ท้าดวลยามวิกาล

เสียงกีบม้ากระทบพื้นถนนหินดังกึกก้องท่ามกลางความเงียบสงัดของเมืองหลวงยามวิกาล เหลียงเหว่ยควบม้าศึกสีดำปลอดออกจากประตูเมืองทิศตะวันตก มุ่งหน้าสู่ความมืดมิดของชานเมือง แม้ใบหน้าของเขาจะนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหิน แต่โสตประสาทของ "เงาเหล็ก" นั้นตื่นตัวถึงขีดสุด

หูที่ฝึกฝนมาอย่างดีของเขาได้ยินเสียง... ไม่ใช่เสียงลม ไม่ใช่เสียงจิ้งหรีด แต่มันคือเสียงกีบม้าอีกคู่หนึ่ง ที่พยายามปรับจังหวะการวิ่งให้สอดคล้องกับม้าของเขาเพื่อกลบเสียงฝีเท้า ...มีคนสะกดรอยตาม

มุมปากของเหลียงเหว่ยกระตุกขึ้นเล็กน้อย เขารู้ดีว่าตั้งแต่ออกมาจากหอเมามาย สายตาของจ้าวเหมิงองครักษ์มือขวาขององค์ชายห้า ก็จับจ้องมาที่กลุ่มของพวกเขาไม่วางตา ดูเหมือนความสงสัยของเขา จะมีมากกว่าคำสั่งขององค์ชายห้า

แทนที่เหลียงเหว่ยจะเร่งฝีเท้าหนี เขากลับกระตุกบังเหียนเบาๆ บังคับม้าให้เลี้ยววูบออกจากเส้นทางหลัก มุ่งหน้าเข้าสู่ป่าสนดำที่รกร้างและมืดทึบ หากอีกฝ่ายต้องการเล่นซ่อนหา เขาก็จะพาไปเล่นในนรก

...

บรรยากาศในป่าสนดำวังเวงและหนาวเหน็บ แสงจันทร์ส่องผ่านกิ่งไม้ลงมาเป็นลำแสงสีเงินจางๆ เหลียงเหว่ยหยุดม้าที่กลางลานดินโล่งกว้าง เขาไม่หันกลับไปมอง แต่