่านั้นที่กูกลัวว่ามึงจะทิ้งกู เรื่องอื่นกูไม่กลัวสักนิด เพราะกูจะไม่มีทางปล่อยมึง กูรักมึง” ถ้อยคำที่แว่วมา ถ้าจะบอกว่าฝันก็อาจจะใช่ เพราะฉันหลับไปแล้ว แต่ยังได้ยินประโยคเหล่านี้คงจะฝันนั่นแหละเพราะเมื่อฉันลืมตาตื่น ไอ้พี่เคลิ้มก็หลับอยู่ข้างกาย คงไม่ใช่เขาที่พูด ฉันลุกขึ้นจากเตียง และเดินเข้าห้องน้ำ อาบน้ำล้างตัว เพื่อรอกลับห้อง ฉันเป็นห่วงแมวสิบนาทีต่อมา…“ตื่นนานแล้วเหรอ” เปิดประตูห้องน้ำออกมาฉันก็เอ่ยทักไอ้พี่เคลิ้มที่นอนหันหน้ามามองฉัน“มึงลุกกูเลยรู้สึกตัว แล้วนี่จะไปหนอะ”“กลับห้องไง คิดถึงบัวลอยไข่หวาน” ฉันบอกและเดินมาที่ตู้เสื้อผ้า หาเสื้อผ้าของไอ้พี่มาสวมใส่“ไม่นอนนี่วะ ดึกแล้ว”“ไม่ดึกหรอก กลับด้วยไหมอะ หรือพี่จะนอนนี่” ฉันสวมเสื้อผ้าพลางหันหน้าไปสบตามอง“ที่ถามคือใช้สมองแล้วใช่ไหม” ไอ้พี่มันชักสีหน้าใส่ฉัน แล้วจากนั้นก็ลุกลงจากเตียง“จะโมโหทำไมเนี่ย”“อย่าหาเรื่องทะเลาะ เดี๋ยวโกรธกู ก็ปล่อยกูไว้บ้านอีก”“ใส่ร้าย ใครจะกล้าปล่อยไว้ เหงาจะตายไม่มีคนนอนกอด” ฉันเดินไปเกาะแขนไอ้พี่เคลิ้มและซบเขา“อย่าอ้อน เดี๋ยวจะโดนล

  • Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ   52 ปล่อย(2)

    “เคยคิดถึงใจนิ่มบ้างไหม ออกไปแต่ละครั้ง คิดบ้างไหมว่านิ่มเป็นห่วง คิดบ้างไหมว่าที่นิ่มไม่พูดเพราะนิ่มอยากให้พี่รู้สึกตัวเอง ถ้ามีคนโทรมาบอกว่าพี่ตาย นิ่มจะทำยังไง คิดบ้างไหม ฮือ เคยคิดบ้างไหม” แล้วนุ่มนิ่มมันก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักผมทำเมียร้องไห้ เพราะเป็นห่วงผม“อ้วน…เลิกร้องได้แล้ว พี่จะลดลงพี่สัญญา” ผมลั่นคำสัญญา คือจริง ๆ แม่ผมก็ใส่ผมมาชุดใหญ่แล้วครับ เมื่อตอนเช้ามืดที่นุ่มนิ่มมันเอาผมมาปล่อยไว้ที่บ้าน‘ทำอะไรไม่คิดถึงใจพ่อแม่ เรื่องนี้แม่ชินนะ แต่หนูนิ่มจะชินไหมเคลิ้ม หนูนิ่มเป็นแฟนเคลิ้มนะ น้องจะคิดจะรู้สึกยังไงถ้าคนที่โทรไปบอก ดันบอกว่าเคลิ้มตายแล้ว คิดให้มันเยอะ ๆ หน่อยเคลิ้ม คิดถึงใจแฟนบ้าง ที่น้องมันไม่พูดเพราะไม่อยากทะเลาะ เพราะอยากให้เราคิดได้เองรึเปล่า อย่าได้ใจ เพราะเห็นว่าน้องเฉยกับเรื่องที่เราทำ’นี่แค่เบ ๆ นะครับ มีมากกว่านี้อีก อย่างที่รู้กันนั่นแหละครับ คุณจีรณาถ้าได้ของขึ้นลงง่ายซะที่ไหน“ลดลงยังไง ลดลง เพลาลง เท่าไหร่ที่เรียกลด”“…” เออ แล้วมันเท่าไหร่วะที่เรียกลดลง ที่ผ่านมาเพื่อนเรียกก็ไปตลอด ไม่เคยอิดออด“เห็นไหม พี่ก็ตอบนิ่มไม่ได้ ช่างเถอะ พูดไปก็จะจบที่ทะเลา

  • Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ   52 ปล่อย

    สองเดือนต่อมา…-บ้านฮอลล์จิว-เวลา 03.45 น.“ลงไป” ฉันพูดเสียงแข็งและไม่มองหน้าคนที่นั่งอยู่เบาะข้างกัน“ขอโทษ… ไม่เอาแบบนี้ดิ”“บอกให้ลงไง!” ฉันตวาดเสียงใส่“อ้วน…”“หนึ่ง!”“ขอโทษไงครับ”“สอง!”“เออ ๆ ขับรถกลับห้องดี ๆ นะ อย่าขับเร็ว กูห่วงมึงนะ”“ไม่ต้องมาทำเป็นห่วง ลง!”“ครับ” ไอ้พี่มันเปิดประตูลงจากรถ ฉันก็ขับรถออกจากบ้านของแม่เขาทันทีเรื่องของเรื่องก็คือแอบออกไปมีเรื่องอีกแล้วที่ต้องบอกว่าอีกแล้ว เพราะ 2 เดือนนับตั้งแต่คบกันเป็นแฟน ไอ้พี่เคลิ้มก็ชอบแอบออกไปมีเรื่องชกต่อยตอนฉันหลับ พอฉันตื่นมาก็จะเห็นบาดแผลเล็กน้อยตามใบหน้าซึ่งฉันก็เงียบ ไม่ต่อว่าหรือโวยวายอะไรออกไป คือฉันก็ไม่พอใจ แต่ไอ้พี่มันก็บอกตั้งแต่วันนั้นแล้วว่าจะเพลาลง ฉันก็เลยไม่รู้ว่าอันไหนคือเพลาลงส่วนเรื่องผู้หญิงฉันไม่รู้นะว่ามีไหม แต่ไอ้พี่เคลิ้มก็ตัวติดกับฉันตลอด เวลาห่างก็จะโทรหากัน จริง ๆ ก็ห่างแค่ตอนเรียนนั่นแหละ เอาจริง ๆ ก็คือถ้าแอบทำตอนเรียนที่เราต้องห่างกัน ฉันก็คงไม่รู้หรอก ก็ถือว่าวัดใจกันไปเลยไงว่าถ้ากล้าผิดสัญญาก็แสดงว่าไม่แคร์ฉันเลยแล้วคือวันนี้ไอ้พี่เคลิ้มก็แอบออกไปเหมือนที่เคย แต่ที่ทำให้ฉันปรี๊

  • Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ   51 กรอบ(2)

    “มึงแคร์เหี้ยอะไรนักหนากับสิ่งที่ยังไม่เกิด จะเลิกเหี้ยอะไร กูไม่มีวันเลิกกับมึงอยู่แล้ว ไร้สาระ”“ถ้าเรื่องนั้นมันไร้สาระ ถ้างั้นเรื่องนี้พี่คงจะว่านิ่มไม่ได้”“เรื่องเหี้ยอะไรอีก มึงพูดมาดิ๊”“ถามจริง ๆ นะพี่เคลิ้ม พี่จะทนได้เหรอพี่เคลิ้ม เป็นแฟนกันต้องอยู่ในกรอบนะ พี่จะเทียวไปนอนกับใครต่อใครเหมือนที่ผ่านมามันเป็นไปไม่ได้ เราเป็นแฟนกันพี่หึงนิ่มได้ นิ่มก็หึงก็หวงร่างกายพี่เหมือนกัน นิ่มบอกตรงนี้เลยนะว่านิ่มรับไม่ได้หรอกถ้าพี่จะมีรอยลิปสติก หรือดูดกลับมาให้นิ่มเห็น หรือจะให้นิ่มมาเก็บซากถุงยางของพี่เหมือนที่เคยทำ นี่ยังไม่นับรวมถ้าเกิดเพื่อนพี่โทรเรียกไปต่อยตีอีก”“ก็บอกแล้วไงว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีกสำหรับเรื่องผู้หญิง ถ้ามันเกิดขึ้นกูจะให้มึงลงโทษกูเลย ลงโทษอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เลิกกัน ส่วนเรื่องต่อยตี…กูจะเพลา ๆ ลงแล้วกัน” ระหว่างเรื่องผู้หญิงกับเรื่องต่อยตีสำหรับฉันไม่ว่าเรื่องไหน ๆ ก็ไม่อยากให้คนที่เรียกว่า ‘แฟน’ ทำทั้งนั้น“แล้วถ้ามีผู้หญิงมาบอกว่าท้องกับพี่แบบรอบก่อนอีกล่ะ” ฉันยังจำเรื่องนั้นได้ดี เรื่องที่มีผู้หญิงเดินเข้าห้องมาบอกว่าท้องกับเขา“ไม่มีแล้ว กูไม่ได้สดกับใครนอกจากมึง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status