5 เส้นแบ่งที่ถูกทำลาย

5 เส้นแบ่งที่ถูกทำลาย

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าตามความรู้สึกของอิงค์

เธอยังนั่งอยู่บนเก้าอี้สูงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ ขาเรียวยังคงแยกออกโดยมีผ้าเช็ดปากค้างอยู่ตรงส่วนนั้น กดแนบแน่นความเปลือยเปล่าใต้เดรส

ทุกเสี้ยววินาทีผ่านไป เนื้อผ้าบางสัมผัสผิวอ่อนไหวหว่างขา สร้างความเสียวซ่านวูบวาบที่เริ่มกัดกินสติอย่างช้า ๆ

ลมหายใจเธอเริ่มขาดห้วง ปลายนิ้วสั่นระริกอยู่บนตัก ใบหน้าร้อนฉ่าราวถูกไฟเผา

และคราม...นั่งนิ่งข้างเธอ ไม่แตะต้อง ไม่พูดอะไร

ใช้สายตาคมลึกเฝ้ามองเหมือนนักล่าที่รอเหยื่อกระเสือกกระสนด้วยตัวเอง

“อิงค์” เสียงทุ้มต่ำเรียกชื่อเธอเบา ๆ

เธอสะดุ้งเฮือก หันไปสบตาเขาทันทีราวกับถูกสะกด รู้สึกถึงเหงื่อผุดซึมบนหน้าผาก และปากที่เผยออ้า มองเขาเอนตัวมาใกล้ เป่าลมหายใจข้างแนวกรามเธอ

“บอกฉัน” เสียงเขาแหบพร่าแผ่วเบา “รู้สึกยังไง?”

ริมฝีปากเธอเม้มแน่น ยิ่งเขาเข้าใกล้เธอยิ่งสั่น กลิ่นเขา ลมหายใจ เสียงทุ้มที่ออกคำสั่ง เธอไม่กล้าพูด ไม่กล้าแม้แต่จะขยับ

เขาจับปลายคางเธอเบา ๆ เชยขึ้นจนสบตากันตรง ๆ

“พูด”

เสียงเขาเย็นชาแต่เร่าร้อนในคราวเดียวกัน เธอหอบหายใจหนัก กลั้นใจพูดออกมาเสียงแผ่ว

“ร้อนค่ะ...” เสียงเธอสั่นจนเกือบไม่เป็นคำ

ครามหัวเราะเบา ๆ เลื่อนนิ้วช้า ๆ ลงลำคอ ไล่สู่ไหล่ปลาร้า “ดีมาก” เขาพึมพำ อ่อนโยนแต่กดลึกลงไปข้างใน

นิ้วเขากำลังทำให้เธอพลุ่งพล่าน เธอหอบหายใจเฮือกใหญ่ เธอเหมือนนั่งบนกองไฟ ร้อนจนเหงื่อผุดทั่วร่างกาย สั่นอย่างควบคุมไม่ได้ แม้ไม่ได้ถูกบังคับ แต่ร่างกายกลับตกอยู่ภายใต้อำนาจของเขาอย่างสมบูรณ์

“เธอจะได้เรียนรู้” ครามกระซิบข้างหู “ว่าแค่สัมผัส” นิ้วมือเลื่อนต่ำลงแตะหน้าท้องเธอเบา ๆ “ก็สามารถทำให้เธอแตกสลายได้”

มือเขาหยุดตรงขอบเดรสใช้นิ้วโป้งไล้วนเบา ๆ อย่างจงใจ ไม่ล่วงเกินลงไปลึกกว่านั้นแต่ทิ้งสัมผัสไว้อย่างทรมาน

“และเมื่อถึงเวลานั้น เธอจะขอร้องให้ฉันครอบครองเธอเอง”

อิงค์หลับตาลงร่างสั่นในอ้อมแขนที่มองไม่เห็น

คำพูด...คำสั่ง...แรงดึงดูด...

