บทที่ 6.1 พันธะ NC++

 "เดี๋ยวก่อนครับ" เสียงทุ้มจากด้านหลังทำให้ฝีเท้าของโจ้ชะงักลง เขาถอนหายใจอย่างหัวเสีย คิดว่าคนพวกนี้จะเชื่อง่ายกว่านี้

ผิดกับลูกพีชที่หัวใจเหมือนถูกดึงกลับขึ้นมาจากเหวอีกรอบ

"มีอะไรครับ?" ชายหนุ่มหันกลับมา สีหน้าเรียบสนิทแต่แขนที่โอบเธอไว้กลับรัดแน่นขึ้นอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

"เจ้านายผมสนใจเมียคุณ" ประโยคนั้นทำให้คิ้วของโจ้ขมวดเข้าหากัน เขาปรายตามองชายที่ยืนเงียบอยู่ข้างคนพูด ความไม่พอใจค่อย ๆ ปะทุขึ้นในแววตา

"พูดบ้าอะไรของคุณ?"

"ผู้หญิงคนนี้ ใช่เมียคุณจริงหรือเปล่า?" ภีมถามซ้ำ เสียงนิ่ง แต่สายตาคมกำลังกดดัน

"ผมไม่มีเวลามาเล่นตลกกับพวกคุณ ไป...ลูกพีช" โจ้ตัดบทเสียงห้วน เขารีบโอบร่างเธอให้เดินตาม หวังจะจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด

แต่แล้ว...

"เฮี้ยอะไรวะ!" เสียงร้องหลงดังขึ้นทันทีที่แขนของเขาถูกกระชากไขว้ไปด้านหลังอย่างแรง ร่างทั้งร่างถูกอัดแนบกับผนังทางเดินด้วยฝีมือของบอดี้การ์ดมาเฟียตระกูล KING COBRA แห่งอิตาลี

ในเวลาเดียวกันร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของลูกพีชก็ถูกดึงออกจากอ้อมแขนของมันอย่างนุ่มนวล เธอเซไปนิดหนึ่ง ก่อนจะถูกใครอีกคนประคองเอาไว้

กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ แขนแข็งแรงที่มั่นคง แรงประคองที่ไม่ได้รุกราน คนคนนั้นคือไคเซอร์

...

...

ก๊อก ๆ

ประตูโรงแรมหรูถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างของมือขวามาเฟียอย่างภีม ชายหนุ่มร่างสูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ดวงตาสีฟ้าคมตามแบบชาวยุโรปที่ได้จากพ่อชาวอิตาเลียน ขณะที่โครงหน้าออกทางไทยแท้จากแม่ที่เป็นคนไทยเต็มตัว

ข้าวของหลายอย่างที่เขาถือมาด้วยถูกวางลงบนโต๊ะกลางห้อง ข้าง ๆ กันนั้นคือไคเซอร์ ผู้นำตระกูล King Cobra มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแห่งอิตาลีที่ขึ้นชื่อเรื่องความมั่งคั่ง อำนาจ และอิทธิพลที่แผ่ปกคลุมหลายพื้นที่ทั่วประเทศ อีกทั้งยังเป็นที่กล่าวถึงในฐานะผู้นำที่อายุน้อย หน้าตาดี และอันตรายไม่แพ้ชื่อเสียงด้วย

"เธอน่าจะโดนยากดประสาทกับยาปลุกเซ็กซ์" ภีมรายงานถึงหลักฐานที่พบในห้องของโจ้ นั่นทำให้ไคเซอร์รู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างเงียบงัน กับการตัดสินใจที่ยื่นมือเข้าไปช่วยก่อนหน้า

ถึงเขาจะไม่ใช่คนดีนัก แต่เก็ไม่ใช่คนที่สามารถยืนมองคนอ่อนแอถูกกระทำโดยไม่ทำอะไรเลยได้

"ให้กูจัดการมันเลยไหม" ภีมถามขึ้น แม้ในฐานะหน้าที่เขาคือมือขวา แต่ในอีกฐานะหนึ่งเขาคือเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกัน ถูกเลี้ยง ถูกฝึก และผ่านอะไรด้วยกันมามากเกินกว่าจะเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้อง

"ยังก่อน กูจะเข้าไปถามเธอก่อนว่าอยากให้จัดการยังไง" ไคเซอร์เอ่ยเสียงเรียบ

ภีมพยักหน้ารับแล้วรีบเดินออกจากห้อง

ไคเซอร์จึงตรงเข้าไปยังห้องนอนกว้าง ที่ตอนนี้ถูกจัดเป็นห้องพักของหญิงสาวที่เพิ่งช่วยชีวิตเอาไว้ได้

แต่เพียงแค่เปิดประตูแง้มเข้าไป ร่างสูงก็ต้องชะงักเศษเสื้อผ้าของเธอที่เหมือนจะถูกแรงอารมณ์กระชากออกมากองไว้ตรงหน้า

 ทุกชิ้นเขาจำได้ดีว่าเป็นของใคร

มาเฟียหนุ่มจึงตั้งใจจะถอยออกมา ปิดประตูลงอย่างเงียบที่สุด เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงยังไม่พร้อมจะคุย

แต่แล้ว…

มือบางกลับรั้งประตูเอาไว้

ร่างของเธอยืนอยู่ตรงนั้น เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำที่ยังเกาะตามผิว ราวกับเพิ่งหลุดออกมาจากอ้อมแขนของสายน้ำเย็น ๆ กลิ่นสบู่อ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูกเขาอย่างไม่ตั้งใจ หากเดาไม่ผิด ตอนนี้ร่างกายของเธอคงกำลังร้อนรุ่ม จึงพยายามใช้ความเย็นเข้าดับมันให้จางลง

แม้ฤทธิ์ยากดประสาทจะเริ่มคลาย เธอเริ่มรู้สึกตัวมากขึ้น แต่ผลของอีกตัวยากลับกำลังจะทำงานเต็มที่ และการแช่น้ำทั้งวันทั้งคืนก็ไม่ได้ช่วยอะไรนัก

ภาพตรงหน้าทำให้ไคเซอร์กลืนน้ำลายอย่างยากจะควบคุม เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะยืนมองผู้หญิงตรงสเปกในสภาพแบบนี้โดยไม่รู้สึกอะไรเลย

"ผมจะไปรอข้างนอก" เขาพยายามดึงสติกลับมา เตือนตัวเองว่าทั้งหมดเป็นเพียงผลจากยา

ร่างสูงขยับจะถอยออกไปอีกครั้ง พร้อมยื่นมือไปปิดประตู

"คะ คุณ…" เป็นครั้งที่สองที่ลูกพีชรั้งเขาไว้ เธอรู้ดีว่าตอนนี้ร่างกายกำลังเผชิญอะไร และรู้ดีเช่นกันว่ามันต้องการอะไรเพื่อให้ผ่านมันไปได้