ทุกอย่างกำลังทำลายบางอย่าง คล้ายฟางเส้นสุดท้ายที่เธอยึดไว้แน่น

และเธอ...ไม่มีแม้แต่แรงจะต่อต้านอีกต่อไปแล้ว

ครามแตะปลายนิ้วขอบเดรสลากเป็นเส้นบาง ๆ ผ่านหน้าท้องเรียบเนียน อิงค์สะดุ้ง ความร้อนแผดเผาทุกจุดที่เขาแตะต้อง ปลุกไฟคุกรุ่นในตัวเธอให้ร้อนแรงขึ้นอีก

“อยากรู้ไหม..” เสียงเขาแหบพร่า “ว่าข้างในตอนนี้...เป็นยังไง”

เธอกำมือทั้งสองข้าง จิกเล็บเข้าเนื้อ ไม่กล้าตอบ แต่สายตาสั่นระริก แก้มแดงเรื่อ เสียงครางเบาลอดออกมา

เขายิ้มพอใจ เลื่อนมือจับข้อมือเธอเบา ๆ

“พิสูจน์สิ ด้วยตัวเอง”

ดวงตาเธอเบิกกว้าง ตระหนกและลมหายใจแทบสะดุด มองเขานิ่งดั่งถูกสะกด เขาจับเธอแน่นลากปลายนิ้วเธอลงต่ำ...ช้า ๆ บนหน้าท้องตัวเองก่อน จากนั้นค่อยดันลงต่ำ

เธอพยายามดิ้นแต่แรงกดเขาทำให้เธอต้านไม่ไหว หรืออาจเพราะใจเธอเองที่ไม่อยากจะต้าน ปลายนิ้วเธอเลื่อนลงเรื่อย ๆ

จนแตะสัมผัสส่วนนั้นด้านบนชุดเดรส ความร้อนวาบแล่นปราดทั่วร่าง แม้มีชุดขวางกั้น แต่สัมผัสนั้นชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ

อิงค์หอบหายใจแรงพยายามดึงมือหนี แต่ครามกดมือเธอแน่น

“รู้สึกไหม?” เสียงเขากระซิบ “รู้ไหมว่าตัวเอง...ร้อนขนาดไหน?”

น้ำตาเธอเริ่มเอ่อขึ้น แต่เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะความอาย หรือเพราะความเสียวซ่านข้างใน

เธอจ้องเขานิ่งทั้งที่เขาขยับมือเธอช้า ๆ ให้วนเป็นวงกลมตรงส่วนนั้น จุดอ่อนไหวที่ทำเธออ้าปาก เธอหอบหายใจหนักหน่วงขึ้น สั่นสะท้านใกล้หลุดความควบคุม

ปลายนิ้วสั่นระริก ไล้วนตามแรงบังคับสัมผัสตัวเองต่อหน้าชายคนนี้

“ดูสิ” เสียงครามกระซิบร้อนผ่าวที่ข้างหู “เธอเปียก ร้อนผ่าว ร่างกายเธอมันบอกแทนปากไปแล้ว”

เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้อีกนิดจนปลายจมูกเกือบแตะแก้ม มือเขาค่อย ๆ ปล่อยมือเธอเชื่องช้า แต่ถึงจะปล่อย... เธอก็กลับไม่ดึงมือตัวเองออก นั่งตัวสั่นบนเก้าอี้สูง นิ้วมือยังแตะอยู่ที่จุดอ่อนไหวหว่างขา

แม้ว่าเขาไม่ได้บังคับแล้ว แต่แรงดึงดูดมหาศาลที่เขาสร้างขึ้น...

มันทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับหนี ความเปราะบางของเธอเริ่มแตกสลาย ไม่ใช่เพราะกำลังบังคับ แต่เพราะตัวเธอเอง

และเขามองภาพนั้นด้วยสายตาพึงพอใจ

“เก่งมาก แต่เกมของเรายังไม่จบแค่นี้”

เธอยังค้างที่เดิม แตะเนื้อผ้าที่เหมือนชื้นขึ้นจากรอยน้ำเล็ก ๆ กลางหว่างขา ชื้นแฉะทั้งที่นั่งอยู่กลางบาร์ ต่อหน้าบาร์เทนเดอร์  ร่างสั่นสะท้านร้อนฉ่า ปากเผออหายใจติดขัด ในหัวมีแต่เสียงเต้นกระหน่ำของหัวใจตัวเอง

“พอแล้ว”

สิ้นเสียงทุ้ม เธอผงะเล็กน้อยรีบลดมือลงจากตัก ขยับขาแนบชิดอย่างรวดเร็วด้วยความอับอายอย่างรุนแรง หน้าเธอแดงก่ำจนแทบระเบิด ลมหายใจหอบกระชั้น

เขาไล้ปลายนิ้วช้า ๆ บนท่อนแขน สัมผัสแค่บางเบา แต่เธอร้อนฉ่า

“รู้สึกยังไง ที่รู้ว่าตัวเอง...หยุดไม่ได้แล้ว”

อิงค์เบือนหน้าหนี เธออับอายที่เป็นแบบนี้ ห้ามตัวเองไม่ได้ ร้อนกระทั่งหลงลืมว่าอยู่ที่ไหน ฟังแต่เสียงเขา สัมผัสของเขา หยาดน้ำตาเอ่อขึ้นที่หางตา

แต่ครามกระตุกมุมปาก เขาพอใจ เธอรู้ดี เขาไม่ขู่ ไม่เร่ง ไม่ปลอบใจ ขยับตัวลุกจากเก้าอี้เดินอ้อมมาด้านหลัง ไล้เส้นผมเธอก่อนจะสอดมือเข้าที่ท้ายทอย

“ลุกขึ้น” คำสั่งกระซิบข้างหู

อิงค์รีบลุกขึ้นยืนตามอย่างว่าง่าย ใจเต้นโครมคราม รู้สึกเหมือนตัวเองไม่อาจจะหายใจได้อย่างอิสระอีกต่อไป

เขาวางมือบนไหล่ดันให้เธอหันหลังกลับไปทางโถงกลางคลับ

“ไปที่ห้องของฉัน ตอนนี้”

ขาเธอแข็งทื่อแทบไม่ยอมขยับ แต่สุดท้าย...เธอก็ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า รู้สึกเหมือนมีโซ่ที่มองไม่เห็นพันข้อเท้าเธอไว้

ทุกก้าว ทุกแรงกดทับจากสายตาร้อนลวกของเขาด้านหลัง ทำให้เธอยิ่งตอกย้ำความจริงในใจ เธอหนีเขาไม่ได้อีกแล้ว

ไม่ใช่ด้วยกำลัง ไม่ใช่ด้วยพันธะทางกฎหมาย สิ่งหนึ่งถูกบ่มเพาะขึ้น เมล็ดพันธุ์เล็กในก้นบึ้งหัวใจ คล้ายสารเสพติด

ประตูห้องเปิดออกเบา ๆ เธอมองแสงไฟสลัว และเห็นโลกส่วนที่เขาตั้งใจจะเก็บเธอไว้ ที่สำหรับเธอเท่านั้น

คลิก..

“กฎข้อใหม่ ตั้งแต่ตอนนี้ไป เธอจะเป็นของฉัน...” เขาลูบกรามเธอ จ้องนิ่ง “ทั้งร่างกาย...” เขาเว้นจังหวะลูบเลยมายังริมฝีปาก “และหัวใจ”

ไม่มีที่ให้หนี ไม่มีที่ให้ซ่อน

แต่ที่น่ากลัวที่สุด คือเธอไม่แน่ใจอีกต่อไปว่าตัวเองอยากหนีจริง ๆ หรือเปล่า